Θα μας πεις και θα έχεις τα δίκια σου, τι νόημα θα είχε αυτό; Αν δηλαδή περνάω μέρα κίτρινου είμαι υποχρεωμένος να αγοράζω μόνο μπανάνες και κορόμηλα από φρούτα; Όχι, έκτος αν είσαι ψυχαναγκαστικός ή καλλιτέχνης που έχει τη συγκεκριμένη έμπνευση. Όπως δηλαδή ο εικονογράφος και σχεδιαστής Marco Ugolini, ο οποίος έκανε το project αυτό στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς του. Διάλεξε τα ψώνια του σουπερμάρκετ με κριτήριο το χρώμα τους και έφτιαξε μια σύνθεση σε ένα καλάθι, την οποία στη συνέχεια φωτογράφησε ο Pedro Motta.

«Βλέπω το χώρο του σουπερμάρκετ σαν χώρο χειραγώγησης. Η προσπάθεια που κάνω, με αυτή μου την ενέργεια, είναι ανατρέψω τη δομή της εξουσίας», λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Κάτι ψευτοκουλτουριάρικο αντικαπιταλιστικό πρέπει να εννοεί αλλά δεν τα πιάνουμε ακριβώς και ούτε έχει σημασία. Το έργο πρέπει να μιλάει από μόνο του. «Κανένα από τα προϊόντα που φωτογραφήθηκαν δεν αγοράστηκαν τελικά». Σαν παράφραση του «δεν απαιτείται αγορά του προϊόντος για συμμετοχή στην ενέργεια» ή επιμονή στο μήνυμα «είμαι αντικαπιταλιστής, δεν αγοράζω, δεν καταναλώνω, δεν πληρώνω στα διόδια».

Η συνειρμική αυτή περιπλάνηση μας έφερε στο μυαλό και τη δουλειά της Emily Blincoe η οποία ταξινόμησε ζαχαρωτά κατά χρώμα και φιλοξενήθηκε σε κάθε site / blog / tumblr design το περασμένο καλοκαίρι. Δες τις δικές της συνθέσεις:

Photos: jesuismonreve.org, thesewoods.com