Σήμερα παρουσιάζεται η βιογραφία του διάσημου συλλέκτη Αλέξανδρου Ιόλα. Πρόκειται για το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η παράσταση «Alexandros Iolas» του Χριστόφορου Αντωνιάδη που έγραψε ο στενός φίλος του Ιόλα Νίκος Σταθούλης.

Ο Αλέξανδρος Ιόλας έζησε μια συναρπαστική ζωή, έχοντας σπουδαία δράση στο εξωτερικό και γνωρίζοντας διάσημες προσωπικότητες των 40s-50s.

H βιογραφία « Αλέξανδρου Ιόλα, η ζωή μου», περιγράφει όλες αυτές τις εμπειρίες όπως τις έζησες ο ίδιος ο Νίκος Σταθούλης κοντά στον Ιόλα και τη διάσημη «παρέα» του: Γουόρχολ, Πικάσο, Μαγκρίτ, Έρνστ, Μαν-Ρέι, Τσαρούχης, Ακριθάκης, Τάκις και πολλοί άλλοι.

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τη διεθνή παρουσία του Αλέξανδρου Ιόλα;

Γεννήθηκε το 1907 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Κουτσούδης. Αρχικά ασχολήθηκε με το χορό και στις σπουδές χορού του στη Γερμανί γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες του χώρου όπως η Kyra Nijinsky, κόρη του διάσημου χορευτή. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Παρίσι, όπου συνέχισε τη χορευτική του καριέρα και μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930 έφυγε για τη Νέα Υόρκη. Έγινε κορυφαίος χορευτής στη νεοσύστατη “Ballet Theatre Company” της Νέας Υόρκης και συνεργάστηκε ως χορευτής με τον Τζορτζ Μπαλανσίν, την Υβόν Γκεόργκι και αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση των μπαλέτων του Μαρκησίου de Cuevas στη Νέα Υόρκη. Λόγω ενός τραύματος, εγκατέλειψε το χορό και το 1944 άνοιξε την πρώτη του γκαλερί στη Νέα Υόρκη. Εκπροσώπησε σουρεαλιστικές καλλιτέχνες, που ακόμα δεν είχαν γνωρίσει την αναγνώρισε και παρέμεινε αποκλειστικός αντιπρόσωπος του Μαξ Ερνστ και του Ρενέ Μαγκρίτ για τις Η.Π.Α. μέχρι το θάνατο τους.

Το 1953 διοργάνωσε για τον Άντι Γουόρχολ την πρώτη ατομική του έκθεση και συνδέθηκε στενά με το κίνημα της Ποπ Αρτ. Κατάφερε να αναπτύξει ένα δίκτυο από Alexandre Iolas Galleries σε όλο τον κόσμο: Γενεύη (1963), Παρίσι (1964), Μιλάνο(1965), Ζυρίχη, Μαδρίτη και Ρώμη, καθώς και περισσότερες στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, προώθησε στο εξωτερικό Έλληνες καλλιτέχνες, όπως τους Χατζηκυριάκο Γκίκα, Βαγή, Γουναρό, Μόραλη και Τσαρούχη. Συνεργάζεται και με τη νεότερη γενιά Ελλήνων όπως οι Τσόκλης, Παύλος, Τάκις και η Μάρα Καρέτσου, οι οποίοι είχαν ήδη ξεκινήσει μια καριέρα στο εξωτερικό. Δώρισε και πούλησε έργα σε μεγάλα μουσεία, όπως τα Metropolitan Museum of Art και Museum of Modern Art στη Νέα Υόρκη, το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι (δωρεές 1977), αλλά και η Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας (δωρεά 1971). Το 1976, έκλεισε όλες τις γκαλερί του εκτός μιας στη Νέα Υόρκη, κρατώντας έτσι την υπόσχεση που είχε δώσει στον Max Ernst, να σταματήσει όταν εκείνος θα πέθαινε.

Επί Λέξει Βιβλιοπωλείο

Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού, Αθήνα

18/6, 20:00