Σινεμά. Να δούμε “Το μικρό ψάρι” του Γιάννη Οικονομίδη. Σήμερα. Εισιτήρια ( ηλεκτρονικά… να μην περιμένουμε σε ουρές κλπ)! Στάση στο μπαρ για ποπ-κορν και αναψυκτικά (νάτσος με έξτρα τσένταρ για μένα) άραγμα στην πολυθρόνα και τα φώτα σβήνουν. Οι πρώτες εικόνες εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη. Ο “Στράτος” σε βουτάει από τα μούτρα και σε βάζει στον κόσμο του… Δυο χρόνια για δυο ώρες. Μια μικρή κοινότητα επαγγελματιών πίσω από μια χούφτα ηθοποιούς. Ένα Μικρό Ψάρι για μεγάλους προβληματισμούς. Μπήκα στον κόσμο τους ανυποψίαστη. Για την απαιτητική σκληρή δουλειά, τα ξενύχτια, την επανάληψη, την εξαντλητική επίπονη προσπάθεια. Το ξεφλούδισμα του δέρματος και τη μεταμόρφωση από πεταλούδα σε κάμπια. Αντίστροφη πορεία. Να πνίξεις ότι ευαισθησία διαθέτεις, ξυπνώντας ζόρικα ένστικτα. Σαν μια μαύρη τρύπα που σε καταπίνει. Σκοτείνιασε! Φτύστα όλα και πάμε. Πότε βρέθηκες σε τέτοια φάση; Πότε απειλήθηκες; Πότε τα έδωσες όλα; Έτσι γίνε….

Και γύρω φωλιά άνθρωποι-μυρμήγκια. Τεχνικοί. Όχι μυρμήγκια… Ρολόι. Καλοκουρδισμένο ρολόι. Όλα στο δευτερόλεπτο. Άπειρα κίτρινα ποστ ιτ κολλημένα σε έναν πίνακα στον τοίχο. 24 στην Κύπρο. 30 Στο Μαλανδρίνο. Σκηνή Μαρίας. Ξενύχτια και άπειρες ώρες γυρίσματος. Μάζευε το σετ και στήστο το πάλι από την αρχή λίγα μέτρα παρακάτω. Φώτα κάμερες γράφουμε… Και μετά τέλος. Με φαγητό και το μικρόφωνο στον Γιαννόπουλο. Τη Σόνια να τραγουδά κάτω από τη μουριά… Τον Βαγγέλη σε θεικό ζειμπέκικο. Άλλη ομάδα. Πιο μικρή. Με τις ώρες πάνω από το ίδιο πλάνο. Frame το frame! Kai μετά ήχος και μετά μουσική και μετά και μετά …. Γερμανίες μιξάζ… ατέλειωτη δουλειά Γι αυτές τις δυο ώρες τις δικές σας στην αίθουσα.