Γιατί υποβαθμίζεις την δύναμη σου για αλλαγή; Γιατί δυσκολεύεις την πραγματικότητα σου;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Δημήτρης ονειρεύεται να γράψει ένα βιβλίο, η Αλίνα ονειρεύεται να κάνει τον γύρο του κόσμου, ο Περικλής σιχαίνεται τη δουλειά του και ο Φώτης θέλει να χάσει 25 κιλά γιατί η γυναίκα του συνεχώς του γκρινιάζει ότι πρέπει να αδυνατίσει. Όλοι τους έχουν κολλήσει. Και μπορώ να σου δώσω δεκάδες δικαιολογίες γι’ αυτό το “κόλλημα” όπως «δεν έχω χρόνο» ή «δεν μπορώ να ανταπεξέλθω οικονομικά» ή «έχω άλλα πράγματα να κάνω» κτλ κτλ. Μπορεί να λένε ότι θέλουν να αλλάξουν αλλά βρίσκουν χιλιάδες λόγους για να μην το κάνουν!

Ο ψυχολόγος James Prochaska, ο οποίος έχει ασχοληθεί εκτενέστατα με τα επίπεδα αλλαγής θα έλεγε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να αλλάξουν. Για την ακρίβεια θα έλεγε πως βρίσκονται στο στάδιο λήψης αποφάσεων. Μερικοί άνθρωποι σαν αυτούς αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με το να αρνούνται ή να μειώνουν τα προβλήματα τους ή ακόμα χειρότερα να κατηγορούν τους άλλους. Ο Φώτης δεν θέλει να χάσει κιλά. Θέλει μόνο η σύζυγός του να σταματήσει τη γκρίνια.

Πολλοί άνθρωποι σαμποτάρουν τον εαυτό τους με το να δίνουν εξουσία σε εξωτερικούς παράγοντες: σε άλλους ανθρώπους, άλλες προτεραιότητες, ανταγωνιστικές απαιτήσεις σχετικά με το χρόνο και την ενέργειά τους. Κατηγορούν τους άλλους ανθρώπους ή τις εξωτερικές συνθήκες, ζουν σε αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν μια «εξωτερική πηγή ελέγχου» πιστεύοντας ότι κάτι έξω από τον εαυτό τους καθορίζει το τι συμβαίνει στη ζωή τους. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση γνωστή ως «μαθημένη ανικανότητα». Χάνουν την καρδιά, πιστεύοντας ότι τίποτα από αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν δεν θα κάνει καμία διαφορά. Οπότε γιατί να μπουν στη διαδικασία;

Οι άνθρωποι που δίνουν μακριά τη δύναμή τους επικεντρώνονται τόσο στα προβλήματά τους που δεν μπορούν να ανακαλύψουν λύσεις. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Βεβαίως, η αλλαγή είναι τρομακτική. Δεν έχει σημασία πόσο άβολη είναι η σημερινή πραγματικότητα μας καθώς είμαστε τουλάχιστον εξοικειωμένοι. Η αλλαγή μας βυθίζει έξω από το γνωστό στο μεγάλο άγνωστο.

Στις life couching συνεδρίες που κάνει ο ψυχολόγος James Prochaska έχει βοηθήσει τους πελάτες του να μάθουν να κινούνται μέσα από τα στάδια της αλλαγής, τους κάνει ισχυρές ερωτήσεις για να τους βοηθήσει να αναπτύξουν τις γνώσεις τους και να ανακαλύψουν λύσεις. Όταν λένε, «δεν μπορώ να το κάνω γιατί. . . », εκείνος ρωτάει,« Τι μπορείτε να κάνετε;» Και όταν η αλλαγή που θέλουν φαίνεται πολύ μεγάλη, πολύ απειλητική, πολύ εκφοβιστική, τους ζητάει να σκεφτούν ένα μικρό βήμα που μπορούν να κάνουν με κατέυθυνση αυτή την αλλαγή.

Ο Περικλής σιχαίνεται τη δουλειά του αλλά είναι φοβισμένος στην ιδέα της παραίτησης γιατί δεν ξέρει τι άλλες ευκαιρίες υπάρχουν εκεί έξω και πέφτει στο δίλημμα “ή η δουλεια που μισώ ή η ανεργία”. Απαντώντας στο “τι άλλο μπορείς να κάνεις” αντιλαμβάνεται ότι θα μπορούσε να ξεκινήσει με μία απλή έρευνα στο Internet, να φτιάξει ένα LinkedIn page, να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα του χώρου του και να ρωτησει για κενές θέσεις εργασίας ΚΑΙ όλα αυτά χωρίς να έχει παραιτηθεί ακόμα!

Το κλειδί είναι να διερευνήσεις τις δυνατότητες, πέρα από το πρόβλημα να επικεντρωθείς στο στόχο σου, τότε να χαράξεις μια πορεία για να φτάσεις εκεί, ένα μικρό βήμα κάθε φορά. Είναι σημαντικό να δώσεις στον εαυτό σου εναλλακτικές λύσεις, να έχεις έτοιμο plan b και plan c ώστε αν το ένα δεν λειτουργήσει να έχεις σίγουρο ένα άλλο πλάνο. Μόνο μ’ αυτό το τρόπο θα σταματήσεις να υποβαθμίζεις την δύναμη σου για αλλαγή!