Σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκεις; Αναρωτιέσαι τι σου λέω τώρα έτσι; Πριν βιαστείς να απαντήσεις στην πρώτη, κάτσε για μια στιγμή και σκέψου πόσοι άνθρωποι έχουν κάνει το κινητό προέκταση του χεριού τους; Πόσοι ζουν και αναπνέουν για μια selfie; Πόσοι δε διστάζουν να απαθανατίσουν τις πιο προσωπικές τους στιγμές (ποζάροντας ακόμη και στην τουαλέτα), στο βωμό ενός like; Πόσοι έχουν μπερδέψει την αίσθηση του «η φωτογραφία είναι μια ανάμνηση» με την αίσθηση του ζω και αναπνέω για την επόμενη selfie; Πίστεψε με είναι τόσοι πολλοί που πλέον θα μπεις και εσύ στο δίλημμά “Ζω για να Φωτογραφίζω ή Φωτογραφίζω για να ζω;”

Κάποτε έβγαινες μια βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης και έβλεπες τον κόσμο ξέγνοιαστο να απολαμβάνει την βόλτα με το ταίρι του, τη γυναίκα, τα παιδιά του ή ακόμα και με τον τετράποδο φίλο του, ρεμβάζοντας τον απέραντο (πλην βρώμικο κατ’ τα άλλα) Θερμαϊκό κόλπο.

Έβλεπες τους κλασσικούς δρομείς της παραλίας να σε προσπερνάνε, τα μικρά παιδιά να τρέχουν γύρω σου, κάνοντας σε να νιώθεις και εσύ για λίγο παιδί, ενώ η μικρή πλην καταπράσινη αλάνα κάτω από τον λευκό πύργο είχε γεμίσει με ζευγαράκια και παρέες που απολάμβαναν την μπύρα τους, τραγουδώντας, παράλληλα, με μία κιθάρα στο χέρι κάποιο κλασσικό 80’s ελληνικό κομμάτι και ταξιδεύοντας τη σκέψη των περαστικών που με ένα αληθινό, φυσικό χαμόγελο και το σφύριγμα που ακολουθούσε τον ρυθμό του κομματιού, έμπαιναν κατευθείαν στο σκηνικό, ζώντας τη στιγμή.

Όλα αυτά, τείνουν να γίνουν μια καλή ανάμνηση που θα ομορφαίνει ευχάριστα το μυαλό σου, κάθε φορά που κοιτάς με τα μάτια της ψυχής το παρελθόν αναπολώντας μια βραδινή βόλτα, όπως την είχες συνηθίσει.

Πλέον, το «ζήσε την στιγμή», συμβαδίζει με το «στήσου και πάρε πόζα για την selfie».

Οι μελωδίες που άκουγες από τα χείλη των περαστικών, έχουν αλλοιωθεί στο ηχείο ενός smartphone, ενώ αυτό που βλέπεις, πλέον, να αναβοσβήνει δεν είναι το αυτοκινητάκι του 4χρονο μπόμπιρα που τρύπωνε ανάμεσα στα πόδια σου, αλλά τα φλας των κινητών, για να βγάλουν τη 1000η λήψη, αφού οι προηγούμενες 999 δε βγήκαν τόσο καλές!

Κοιτάς δεξιά και βλέπεις το ζευγάρι που κάποτε περπατούσε χεράκι-χεράκι, με τα βλέμμα να ενώνεται, τα χείλη να πλησιάζουν και το χαμόγελο να ξεπροβάλει, τώρα να κάθεται στο παγκάκι προβληματισμένο, με ένα κινητό απέναντι του και δύο γκριμάτσες που συνεχώς αλλάζουν κοιτώντας τον φακό, χάνοντας την αίσθηση της στιγμής, απορροφημένο από το ποια θα είναι η καλύτερη λήψη για να ανέβει σε facebook, twitter, Instagram και δε συμμαζεύεται…

Γυρίζοντας αριστερά το κεφάλι σου, κοιτάζοντας εκεί που τη θέση είχε κάποτε η χαρούμενη 4μελής οικογένεια, με τον μπαμπά να κρατά αγκαλιά την μαμά και τα παιδιά να έχουν στο ένα χέρι το μπαλόνι και στο άλλο το «μαλλί της γριάς», τώρα βλέπεις τον μπαμπά να κρατά τη φωτογραφική μηχανή, στημένος στα γόνατα και να φωνάζει «cheeeese» στα παιδάκια που έχουν κάτι μούτρα μέχρι το έδαφος, καθώς τον χρόνο του ξέγνοιαστου παιχνιδιού έχει πάρει, πλέον, η άψυχη στιγμή της δήθεν ανάμνησης που θα έχεις να θυμάσαι στο μέλλον.

Και εκεί που λες υπάρχει ελπίδα, σηκώνεις το κεφάλι και βλέπεις τη δεσποινίδα με το τετράποδο χαριτωμένο σκυλάκι, που κάποτε σκεφτόσουν να φλερτάρεις καθώς περνάς από δίπλα της, να το έχει πάρει αγκαλιά και να ζητά στη φίλη της να βγάλει μία selfie, που θα κάνει πάταγο μετά από λίγο μαζεύοντας χιλιάδες likes στο Instagram, ενώ μέχρι να πάρει την κατάλληλη πόζα, να βάλει το πλαίσιο που ταιριάζει πριν την ανεβάσει, να κάνει το upload και πάει λέγοντας…

Και καθώς βλέπεις το πέπλο της νύχτας να σκεπάζει τόσο εσένα, όσο και τις ψυχές των ανθρώπων γύρω σου, οι οποίοι, πλέον θεωρούν περισσότερο ρομαντικό το φλας του κινητού τους, από το μισοφέγγαρο που κάποτε ταξίδευε την σκέψη τους, καταλαβαίνεις πως

Το χειρότερο όλων είναι, ότι πλέον, ακόμη και η τόσο γοητευτική έκφραση «Κάθε φωτογραφία αποτελεί μια ανάμνηση» έχει χάσει την αίγλη της…

 

Ξανασκέψου, λοιπόν, το αρχικό μου ερώτημα και μη βιαστείς να απαντήσεις όπως έκανες νωρίτερα…

Ζεις για να φωτογραφίζεις ή φωτογραφίζεις για να ζεις τελικά….