Εντάξει δεν είμαι και 40 ούτε, όμως 18, 19 ή 20 για να τα βλέπω όλα τέλεια και να σηκώνομαι από το κρεβάτι και να πέφτω ξανά χωρίς έννοιες και φυσικά χωρίς άγχος. Άρχισα να μεγαλώνω και εκτός από τον καθρέπτη το βλέπω και στην ίδια μου τη ζωή. Αλλάζουν πια οι σκέψεις, οι ανησυχίες μου, τα θέλω αλλά ακόμα και τα πρέπει μου. Δεν λειτουργώ με τον αυθορμητισμό του παρελθόντος, τη ζωντάνια της πρώτης νιότης. Αρχίζω να ψάξω συμπεριφορές να αναλύω ανθρώπους και να στενεύω τον κύκλο μου …μερικές φορές αρκετά τρομακτικά θα μπορούσα να παραδεχθώ!

Ενώ πριν από καιρό θα αναζητούσα έστω μισή ώρα χρόνο για να πάω να πιω ένα καφέ ακόμα και με έναν άγνωστο προς εμένα φίλο- φίλου που απλά έτυχε να δω στο δρόμο, πλέον αν τον δω μπορεί να σκύψω το κεφάλι και να προσπεράσω σαν να αποφεύγω να πω ακόμα και ένα γεια. Ο χρόνος μου μπορεί να μην είναι χρήμα, αλλά είναι τόσο πολύτιμος που προτιμώ να τον χαλάσω μόνη, ξαπλωμένη σε ένα καναπέ παρά στην πολυθρόνα μιας καφετέριας μιλώντας περί ανέμων και οι υδάτων.

Για την αναζήτηση υποψήφιου γαμπρού ή ακόμα και μιας απλής φιλικής σχέσης, περνάω συμβούλιο τον εαυτό μου για να εξετάσουμε παρέα με το είναι μου, τις παγίδες που αυτός μπορεί να κρύβει. Γιατί απλά δεν δέχομαι ούτε να πέσω σε άλλη μία λάθος σχέση ούτε φυσικά να χαλάσω χρόνο από τη ζωή μου. Οι άνθρωποι περνούν από κόσκινο και συνήθως τα ψεγάδια τους διογκώνονται λες και τα έβαλα κάτω από μικροσκόπιο ή λες και εγώ είμαι η πιο σωστή σε όλα.

Τα αστεία που άλλοτε ηχούσαν στα αφτιά μου τέλεια, τώρα ακούγονται από κύρια έως παγωμένα. Φυσικά, ξεκίνησα να αντιπαθώ τα πολυσύχναστα μπαράκια που στο παρελθόν παρακαλούσα την παρέα μου να πάμε και τώρα περνάω καλά στο πιο μικρό συνοικιακό καφέ που οι πελάτες του μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, και όλα αυτά… επειδή μεγαλώνω και παράλληλα παραξενεύω…