Δεν θέλεις να κλάψεις αλλά τα μάτια σου έχουν ήδη πλημμυρίσει με δάκρυα και  εσύ κρατιέσαι για να μην αρχίσουν να κυλάνε στην αλαβάστρινη επιδερμίδα σου. Κρατάς τα μάτια σου ανοικτά αλλά για πόσο; Το μόνο σίγουρο είναι πως θα αρχίσουν να τρέχουν και εσύ και θα είσαι ο κλαψιάρης της υπόθεσης και δεν θα μπορείς να το κρύψεις!

To να κλαις είναι απόλυτα υγιές και κάνει καλό και στον οργανισμό μας. Υπάρχουν όμως κάποιες περιστάσεις που το να αρχίσεις να κλαις δεν επιτρέπεται, ή τουλάχιστον δεν επιτρέπεις εσύ στον εαυτό σου να το βιώσει όλο αυτό. Για παράδειγμα, δεν μπορεί την ώρα που η προϊσταμένη σου, σου εξηγεί μπροστά σε ολόκληρη την ομάδα σου ότι το project σου δεν ήταν ικανοποιητικό να αρχίσεις να κλαις, όσο και να το θέλεις. Ή να είσαι με την σύντροφό σου, η οποία σου κάνει παράπονα ότι την παραμελείς και εσύ να αρχίσεις να σπαράζεις στο κλάμα ενώ εκείνη θέλει απλά να εκφράσει τα παράπονα της και να βρείτε μία κοινή λύση.

Το δύσκολο κομμάτι όμως, είναι να συνειδητοποιήσεις πως ακόμα και η πιο δύσκολη συζήτηση, δεν πρόκειται από μόνη της να σε κάνει να κλάψεις. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο κλινικός ψυχολόγος Steve Orma, Psy.D.. Συχνά, κλαίμε εξαιτίας αυτού που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «catastrophizing» —επειδή ερμηνεύουμε δηλαδή τα πράγματα χειρότερα από ό, τι πραγματικά είναι. Χωρίς να σημαίνει όμως ότι κάθε φορά που κλαίμε είμαστε υπερβολικοί. Κάποιες φορές όμως είμαστε!

Οι συναισθηματικές αντιδράσεις μας ξεκινούν από το πώς ερμηνεύουμε τις καταστάσεις, όχι από τα γεγονότα γύρω από την κατάσταση, λέει ο Orma. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την συζήτηση με τον σύντροφο. Το κλάμα είναι ένας τρόπος έκφραση της απώλειας, ακόμα κι αν είναι υποσυνείδητο. Έτσι, όταν κλαις επειδή ο σύντροφός σου, σου λέει ότι είναι θυμωμένος μαζί σου, δεν κλαις γι αυτά που σου λέει αλλά για τα συναισθήματα που θεωρείς ότι έχει εκείνη τη στιγμή. Αν λοιπόν, αυτό το συνδυάσεις με το party που κάνουν οι ορμόνες μπορείς να καταλάβεις γιατί κλαις.

Οπότε, τι κάνεις για να κρατήσεις τα δάκρυα σου και να μην σπαράξεις στο κλάμα αλά Μάρθα Βούρτση; Ο Orma συστήνει να ξεκινήσεις κάνοντας έναν εμψυχωτικό εσωτερικό μονόλογο πριν από κάθε μεγάλη συζήτηση: Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές για να ηρεμήσεις τα νεύρα σου και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα μείνεις ψύχραιμος.

Αφού βρεθείς όμως αντιμέτωπος με την προϊσταμένη σου ή την σύντροφο σου και νιώσεις ότι τα δάκρυα έχουν πάρει την οδό για την μεγαλοπρεπέστατη έξοδο,  πρέπει να συγκεντρωθείς σ αυτά που σου λέει ο συνομιλητής σου παρά στις σκέψεις σου γι αυτά που ακούς.

Και κάπως έτσι, μ αυτό τον υπεραπλό τρόπο θα μπορέσεις να συγκρατηθείς και να μην γίνεις ο Ξανθόπουλος της παρέας!