Πραγματικά δεν ξέρω τι με έχει συγκλονίσει πιο πολύ. Οι αλλαγές που γίνονται στην χώρα μας ή ότι αύριο κάνει πρεμιέρα η ταινία 50 αποχρώσεις του γκρι και εγώ ήδη τρέχω να κλείσω εισιτήριο, να κάτσω μπροστά από την μεγάλη οθόνη, να φάω να ποπ κορν μου και να δω τον κύριο Γκρέι να… φλερτάρει. Θα δω και άλλα, εγώ στέκομαι όμως στο φλερτ που έχει μυστήριο αφού τις λεπτομέρειες για το πως έκανε σεξ τις διάβασα τόσο πολύ στο βιβλίο που με κούρασαν και αναγκαστικά να πηδάω τις σελίδες για να δω τι θα γίνει στο τέλος.
p-ipop.gr

Βέβαια, λίγες μόνο ώρες πριν πατήσω το πόδι μου στην αίθουσα του σινεμά και πριν φορέσω τα γυαλιά για να μην χάσω λέξη από τους υπότιτλους έκανα μια σκέψη που με έκανε να γελάσω πολύ. Πώς θα ήταν άραγε αν οι πρωταγωνιστές από τις 50 αποχρώσεις του γκρι ήταν Έλληνες και είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα άλλαζε στην ταινία και τι θα έμενε το ίδιο; Θα φορούσε σακάκι ο Γκρέι ή θα ακολουθούσε το παράδειγμα του Βαρουφάκη και θα έσκαγε με δερμάτινο (να σου πω την αλήθεια θα τον προτιμούσα αλλά δεν είναι αυτό το θέμα).
50-ipop.gr

Σκέφτηκα, λοιπόν, να μεταποιήσω λίγο τις 50 αποχρώσεις του γκρι και να τις βάλω σε Συριζέικα πρότυπα, στηρίζοντας την λιτότητα και πετώντας τα περιττά ακριβά αυτοκίνητα και ξεχνώντας τα ελικόπτερα αλλά και τα περιττά αξεσουάρ.

Ο κύριος Γκρέι δεν θα έμενα σε μια υπερπολυτελή έπαυλη αλλά, θα ήταν παιδί του λαού και θα κατοικούσε σε μια από τις κεντρικές γειτονιές της Αθήνας και επειδή είναι πιο τολμηρός δεν θα πήγαινε στην Κυψέλη αλλά στην Ομόνοια. Το δωμάτιο του πόνου δεν θα υπήρχε γιατί ο Γκρέι θα ήθελε να τα μοιράζεται όλα με τους συντρόφους και θα μαστίγωνε τις υποτακτικές του στην πλατεία Κουμουνδούρου απέναντι από τα γραφεία ενώ από τα μεγάφωνα θα έπαιζε επαναστατικά τραγούδια και φυσικά όχι με δερμάτινα πολυτελή μαστίγια αλλά, με καμτσίκι αλόγου για να είναι και πιο εναλλακτικός.
shades-ipop.gr

Φυσικά ξέχνα τα ελικόπτερα. Ο Γκρέι έχει μηχανή και δεν πάει σε ακριβά εστιατόρια ούτε σε μπαρ αλλά μόνο για βρώμικο και μπύρα στα σκαλιά του Συντάγματος και φυσικά επειδή τώρα έρχεται και του Αγίου Βαλεντίνου και θέλει κάτι πιο σπέσιαλ θα βγάλει την καλή του να πιουν ένα τσιπουράκι και να ακούσουν ρεμπέτικα στα Εξάρχεια. Η Άννα βέβαια που θα μπορούσε να λέγεται Ζωή θα σταματήσει να είναι ένα σεμνό κορίτσι, θα υψώνει τον τόνο της φωνής του και χτυπάει το χέρι στα έδρανα (σόρυ στο τραπέζι ήθελα να πω αν τσαντιστεί).

Όταν θα παντρευτεί στο τέλος τον καλό της κύριο Γκρέι θα μετακομίσουν μαζί στην παλιά της γειτονιά κοντά εκεί που μεγάλωσε και ο Μαζωνάκης και για να πάρει ιδέες για τα ρούχα της (για να μην την πει βλαχάρα ο Γκρέι) θα ανοίξει την Vogue ή θα πάρει μια σκακιέρα αγκαλιά και θα του τραγουδάει για τα λεφτά τα κάνεις όλα για τα λεφτά δεν μ’αγαπάς αλλά εγώ θα τυπώσω τα δικά μου και δεν θα ξέρεις που να πας.

Σημείωση!

Τελικά καλύτερα που οι 50 αποχρώσεις του γκρι δεν γυρίστηκαν στην Ελλάδα γιατί όχι Όσκαρ δεν θα έπαιρναν αλλά ούτε χρυσό βατόμουρο.