Και ποιος είσαι εσύ Αντωνάκη που μετά από ένα χρόνο που σε έχω γράψει στα παλιά μου τα παπούτσια τολμάς και σηκώνεις ανάστημα και θες να πάρεις το καπελάκι σου και να φύγεις ή ακόμα χειρότερα να βρεις κάποια που θα μπορεί να σου δώσει όσα δεν έδωσα εγώ; Ναι, υπάρχουν φορές που σκεφτόμαστε ακριβώς έτσι και τότε είναι που απλά τα θέλουμε όλα δικά μας. Θέλουμε την καβάντζα μας να κάθεται στην γωνία και να μας περιμένει σαν τον πιστό Πηνελόπο ενώ εμείς βολτάρουμε με τους σειρήνους και όποτε για να μην σου πω αν το θυμηθούμε και δεν βρούμε κάτι πιο ενδιαφέρον… να επιστρέψουμε.

Είμαστε εγωιστές και νάρκισσοι και λεμέ γιατί ο καθένας ξεχωριστά γιατί εγώ ναι ναι ναι μωρό μου εγώ δεν γίνεται με τίποτα να αντικατασταθώ γιατί πιστεύουμε πως μπορούμε να πετάμε τους ανθρώπους από την ζωή μας όποτε θέλουμε και μετά όταν κουνάμε το δάχτυλο και αυτοί να τρέχουν πίσω σαν σκυλάκια. Νομίζουμε ότι είμαστε εμείς οι super που θα μας θέλουν για πάντα ακόμα αν κάνουμε όλα τα σφάλματα του κόσμου. Ή μήπως είμαστε όντως καλοί άνθρωποι και δεν φταίμε εμείς αλλά η Οδύσσεια. Ναι, αξιότιμοι ένορκοι, ναι κύριε δικαστή η Οδύσσεια που μας έκανε να πιστεύουμε στην αιώνια καβάντζα ενός πονηρού μυαλού.  Για να μην σου πω ότι φταίει και η Ελενίτσα που μας έμαθε ότι μπορεί να περιμένει χρόνια και χρόνια και χρόνια. Ε ψιτ, ξεκόλλησε επιτέλους το μυαλό σου! Hello, oι εποχές άλλαξαν ντάρλινγκ και ο κόσμος προχώρησε εδώ και χρόνια, σκέψου περίπου όταν η τηλεόραση από ασπρόμαυρη έγινε έγχρωμη. Τότε ξαφνικά τα χρώματα μπήκαν στην ζωή των ανθρώπων και η καθημερινότητα τόσο έγινε φωτεινή που αν δεν έχει ένταση και αν κάτι της λείπει ψάχνει αλλού πορτοκαλιές που κάνουν αν όχι πορτοκάλια απλά, σαγκουίνια ή ακόμα και γκρέιπφρουτ.

Γιατί ουδείς αναντικατάστατος, όπως έλεγαν και οι διαβασμένοι μας Αρχαίοι Έλληνες. Αν το πουλάκι που εσύ στην ουσία πονέσεις και καταρρακώσεις, πετάξει, δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω όσα δάκρυα και αν κυλήσουν από τα μάτια σου και όσα και αν πέσεις στα πατώματα.

Ο εγωισμός σου καταρρακώθηκε και γι΄αυτό δεν μπορείς να αποδεχθείς την πραγματικότητα ή μήπως απλά είχες ανάγκη να χάσεις αυτόν που ένιωθες δικό σου για να καταλάβεις ότι αυτός ήταν ο ένας ο μοναδικός και ο αναντικατάστατος γιατί, όπως είχες διαβάσει στα στιχάκια που έγραφες στα θρανία όταν αγαπάς κάτι άστο να φύγει και άλλες τέτοιες μπούρδες;
lose-ipop.gr

Το ερώτημα είναι ένα και καλύτερα για να μην στο απαντήσουμε εμείς αλλά να πας μια βόλτα σε εκείνον το μεγάλο καθρέφτη που έχεις σπίτι και να κοιταχτείς. Όχι για να μας πεις αν είσαι ωραία αλλά για να απαντήσεις εσύ στον εαυτό σου. Τι γίνεται αγαπάς ή τα θες όλα δικά σου; Είσαι μια ηλίθια που άφησες τον Mr. Perfect να φύγει επειδή τα βρήκες σκούρα και δεν ήξερες πως να το διαχειριστείς ή απλά πονάς γιατί ακόμα και τα χρησιμοποιημένα παιχνίδια σου τα θες μέσα σε κούτες αντί να τα δώσεις σε άλλα παιδάκια;