Ο Παναγιώτης Βασιλείου αν και μόλις 24 χρονών, έχει σκηνοθετήσει 8 παραγωγές τα τελευταία 4 χρόνια. Εκτός όμως από την ιδιότητα του σκηνοθέτη, διατηρεί και αυτήν του ηθοποιού καθώς επίσης και του θεατρικού συγγραφέα. Αυτήν την περίοδο τον βλέπουμε στην παράσταση «Συγχώνευση Οικογενειών», μια κωμωδία που βασίζεται στην «Πρόταση Γάμου» του Τσέχωφ.

  1. Πες μας λίγα λόγια για τη «Συγχώνευση Οικογενειών»
  2. Τι συμβαίνει όταν η κόρη ενός γνωστού Έλληνα επιχειρηματία και κατασκευαστή, ζητά αιφνίδια σε γάμο, τον γιο της συζύγου γνωστού Έλληνα πολιτικού μηχανικού και όχι μόνο;

    Μία σειρά παρεξηγήσεων βασισμένη στην μεγαλομανία των ηρώων, παρασυρόμενη από κίνητρα όπως η προκατάληψη, οι ανασφάλειες, ο φόβος και η κακή σεξουαλική ζωή θα σταθούν τελικά εμπόδιο στην συζυγική τους ευτυχία, την οικογενειακή τους συγχώνευση και την εταιρική τους ανάπτυξη;

    Μία κωμωδία βασισμένη στο μονόπρακτο θεατρικό έργο του Άντον Τσέχωφ ”Πρόταση Γάμου”.

  3. Πόσο εύκολο είναι να διασκευάζεις Τσέχωφ και να το φέρνεις στα μέτρα της ελληνικής πραγματικότητας;
  4. Αρχικά να πω πως θεωρώ τον Τσέχωφ πιθανότατα τον μεγαλύτερο θεατρικό συγγραφέα στην ιστορία. Μέσα στους λόγους που το πιστεύω αυτό, είναι ότι το έργο του αν και είναι βαθιά ρωσικό, είναι τόσο πιο βαθιά ανθρώπινο που το κάνει και αυτόματα ελληνικό, ιταλικό, αμερικανικό ,κλπ, είναι παγκόσμιος ο Τσέχωφ και άφθαρτος στον χρόνο, προς το παρόν. Δηλαδή, δεν πιστεύω πως προσπάθησα ιδιαίτερα να αλλάξω εθνικότητα στο έργο, πιο πολύ δυσκολεύτηκα να βρω τα κατάλληλα ονόματα για τους χαρακτήρες, παρά για τις αλλαγές στους διαλόγους.

  1. Υπογράφεις τη σκηνοθεσία αλλά έχεις και ρόλο. Πώς είναι να σκηνοθετείς τον εαυτό σου, εκτός των άλλων;
  2. Ναι, υπογράφω την σκηνοθεσία και έχω τον έναν από τους 3 ρόλους, τον μόνο ανδρικό. Εγώ δεν έχω σπουδάσει σκηνοθεσία, όμως από το πρώτο έτος στην δραματική σκηνοθετούσα πολλές φορές τους συναδέλφους μου, φώτιζα και έντυνα μουσικά σχεδόν όλα τα υποκριτικά κομμάτια που παρουσιάζονταν στις εξετάσεις του έτους μου. Γρήγορα γρήγορα στο δεύτερο έτος άρχισα να γράφω ένα δικό μου θεατρικό το οποίο ήθελα να παρουσιάσω στις τελικές εξετάσεις του 3ου έτους, δεν τα κατάφερα διότι σκηνοθετώ λίγο ανορθόδοξα, όπως τότε έτσι και τώρα, μόνο που τώρα είμαι πιο έμπειρος για αυτό και τα καταφέρνω, 8 παραγωγές σε 4 χρόνια. Εγώ λοιπόν, βάζω μία βάση (ατμόσφαιρα, σκηνογραφία, μουσική του έργου κλπ.) και χτίζω πάνω στον ηθοποιό, δεν με νοιάζουν οι ρόλοι, δεν υπήρξαν ποτέ ούτε και πρόκειται, είναι γραμμές, χτίζω πάνω στο αίμα, στο ζωντανό όχι πάνω στις σελίδες, στο νεκρό. Προσέχω πολύ ποιον θα επιλέξω κάθε φορά. Όσο για τον εαυτό μου, διαλέγω τον ρόλο που θέλω, διαβάζω πολύ καλά το έργο και αυτό που λέω, πολύ καλά όμως, σκέφτομαι πως θα φαινόταν αληθινό και έντιμο και το προβάρω και τέλος το λέω όσο πιο αληθινά και έντιμα γίνεται. Στο τέλος των προβών συνήθως βιντεοσκοπώ την παράσταση βλέπω τον εαυτό μου και κάνω τις τελευταίες μικροδιορθώσεις. Τα βρίσκω με τον εαυτό μου, πλέον.
  3. Πόση μεγαλομανία υπάρχει στον κόσμο σήμερα;
  4. Η μεγαλομανία υπάρχει, υπήρχε και θα υπάρχει, την βρίσκω εξίσου καταστροφική με την χαμηλή αυτοπεποίθηση.  Νομίζω πως οι άνθρωποι όμως πια αρχίζουν και χωρίζονται έντονα ανάμεσα σε αυτές τις δύο κατηγορίες και αυτό μπορεί εύκολα να γίνει καταστροφικό για την τέχνη και την ίδια την ζωή μας. Όταν δεν υπάρχει ισορροπία, μέση οδός, είναι πολύ δύσκολο για την συνύπαρξη. Εγώ όσο μπορώ κοιτάω να ανεβάζω τους συνεργάτες και τους συνοδοιπόρους μου και να τους συνετίζω όταν πιστεύω πως ξεφεύγουν. Αυτό φυσικά είναι δύσκολο, ειδικά όταν επιλέγεις να μην δίνεις συμβουλές, αλλά το κάνεις μέσα από την δουλειά και την στάση σου.
  1. Οι προκαταλήψεις μέχρι που μπορεί να οδηγήσουν;
  2. Οι προκαταλήψεις δεν μπορούν να σε οδηγήσουν ατομικά πουθενά, οι προκαταλήψεις σε παγώνουν, σε κάνουν στείρο, μαζικά όμως μπορούν να οδηγήσουν σε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο μια ολόκληρη κοινωνία.  «Τη χρονιά εκείνη, καμιά γυναίκα δεν έπιασε παιδί. Αυτό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, μέχρι που συμπληρώθηκε γενιά χωρίς καμιά καινούργια γενιά να έρθει στον κόσμο». (Δημήτρης Δημητριάδης – Πεθαίνω σαν χώρα)
  3. Πώς μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;
  4. Το θέατρο σαν έννοια μπήκε από πολύ μικρός στην ζωή μου, εκτός του σχολείου, του φροντιστηρίου και των hobby, το θέατρο υπήρχε πάντα στο παιχνίδι, αρχικά ως «ηθοποιός’» και μετά και ως «σκηνοθέτης». Στην γειτονιά μου στην Χαλκίδα οργάνωνα σχεδόν κάθε απόγευμα ιστορίες μυστηρίου που οι φίλοι μου πρωταγωνιστούσαν και προσπαθούσαν να λύσουν κάθε φορά. Thrillers, comedies και οτιδήποτε μπορεί να βάλει το ανοιχτό μυαλό ενός παιδιού βασισμένο σε παιδικά παιχνίδια και cartoons που έβλεπα ή comics που διάβαζα. Φτάνοντας στο λύκειο μπήκα στην θεατρική ομάδα, πρωταγωνίστησα σε ένα έργο του Ψαθά, στο τέλος της χρονιάς το έργο παρουσιάστηκε στους περιφερειακούς αγώνες και πήρε την πρώτη θέση. Καθηγητές και άνθρωποι που ασχολούνταν με το θέατρο μου είπαν μήπως το σκεφτώ σοβαρά και τελικά το έκανα. Δεν ασχολήθηκα με τον ελεεινό θεσμό των Πανελληνίων και έκανα studio σε όλη την 3η λυκείου. Τον Σεπτέμβρη έδωσα σε κάποιες σχολές, πέρασα στις περισσότερες, πήγα ενστικτωδώς σε μία και από τότε, καθημερινά ένα μεγάλο κομμάτι του χρόνου μου το μονοπωλεί η τέχνη μου.
  5. Ως νέος, πώς βλέπεις τα πράγματα με την υποκριτική στην Ελλάδα;
  6. Η υποκριτική στην Ελλάδα, θεατρικά, έχεις τρομερούς εκπροσώπους, αρκετούς και καλούς, μιλώντας για τις ικανότητες των ηθοποιών αυτών. Όμως το θέατρο στην Ελλάδα δεν είναι σε πολύ καλό σημείο, έχει χάσει τον δρόμο του πιστεύω. Θα χαρακτήριζα την μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού θεάτρου νεκρόφιλο. Με παραδείγματα λατρείας σε ένα ”παλιό καλό” cinema το οποίο δεν το καλό λες σε καμία περίπτωση και το βρίσκω πολύ μα πολύ παλιό πλέον, (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων) και με παραδείγματα ”ακίνδυνων”, παλαιϊκά σκηνοθετημένων κλασσικών έργων . Έτσι εν έτη 2015, από την αφίσα μέχρι την ουσία του έργου, το θέατρο μου μυρίζει μούχλα. Αυτό οφείλεται στον φόβο, οι παλιοί τρομάζουν να δοκιμάσουν ή έχουν εξαντληθεί και δεν το έχουν καταλάβει και σαν ξεπεσμένοι πολιτικοί αρχηγοί δεν δέχονται να παραδώσουν την θέση τους στους επόμενους. Έτσι οι νέοι τρομάζουν να υπερασπιστούν την φρεσκάδα τους στην θέα ηλικιωμένων παραφρόνων να επιτίθενται ο ένας στον άλλο για ένα κομμάτι της τσαλαπατημένης πίτας. Και επειδή βρισκόμαστε σε μία πολύ γρήγορη εποχή, που τα πάντα ελέγχει η διαφήμιση, χώρο στον χώρο του θεάτρου κατέχει όποιος έχει μαζί του τα Μ.Μ.Ε. Αυτό δεν με τρομάζει πια, το σκηνικό πιστεύω πως σύντομα θα ανατραπεί, όταν θα βρεθούν καλοί νέοι Έλληνες ποιητές και θεατρικοί συγγραφείς. Το θέατρο είναι ζωντανό, σύντομα θα ξεράσει.
  7. Θα πήγαινες να δουλέψεις στο εξωτερικό;
  8. Ναι. Οι οδοί προς το εξωτερικό είναι ανοιχτές, πάντα ήταν, απλά οι παλαιότεροι ήθελαν να είναι αυτό που λέμε πρώτοι στο χωριό και όχι δεύτεροι στην πόλη. Αρκετά θεατρικά σχήματα κάνουν πλέον την έξοδο, όσο για την δική μου δουλειά σύντομα θα δοκιμάσω και εγώ την δική μου έξοδο, η οποία φυσικά δεν ξέρω που θα καταλήξει.
  9. Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου μετά την ολοκλήρωση της παράστασης;
  10. Ήδη έχω ξεκινήσει πρόβες για το επόμενο θεατρικό έργο που έχω διασκευάσει, το σκηνοθετώ και θα παίξω. Θα παρουσιαστεί τον Μάιο από ό,τι φαίνεται. Παράλληλα ένα βιβλίο με 114 ποιήματα και αποφθέγματα βρίσκεται ήδη στα χέρια του γραφίστα μου και τελειώνει ώστε να σταλεί σε εκδοτικούς στις αρχές της άνοιξης και θα ακολουθήσουν μία σειρά από videos την άνοιξη και το καλοκαίρι και πολλά ακόμα συζητούνται.
Πληροφορίες παράστασης

Συγχώνευση Οικογενειών

Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο

Κάθε Τρίτη στις 22:00 μέχρι τις 24.02.2015

Διάρκεια 60’

Είσοδος: 5-14 ευρώ

 

Συντελεστές

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Βασιλείου

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Μάρα Καλλίνικου

Φωτογραφία: Δημήτρης Βασιλείου

Sound design: Γιάννης Ανδριτσόπουλος

Trailer: Κωνσταντίνος Κοίλαρης

Γραφιστικά: Γιάννης Αργυρόπουλος

Παίζουν: Μαρία Αδάμου, Βικτώρια Μαντά, Παναγιώτης Βασιλείου