Ξέρω τι θα πεις… Ή βασικά ξέρω τι δεν θα πεις αλλά θα το σκεφτείς. Το σκέφτομαι και εγώ…. Είναι πολύ δύσκολο να πεις την λέξη συγγνώμη. Είναι λες και με το που το σκεφτείς και προσπαθήσεις να αρθρώσεις τη πρώτη συλλαβή, κάποιος εμφανίζεται από το πουθενά και σου ρίχνει μία χούφτα πιπέρι (για να μην πω ουασάμπι και με ρωτήσεις αν το είχα και στο χωριό μου) στη γλώσσα. Η αντίδραση είναι να γεμίσουν αυτόματα δάκρυα τα μάτια σου, να κοκκινίσει όλο σου το πρόσωπο, να ιδρώσεις και να αρχίσεις να βήχεις λες και δεν υπάρχει αύριο….. Οπότε αντί να πεις την λέξη συγγνώμη τραβάς με τα δάχτυλα σου τις άκρες των ματιών σου σαν τετράχρονο παιδάκι και το παίζεις Κινέζος.

Τελικά, όμως, μπορεί όλο αυτό να μην είναι αληθινό. Μπορεί όλη αυτή η αντίδραση να προκαλείται από τον εγωισμό σου και μόνο! Τελικά η λέξη συγγνώμη μπορεί να μην είναι λέξη τζιζ. Μπορεί κατά βάθος να είναι μία από τις πιο όμορφες λέξεις που έχουμε στο λεξιλόγιο μας! Μία λέξη που αντί να την αισθάνεσαι σαν θηλιά να είναι ένα μεγάλο και απελευθερωτικό “Ουφ”!

Κάτσε και αναλογίσου, λοιπόν, πόσες φορές έχεις συνειδητοποιήσει το λάθος σου και πόσες από αυτές τις φορές έχεις πει “συγγνώμη”. Πιθανότατα, η ζυγαριά γέρνει προς το “έχω συνειδητοποιήσει αλλά δεν έχω πει κουβέντα λες και η γάτα μου έφαγε την γλώσσα”.

Επειδή, όμως, καμία γάτα δεν σου έφαγε την γλώσσα, ήρθε η ώρα να διορθώσεις τα λάθη σου. Να μιλήσεις με τον φίλο σου που αδίκησες και ποτέ δεν ζήτησες την συγχώρεση του. Την αδερφή που πλήγωσες και ποτέ δεν της είπες συγγνώμη για να καταλάβει πως μετάνιωσες. Τον συνάδελφο που “κλώτσησες” όταν ήταν σε μία αδύναμη στιγμή για να δείξεις σε κάποιον άλλον πόσο δυνατός είσαι. Αλλά πάνω από όλα ζήτα συγγνώμη από τον ίδιο σου τον εαυτό για όλα όσα δεν κατάφερες να συγχωρέσεις ο ίδιος για σένα.

Συγγνώμη. Δεν είναι δύσκολο να το πεις.