Η Marina Abramovic, γνωστή και ως γιαγιά του performance art, όπως περιγράφει η ίδια τον εαυτό της αυτή την περίοδο βρίσκεται στο Λονδίνο, στη Serpentine Gallery, όπου και θα βρίσκεται μέχρι το τέλος Αυγούστου.

Το iPop πήγε, είδε, και σου λέει!

18 Ιουνίου, ώρα 16.00. Περιμέναμε να αντιμετωπίσουμε την ουρά χιλιομέτρων που μάθαμε οτι υπήρχε τις πρώτες μέρες, λιποθυμίες κτλ. Ουρά χιλιομέτρων δεν υπήρχε (ΕΥΤΥΧΩΣ), παρόλα αυτά ο αριθμός των ανθρώπων που εισέρχονταν στο χώρο ήταν αυξημένος. Στην είσοδο το προσωπικό μας χαιρέτησε και μας σφράγισε το χέρι πριν μας καθοδηγησει στο εσωτερικό της Serpentine Gallery οπου αφήσαμε όλα μας τα πράγματα (κινητά, φωτογραφικές μηχανές, ρολόγια) σε ντουλαπάκια προκειμένου να μπορούμε να κινηθούμε άνετα μέσα στο χώρο καθώς εμείς οι ίδιοι αποτελέσαμε το έκθεμα!

Το πρώτο πράγμα που είδαμε μπαίνοντας στο χώρο ο οποίος αποτελούταν απο τρια δωμάτια ήταν ένα δωμάτιο γεμάτο κρεβάτια! Οφείλω να ομολογήσω πως το θέαμα φανηκε κάπως τρομακτικό, και μετέπειτα αστείο. Μέχρι που μια κοπέλα με ρώτησε αν θελω να την ακολουθήσω, με πήρε από το χέρι, με έβαλε να ξαπλώσω και με σκέπασε με ένα σεντόνι, αφού μου έδωσε ενα ζευγάρι ακουστικά και μου είπε πως μπορώ να μείνω ξαπλωμένη για όση ώρα θέλω.

Τελικά τι ακριβώς ήταν αυτό το project της Abramovic? Δεν είχε χαστούκια, δεν είχε επικοινωνία μέσω ματιών, δεν είχε μοιράσματα αναπνοής και όλα τα άλλα που μας έχει συνηθίσει… Κοιτάζω τριγύρω μου, το ταβάνι, το παρατηρώ, και αρχίζω και χάνομαι στις σκέψεις μου. Χαλαρώνω.

Σηκώνομαι. Οι φίλοι μου με τους οποίους ανταλλάζαμε τα χαζογελάκια κατα την είσοδο με κοιτούν πάλι. Αλλά με άλλο βλέμα αυτη τη φορά. Καταλαβαινουν και αυτοί. Παμε στο επομενο δωμάτιο. Εκεί βλέπουμε τον κόσμο να περπατάει πιασμενος χέρι χέρι απο τη μία πλευρά του δωματίου στην άλλη. Αργά. Πολύ αργά. Συγχρονισμένα. Και εκεί, ανάμεσα του, κομμάτι του κόσμου και η Marina Abramovic με έναν ήρεμο και επιβλητικό αέρα να την περιτριγυρίζει. Στη μέση του δωματίου υπάρχει ενα ξύλινο βάθρο. Ανεβασμένοι πάνω του 3 άνθρωποι στέκονται ορθιοι με κλειστά τα μάτια. Σαν αγάλματα. Πιο δίπλα αλλοι άνθρωποι με τα πρόσωπα τους σχεδόν κολλημένα στον τοίχο. Ανάμεσα τους άνθρωποι που περπατούν κοιτώντας μέσα απο έναν καθρέφτη. Ενας νεαρός με πιάνει απο το χέρι και με οδηγεί σε μια γωνία οπου με βάζει να στέκομαι με το πρόσωπο στον τοίχο. Μου λέει να κλείσω τα μάτια και μου πιέζει απαλά τους ώμους προς τα κάτω.

Τρίτο και τελευταίο δωμάτιο. Καρέκλες στη σειρά αντικρύζουν τον τοίχο. Ενα ζευγάρι χέρια με οδηγούν σε μια καρέκλα και με σκεπάζουν ενώ κάθομαι και με αφήνουν να κοιτάξω τον τοίχο. Ορκίζομαι οτι θα μπορούσες να ακουσεις καρφίτσα να πέφτει μέσα σε αυτο τον χώρο με τον τοσο κοσμο που μετακινούταν απο δωμάτιο σε δωμάτιο με έναν πολύ απαλό τρόπο. Το μόνο που άκουγα ήταν οι σκέψεις μου, ο εαυτός μου, τον οποίο είχα χρόνια να ακούσω να μου μιλάει τόσο καθαρά και δυνατά.

Τώρα θα μου πεις «οκ λοιπόν, πήγες σε έναν χώρο, ξάπλωσες, στάθηκες, και κάθισες και σκεφτόσουν». Ναι! Αυτό ακριβώς. Με εναν περίεργο τρόπο, έκανα αυτά που δεν κάνω στην καθημερινότητα μου. Είχα ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μου σε ενα μέρος και μια στιγμή που δεν το περίμενα και μοιράστηκα στιγμές ηρεμίας και αυτόσυγκέντρωσης με αγνώστους σε ενα περιβάλλον που ευνοεί κάτι τέτοιο καθώς στερείται περισπασμών. Το γεγονός οτι απαγορεύεται να έχουμε μαζί μας κινητά και ρολόγια μας απομονώνει απο τον έξω κόσμο για λίγα λεπτά, και την ίδια στιγμή μας λυτρώνει. Δεν ξέρω αν ήμουν επηρεασμένη εξαιτίας του θαυμασμού μου για το έργο της Abramovic, αλλά μετά τα πρώτα 3 λεπτά που χρειάστηκα για να μου φύγει η αμηχανία και να συνειδητοποιήσω πως είμαι ελεύθερη να αυτοσχεδιάσω μέσα στον χώρο, και χαλάρωσα, απλά βίωσα το ζεν. Αν θα πάω ξανά; Μακάρι να μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα!!!

Αν δεν είσαι και πολύ μεγάλος θαυμαστής της performance art… πήγαινε! Πιστεύω θα αλλάξεις γνώμη!

Δες εδώ περισσότερα γι αυτή την παράσταση.

 

Θυμήσου τώρα μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της Μαρίνας Αμπράμοβιτς.

Ήταν 2010 στο ΜΟΜΑ, το έργο της “The artist is present”.

Άγνωστοι, κάθονταν απέναντί της και κοιτάζονταν στα μάτια, χωρίς να μιλάνε. Τα συναισθήματά τους καταγράφονται από ην κάμερα. Κάποιοι ξεσπούν σε λυγμούς, κάποιοι στέκονται αδιάφοροι, κάποιοι με φόβο…

Ένας, είναι ξεχωριστός. Είναι ο πρώην και επί 13 χρόνια σύντροφός της. Ο Ulay.

Η Marina δεν γνώριζε ότι θα καθόταν απέναντί της και είχε να τον δει, από την ημέρα του επικού χωρισμού τους. Είχαν επιλέξει να χωρίσουν, αφού πρώτα περπατούσαν το Σινικό τείχος, ξεκινώντας ο καθένας από το αντίθετο άκρο. Περπάτησαν 2.500 χλμ και συναντήθηκαν στο μέσο. Έκαναν μια τελευταία αγκαλιά, είπαν αντίο και αποφάσισαν να μην ξαναβρεθούν ποτέ.

Ήταν η παράσταση με τίτλο “The Great Wall Walk 1988”

 

Marina Ulay 4

 

Δείτε τι συνέβη όταν η Marina είδε απέναντί της τον Ulay, για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια…

 

Με τον Ulay δούλεψαν μαζί σε πολλές παραστάσεις, παρουσιάζοντας ένα ενιαίο πρόσωπο, νικώντας το “εγώ”.

 

Marina Ulay 3

 

Marina Ulay 2

 

Marina Ulay 1

 

Αν θαυμάζεις και εσύ (όσο κι εμείς) το έργο της Marina Abramović, τότε θα σου φανεί εξαιρετικά χρήσιμη μια επίσκεψη στο Marina Abramovic page. Όπως μας ενημέρωσε ο φίλος μας ο Gabriel, η ομάδα του Artsy, επανασχεδίασε τη σελίδα που περιέχει το βιογραφικό της Abramovic, πληροφορίες για -τουλάχιστον- 65 παραστάσεις και εκθέσεις της μεγάλης καλλιτέχνιδος, και φυσικά ενημερωμένο πρόγραμμα των μέχρι σήμερα και των προγραμματισμένων εκδηλώσεών της. Μια πραγματική πηγή γνώσης για την Marina (και όχι μόνο)

(Thnx Gabriel)