Σίγουρα έχεις παρατηρήσει αυτό το βλέμμα της απόλυτης απάθειας και αδιαφορίας που έχει η γάτα σου. Καμία σχέση με το αφοσιωμένο ύφος του σκύλου σου, που ξέρεις ότι σε αγαπάει πραγματικά.

Το βλέμμα της γάτας σε κάνει να απορείς: μα καλά αδιαφορεί τελείως για μένα, το αφεντικό της. Λυπόμαστε που στο λέμε, αλλά ναι! Η γάτα σου επιλέγει να σε αγνοήσει.

Ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο διεξήγαγε έρευνα στην οποία συμμετείχαν 20 σπίτια με γάτες και ενώ οι ιδιοκτήτες έλειπαν από το σπίτι ακούστηκαν ηχογραφήσεις από ανθρώπους που φώναζαν το όνομά τους. Τις 3 πρώτες ήταν άγνωστοι που τις φώναζαν, την 4η η φωνή του ιδιοκτήτη τους και την 5η πάλι κάποιου αγνώστου. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι γάτες έδειξαν πιο έντονα σημάδια αναγνώρισης τη φορά που άκουγαν τη φωνή του ιδιοκτήτη τους, αλλά δεν κινήθηκαν καθόλου. Ούτε μία φορά. Σε καμία φωνή.

Η αντίδραση τους ήταν τύπου «α, αυτός ο τύπος είναι ακόμα εδώ τελικά, νόμιζα ότι έχει φύγει» Και όχι, «Τι καλά, ο αγαπημένος μου ιδιοκτήτης, ας τον υποδεχτώ με χαρά!». Με λίγα λόγια, η γάτα σου ξέρει ποιος είσαι, σε αναγνωρίζει, αλλά απλώς αδιαφορεί.

Ναι, αλλά ο σκύλος μου με αγαπάει…

Για όλα φταίει ο τρόπος που εμείς οι άνθρωποι εξημερώσαμε τα ζώα. Έρευνα έχει δείξει ότι κάθε σκύλος είναι απόγονος ενός ευρωπαϊκού γκρίζου λύκου, που σταδιακά εξημερώθηκε, έγινε μέρος της ζωής του ανθρώπου, αναγνωρίζοντάς τον ως αφεντικό και επικοινωνώντας μαζί του. H γάτα του σπιτιού μας φαίνεται να προέρχεται από το είδος Felis Silvestrus, μια αγριόγατα που ήρθε σε επαφή με τους ανθρώπους 9.000 χρόνια πριν. Αν συγκρίνουμε αυτά τα χρόνια με τα 19-32.000 χρόνια που εξημερώνουμε σκύλους, ήδη καταλαβαίνουμε τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ τους. Εν τω μεταξύ, η μετατροπή της αγριόγατας σε κατοικίδιο έγινε με τους δικούς της όρους και εμείς το δεχτήκαμε αυτό.

Το ερώτημα είναι εμείς γιατί τις αγαπάμε; Σοβαρά τώρα, οι επιστήμονες ακόμα αναζητούν τα αίτια γι’ αυτό.