Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί πάντα ζητάς παραπάνω απ’ αυτά που έχεις; Τι είναι αυτό που σε κάνει αχόρταγο; Γιατί ποτέ να μην συμβιβάζεσαι με αυτά που έχεις και να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους διαπιστώνοντας πάντα ότι δεν είσαι ευχαριστημένος με όσα σου είναι δικά σου;

Ανασφάλεια

Το αίσθημα ανασφάλειας είναι αυτό που αποτελεί την κυριότερη αιτία για το ότι πάντα ζητάς παραπάνω απ’ όσα έχεις. Ακόμα και αν έχεις όλα τα καλά μπροστά σου, ακόμα και αν οι γονείς σου δεν θέλουν να σου λείπει τίποτα, εσύ πάντα έχεις την ανασφάλεια ότι θα μπορούσες να ζεις καλύτερα και με περισσότερες ανέσεις αν είχες και κάτι ακόμη. Ξεχνάς λοιπόν πως δεν σου λείπει τίποτα από τις βασικές σου ανάγκες και επινοείς ο ίδιος ανάγκες λόγω της ανασφάλειάς σου. Πρακτικά και συναισθηματικά, η δυνατότητά σου να καλύπτεις τις ανάγκες, τις φιλοδοξίες, τις επιθυμίες σου, σε κάνει να νιώθεις «εξασφαλισμένος», πιο επιτυχημένος, λιγότερο εκτεθειμένος σε προβλήματα. Κάθε φορά που αποκτάς λοιπόν κάτι σε γεμίζει με ένα αίσθημα ικανοποίησης που θες να το νιώθεις συνέχεια, αναζητώντας κάθε φορά κάτι νέο που θα σε επιβεβαιώσει. Η επιθυμία σου αυτή να αγοράζεις συνέχεια κάτι νέο που θα σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι γεμάτος τουλάχιστον για εκείνη την στιγμή, είναι που γεννά και τα συναισθήματα της ζήλιας, του φθόνου και του ανταγωνισμού.

Λαιμαργία αγαθών!

Κάτι ανάλογο της ανασφάλειας είναι και η λαιμαργία σου για να παίρνεις συνέχεια κάτι καινούριο και ενώ τα έχεις όλα να μην νιώθεις ικανοποιημένος με τον εαυτό σου. Βέβαια επειδή σήμερα τα πάντα κινούνται γύρω από το χρήμα, αυτό το «όλο και περισσότερο» που ζητάς έχει να κάνει κυρίως με καταναλωτικούς πειρασμούς, όπως ρούχα, παπούτσια, αυτοκίνητα και όχι τόσο με πνευματικά αγαθά όπως γιατί είναι πιο έξυπνος από σένα, ή γιατί εγώ δεν είμαι τόσο φιλοσοφημένη όσο η δεσποινίς απέναντι μου στο μετρό που διαβάζει Έλιοτ. Όπως λοιπόν μια γεύση που μας αρέσει θέλουμε να τη γευόμαστε ξανά και ξανά έτσι και με την λαιμαργία στα υλικά αγαθά, γινόμαστε άπληστοι ζητώντας κάτι καινούριο ξανά και ξανά.

Το αίσθημα της αδικίας!

Κακό πράγμα να αισθάνεσαι αδικημένος! Ίσως το χειρότερο αν όντως όμως έχει βάση. Αν σε αδίκησε ο διευθυντής της δουλειάς σου με αποτέλεσμα να την χάσεις ή αν σε αδίκησε η γυναίκα σου, νομίζοντας ότι την απατάς! Τραγικό όμως είναι όταν αδικείς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου νομίζοντας πως δεν τα έχεις όλα, πως είσαι δυστυχισμένος με όσα έχεις, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να σκας ένα μεγάλο χαμόγελο από το πρωί ως το βράδυ και μόνο που μπορείς να ζεις έντονα κάθε μέρα που ξημερώνει. Σε τέτοιες περιπτώσεις λοιπόν το αίσθημα της αδικίας δεν είναι κάτι αντικειμενικό αλλά κάτι που σχηματίζουμε μόνοι μας. Και επειδή όλα έχουν μία εξήγηση, το αίσθημα της αδικίας που νιώθουμε συνήθως προκύπτει από πρώιμες εμπειρίες μας. Μπορεί, δηλαδή, να βλέπαμε τους γονείς μας να το αναπαράγουν στην παιδική μας ηλικία ή να το μετέδιδαν εκείνοι σε εμάς, λέγοντάς μας «Τι άτυχος που είσαι που δεν πήρες τα μάτια της γιαγιάς σου», δημιουργώντας μας την αίσθηση ότι είναι άδικο αυτό που μας συμβαίνει και κάνοντάς μας να νιώθουμε ότι είμαστε άτυχοι.

 

Την επόμενη φορά που θα πεις αναζητήσεις τον Θεό ρωτώντας τον γιατί να μην έχει και κάτι ακόμα σκέψου  καλύτερα πρώτα τι έχεις…