Φόβος, απόρριψη, μοναχικότητα, τρία στάδια που αποκλείεται και εσύ να μην έχεις περάσει. Στη ζωή, λοιπόν,  όταν φοβόμαστε την απόρριψη, μένουμε μόνοι γιατί τυχαίνει ή επειδή το επιλέγουμε. Γιατί, όμως; Είμαστε πολύ εγωιστές για να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε ή διώχνουμε υποσυνείδητα όσους θέλουμε να έχουμε δίπλα μας! Φοβόμαστε να μη μας αφήσουν αυτοί και το κάνουμε πρώτοι, ακριβώς αυτό είναι!

Περίπλοκα τα πράγματα, όπως, φυσικά περίπλοκη είναι και η ζωή. Οπότε το παίρνουμε από την αρχή και λέμε πώς ένα και ένα κάνουν δύο. Όταν, λοιπόν, η Ελενίτσα (ένα) γνώρισε τον Κωστάκη (και άλλο ένα) αποφάσισαν να είναι μαζί (να γίνουν δηλαδή δύο σε ένα). Βέβαια, ο φόβος ότι κάποια στιγμή θα χωριστούν τους έκανε να χωρίσουν πιο νωρίς και μείνουν μόνοι.

Το συμπέρασμα είναι πώς στη ζωή συνήθως διώχνουμε ότι φοβόμαστε να κρατήσουμε! Η ανασφάλεια να αποδεχτούμε πως αυτός ο άνθρωπος είναι το άλλο μας μισό, μας κάνει να τον βγάλουμε από τη ζωή μας πριν αποφασίσουμε πως είναι αυτός που ήρθε να μας ταράξει τα νερά και να μας βγάλει από το καλά δομημένο πρόγραμμα της ζωής μας. Είμαστε τόσο εγωιστές να παραδεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη κάποιον για να ευτυχίσουμε που κλεινόμαστε στο καβούκι μας και απλά κόβουμε κόκκινη κάρτα σε όποιον προσπαθεί να μας το χτυπήσει για να κάτσει μαζί μας.

Την ώρα που είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε πως ήρθαμε στη ζωή για να ζούμε με παρέα και όχι για να τη διασχίζουμε μόνοι, το καμπανάκι του εγωκεντρικού μας χαρακτήρα χτυπά και μας κάνει να θέλουμε να τρέξουμε! Να φορέσουμε τα αθλητικά μας παπούτσια ακόμα κι αν δεν ταιριάζουν με τα ρούχα μας και να μπούμε στο Μαραθώνιο και εμείς μαζί με το πλήθος. Βέβαια, υπάρχει και άλλη λύση, βαθιά ανάσα και καθόμαστε να αντιμετωπίσουμε τις ευθύνες μας (δεν είσαι πια 15 ετών, ενηλικιωθείς πριν από πολλά χρόνια). Μην πεις φύγε (για να γλιτώσεις  στην ουσία τον πόνο εσύ ο ίδιος) αλλά πες μείνε γιατί σε χρειάζομαι.

Συμβουλή!

Σταμάτα πια να φοβάσαι και ρίσκαρε! Η ζωή είναι πολύ μικρή για να πετάς ευκαιρίες που μπορεί να σου την αλλάξουν και φυσικά πολύ μεγάλη για να διορθώνεις και να κοιτάς μπροστά όταν δεις πως κάτι ή κάποιος περισσεύει.