Σίγουρα έχεις σκεφτεί κάποια στιγμή στη ζωή σου πώς ζουν οι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο δύσκολη είναι η ζωή ενός παιδιού με ψυχικές ασθένειες; Πώς αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά την ασθένειά τους και τι φροντίδα χρειάζονται; Δεν είμαι φυσικά ειδική επί του θέματος, αλλά τον τελευταίο καιρό περνάω δύο ώρες την εβδομάδα με παιδιά με ψυχικές ασθένειες.

Όλα ξεκίνησαν πριν από λίγο καιρό, όταν μου έγινε πρόταση να πηγαίνω σε κλινική της Αθήνας και να μιλάω για λίγη ώρα σε παιδιά που νοσηλεύονται έγκλειστα για θέματα τα οποία γνωρίζω και πιθανότατα θα τους προκαλούσαν ενδιαφέρον. Πρέπει να σου πω ότι απλά δέχτηκα αμέσως, χωρίς καμία αμφιβολία. Η αλήθεια είναι ότι όταν έκατσα μόνη μου και το σκέφτηκα, αγχώθηκα για το πώς θα πρέπει να φερθώ σε αυτά τα παιδιά και να τα προσεγγίσω. Εμπειρία με παιδιά είχα, με τέτοια παιδιά όμως σίγουρα όχι.

Μέχρι να προετοιμάσω ένα πλάνο για αυτά που ήθελα να τους πω, έφτασε η μέρα της πρώτης συνάντησης χωρίς καν να το καταλάβω. Και όπως μου συμβαίνει συνέχεια στη ζωή μου, με το που πάτησα το πόδι μου στην κλινική, όλο το άγχος εξαφανίστηκε ως δια μαγείας.

Μπήκα στην αίθουσα, τα παιδιά είχαν ακόμη ελεύθερη ώρα και απασχολούνταν μεταξύ τους με διάφορα παιχνίδια. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω ότι χάρηκα που έβλεπα παιδιά να παίζουν επιτραπέζια, να ζωγραφίζουν και να περνάνε την ώρα τους δημιουργικά και όχι μπροστά από μια οθόνη. Έβλεπες τα παιδιά ότι πραγματικά εκείνη την ώρα ευχαριστιόντουσαν το παιχνίδι και είχαν μόνο αυτό ανάγκη.

Πρώτη μου σκέψη; «Τώρα εγώ θα τους διακόψω από το παιχνίδι τους για να τους μιλήσω;» Ναι έτσι έπρεπε να γίνει. Σιγά σιγά, λοιπόν, οι νοσηλευτές μάζεψαν όλα τα παιδιά προκειμένου να ξεκινήσει η δική μου συνάντηση μαζί τους.

Μπήκα μέσα και συστήθηκα. Τους είπα ότι σπουδάζω Δημοσιογραφία και έμειναν έκπληκτα. Ξεκίνησαν τις ερωτήσεις για το τι ακριβώς είναι αυτό που κάνω. Αφού τελείωσα με τις δικές μου συστάσεις, ήρθε η ώρα να μου πουν τα παιδιά λίγα λόγια για εκείνα. Άρχισαν ένα ένα με τη σειρά να μου λένε το όνομά τους, την ηλικία τους και με τι τους αρέσει να ασχολούνται. Είναι φοβερό το πόσα ενδιαφέροντα είχαν. Και όλα κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά ήταν μέσα στην ενεργητικότητα και τη δημιουργικότητα. Από μπάσκετ μέχρι χορό και από μουσικά όργανα μέχρι μαθηματικά κυμαίνονταν τα ενδιαφέροντά τους.

Αφού, λοιπόν, ολοκληρώσαμε τις συστάσεις και από τις δυο πλευρές, ξεκίνησα να τους μιλάω γι’ αυτά που θα κάνουμε μαζί στις συναντήσεις μας.  «Μαζί θα κάνουμε τα βασικά της φωτογραφίας, του ραδιοφώνου και του βίντεο. Και στο τέλος των συναντήσεών μας θα φτιάξουμε όλοι μαζί ένα βίντεο με δικό μας σενάριο» τους είπα. Αμέσως είδες τον ενθουσιασμό στα μάτια τους. «Ποπο είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που θα κάνουμε, θέλουμε πολύ!» Και μόνο αυτή τους η φράση ήταν μια ικανοποίηση και ανακούφιση για εμένα. Ειδικά το σημείο του βίντεο ήταν το σημείο που τους άρεσε περισσότερο.

Αμέσως μετά τους έδωσα μια κάμερα να φωτογραφίσουν ό,τι αντικείμενο ήθελαν μέσα στο χώρο. Οι ιδέες τους με εντυπωσίασαν. Ούτε ένα παιδί δεν σκέφτηκε να φωτογραφίσει το ίδιο αντικείμενο με κάποιο άλλο. Η οπτική που επέλεξαν να τραβήξουν τις φωτογραφίες, ήταν συχνά έξω από τα συνηθισμένα.

Αφού τράβηξε το κάθε παιδί τη φωτογραφία του, είχε φτάσει ήδη η ώρα που έπρεπε να σταματήσουμε. «Θα τα πούμε την επόμενη βδομάδα και θα σας έχω εκτυπώσει και τις φωτογραφίες σας» τους είπα.

Ο αρχικός ενθουσιασμός των παιδιών είχε μετατραπεί σε μια απερίγραπτη ικανοποίηση και χαρά για τις συναντήσεις μας. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή για εμένα. Να βλέπω χαρά στα βλέμματά τους.

Έτσι ήταν, λοιπόν, οι δύο ώρες που πέρασα με παιδιά με ψυχικές ασθένειες. Αυτές τις δύο ώρες που ένιωσαν δημιουργικά, σχεδόν δεν μπορούσες να διακρίνεις τις ιδιαιτερότητές τους. Είχαν γίνει μια ομάδα που εργαζόταν συλλογικά για ένα κοινό σκοπό: για ένα αποτέλεσμα που θα τους ανταμείψει.

Αυτό που κατάλαβα είναι πόση ανάγκη έχουν ειδικά αυτά τα παιδιά ένα άτομο που να τους δίνει προσοχή και να τους υποσχεθεί ότι μαζί του θα κάνουν κάτι ουσιαστικό και δημιουργικό. Τότε αυτά τα παιδιά ξεχνάνε όλα τα προβλήματά τους και ασχολούνται με αυτό που τους γεμίζει.