Ωραίο το «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε», δεν λέω, μόνο που, εξ ενός σημείου και έπειτα, χάνει τη σημασία του, και μπαίνει στα χωράφια της φαρσοκωμωδια. Η τραγωδία έπεται αμέσως μετά, για να σου υπενθυμίσει, από την πρώτη ως την τελευταία πράξη της, ότι και πάλι στην έσκασε: η κάθαρση δεν θα έρθει ποτέ για εσάς, όσο κι αν έχετε φτάσει να ξεσκίζετε τις σάρκες σας, και να πετάτε τα κομμάτια τους ο ένας στον άλλο.

Οι συντροφικοί καβγάδες είναι απαραίτητοι σε μία σχέση. Χαράσσουν όρια, εξακριβώνουν χαρακτήρες, ξεκαθαρίζουν καταστάσεις, διαμορφώνουν τις ίδιες τις συνθήκες της, κάπου κάπου. Μόνο που, αν με το αγόρι σου, το να τρώγεστε είναι η κοινή πρακτική και η ειρηνική περίοδος η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, συνηθέστατα σε κάποιο αστυνομικό τμήμα, τότε πρέπει να ξαναδείς το θέμα από άλλη οπτική γωνία, για να αποφύγεις τα χειρότερα, ξεκάθαρα.

Διάβασε περισσότερα στο marymary.gr…