Αν έχεις πάει στη Κηφισιά, δεν υπάρχει πιθανότητα, να μην έχεις δει τον κ. Αντώνη Μπαρδούτση. Οκ, το όνομα σίγουρα δεν σου λέει πολλά, αλλά πίστεψε με, τον ξέρεις! Είναι ο λουλουδάς της Κηφισιάς, στη γωνία Κασσαβέτη και Λεβίδου, ο οποίος χρωματίζει και αρωματίζει την συγκεκριμένη γωνία, 35 χρόνια!

«Βρίσκομαι στην ίδια γωνία, εδώ στη Κηφισιά, με τα λουλούδια, από το ’79. Περίπου 35 χρόνια. Δεν έφυγα από εδώ, ούτε για μία μέρα! Με τον αδερφό μου, ερχόμαστε όλα αυτά τα χρόνια, στις 7:30 το πρωί και φεύγουμε το βράδυ, όταν κλείνουν τα μαγαζιά. Κάθε μέρα και τις Κυριακές. Και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, πάντα εδώ».

«Έχει γίνει πια στέκι. Πολλούς θα ακούσεις να λένε “να συναντηθούμε στον λουλουδά!” ή “Είμαι στα λουλούδια, πού είσαι;” Το ραντεβού τους πολλές φορές, είναι ακριβώς εδώ πέρα. Ο κόσμος είναι ευγενικός με τα λουλούδια και το λουλούδι είναι κάτι που ο άλλος παίρνει με ευχαρίστηση και εμείς που το πουλάμε το δίνουμε με ευγένεια».

«Όταν είσαι στο ίδιο μέρος 35 χρόνια, αποκτάς άλλη σχέση με τους πελάτες σου. Πριν χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι που έρχονται σήμερα, ήταν παιδιά και τους έφερναν οι γονείς τους να αγοράσουν λουλούδια! Σήμερα έρχονται για να πάρουν λουλούδια στις κοπέλες τους, στις γυναίκες τους ή –που αυτό είναι και το πιο συγκινητικό- έρχονται με τα δικά τους παιδιά! Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα! Ερχόντουσαν με τους γονείς τους και τώρα είναι οι ίδιοι γονείς. Παίρνουν λουλούδια και μου λένε “πόσα χρόνια σε ξέρουμε εδώ πέρα, πόσα χρόνια σε θυμόμαστε;”…πολλά χρόνια!»

«Δεν υπάρχουν άσχημες αναμνήσεις! Δεν έχω να θυμάμαι τίποτα άσχημο! Ο κόσμος είναι πάντα ευγενικός, με τον καλό το λόγο. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά! Είμαστε μέσα στα λουλούδια!»

«Πολλοί θεωρούν, ότι είμαι παράνομος. Έχουν άδικο όμως, είμαι νόμιμα με άδεια από τον Δήμο της Κηφισιάς. Εφόσον υπάρχει άδεια και είμαστε συνεπείς στον Δήμο και στις υποχρεώσεις μας, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα»

«Όταν πρωτοήρθα, η Κηφισιά ήταν μία μικρή γειτονιά. Ήξερε ο ένας τον άλλο με το όνομά του, τώρα τα πράγματα είναι λίγο πιο απρόσωπα. Τότε, το μεγάλο Super Market απέναντι από μένα δεν υπήρχε. Ήταν ένα μικρό μπακάλικο»

«Μέχρι το 2000, η δουλειά –από οικονομική άποψη, ήταν πολύ καλύτερη. Μετά το 2000, πήρε την κατιούσα. Όπως σε κάθε επαγγελματικό τομέα, υπήρξαν οι καλές εποχές, αλλά όπως είναι λογικό, μέσα στην οικονομική κρίση, το λουλούδι θεωρείται πολυτέλεια! Ο πελάτης, θα πάει στο super market να πάρει κάτι για το σπίτι του, το φαγητό του, αυτά που έχει ανάγκη. Το λουλούδι, είναι δευτερεύον. Παρ’ όλα αυτά, τα λουλούδια σου φτιάχνουν την διάθεση, οπότε αγοράζει ο κόσμος. Μπορεί να μην παίρνει ποσότητα, όπως έπαιρνε παλιά, αλλά ένα ματσάκι θα το αγοράσει».

«Λόγω κρίσης έχουν πέσει οι τιμές στην αγορά, οπότε τις ρίξαμε και εμείς. Ένα ματσάκι τριαντάφυλλα, που έχει 20 τριαντάφυλλα, το πουλάμε 10 ευρώ. Το χειμώνα, που δουλεύουν και τα θερμοκήπια και έχουν έξοδα, πετρέλαια κτλ, είναι στα 15 ευρώ το ματσάκι. Προσπαθώ όμως, η τιμή να μην επηρεάσει την τιμή που πουλάω εγώ! Εδώ, ο πελάτης, θα βρει πάντα φρέσκα λουλούδια, γιατί το να προσφέρεις μόνο φθηνά λουλούδια, δεν σου εξασφαλίζει ότι θα σε προτιμήσει ξανά. Μόνο όταν έχεις φθηνά αλλά και ποιοτικά προϊόντα, ο πελάτης θα ξαναέρθει!»