Έχουμε την τάση να παρακολουθούμε το σώμα μας και τη σωματική μας υγεία πολύ περισσότερο από ό, τι τη συναισθηματική μας υγεία. Για παράδειγμα, κάνουμε ετήσια check-ups, αλλά η ιδέα του να κάνουμε «ψυχολογικό check-up” είναι εντελώς ξένο προς εμάς.

Γνωρίζουμε ότι για παράδειγμα ένα μικρό κόψιμο αν συνεχίσει να μας πονάει για ένα εύλογο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει σοβαρή λοίμωξη. Αλλά αν δεν πάρεις την προαγωγή στη δουλειά που περίμενες και μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα συνεχίσει να σε στενοχωρεί, δεν γνωρίζεις πως μπορεί να σου προκαλέσει κατάθλιψη.

Έχουμε την τάση να αντιδρούμε στο σωματικό πόνο πολύ πιο ενεργά από ό, τι κάνουμε στο συναισθηματικό πόνο. Ωστόσο, ο συναισθηματικός πόνος συχνά επηρεάζει τη ζωή μας πολύ περισσότερο από ό, τι ο σωματικός πόνος.

Παρακάτω θα δεις μερικούς λόγους που ο συναισθηματικός πόνος είναι χειρότερος από τον σωματικό πόνο!

Οι αναμνήσεις δημιουργούν συναισθηματικό πόνο και όχι τον σωματικό πόνο!

Αν θυμηθείς τη περίοδο που είχες σπασμένο πόδι, το πόδι σου δεν θα πονέσει, αν θυμηθείς όμως την ερωτική απογοήτευση που είχες στο λύκειο θα προκαλέσεις σημαντικό συναισθηματικό πόνο! Η ικανότητά μας να προκαλέσουμε συναισθηματικό πόνο με την απλή ανάμνηση από οδυνηρά γεγονότα είναι βαθιά και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη συνολική αδυναμία μας (ευτυχώς) να αποκαταστήσουμε τον σωματικό πόνο.

Χρησιμοποιούμε τον φυσικό πόνο για να αποσπάσουμε τη προσοχή μας από τον συναισθηματικό πόνο και όχι το αντίθετο!

Μερικοί έφηβοι και ενήλικες χαρακώνονται για να αποσπάσουν την προσοχή τους από το συναισθηματικό πόνο που βιώνουν και να δώσουν βάση στο σωματικό πόνο που προκάλεσαν! Αυτό όμως, δεν λειτουργεί και αντίστροφα γι αυτό δεν βλέπουμε μία γυναίκα κατά τη διάρκεια της γέννας να ξαναδιάβαζε την επιστολή απόρριψης που της έστειλε ο έρωτας από το πανεπιστήμιο!

Ο φυσικός πόνος δέχεται περισσότερη λύπηση από ότι ο συναισθηματικός!

Όταν βλέπουμε έναν ξένο να πονάει τρέχουμε να τον βοηθήσουμε. Αν δούμε όμως έναν ξένο να τρομοκρατείται ή να κλαίει πιθανότατα θα τον αγνοήσουμε! Έπειτα από μελέτες διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι υποτιμούν σταθερά τον συναισθηματικό πόνο των άλλων, αλλά όχι τον φυσικό τους πόνο. Περαιτέρω, τα κενά αυτά για τη συμπάθεια για τον συναισθηματικό πόνο κάποιου μειώνονται μόνο αν έχουμε βιώσει έναν παρόμοιο συναισθηματικό πόνο πολύ πρόσφατα.

Ο συναισθηματικός πόνος επιδρά με διαφορετικό τρόπο στη ζωή μας από ότι ο φυσικός πόνος

Για παράδειγμα αν μας πάρει κάποιος τηλέφωνο για να μας ενημερώσει για τον θάνατο ενός συγγενικού μας προσώπου την ώρα που είμαστε σ ένα εστιατόριο και τρώμε αστακό, πιθανότατα θα περάσουν μέχρι και χρόνια για να μπορέσουμε να ξανά απολαύσουμε τον αστακό χωρίς να δημιουργούνται έντονα αρνητικά συναισθήματα! Αλλά αν σπάσεις το πόδ σου παίζοντας ποδόσφαιρο, πιθανότατα θα ξανά μπεις στο γήπεδο μόλις γίνει καλά το πόδι σου! Ο σωματικός πόνος επιδρά λιγότερο στη ζωή σου από ότι ο συναισθηματικός πόνος!

Ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να βλάψει τον αυτοσεβασμό μας ενώ ο σωματικός πόνος όχι!

Ο πόνος πρέπει να είναι αρκετά ακραίος για να επηρεάσει την προσωπικότητά μας και να βλάψει την ψυχική υγεία μας, αλλά ακόμη και σε μεμονωμένα επεισόδια ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να βλάψει τη συναισθηματική μας υγεία. Για παράδειγμα, αν αποτύχεις στις εξετάσεις του πανεπιστημίου μπορεί να δημιουργήσει άγχος και το φόβο της αποτυχίας, μια επώδυνη απόρριψη μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια μοναξιά, ο εκφοβισμός στο γυμνάσιο μπορεί να μας κάνει ντροπαλούς και εσωστρεφής ως ενήλικες, ενώ μια άσχημη κριτική από το αφεντικό μπορεί να βλάψει την αυτοεκτίμηση μας για τα επόμενα χρόνια.