Υπάρχουν κάποιες σχέσεις, κάποιοι έρωτες, που ξεπερνιούνται σχετικά εύκολα. Λίγο η επικέντρωση στην επαγγελματική ζωή και τις υποχρεώσεις, λίγο η υποστήριξη των φίλων, λίγο το φλέρτ με νέες γνωριμίες και τα βήματα προς μα καινούργια πραγματικότητα, γίνονται. Τι γίνεται, όμως με εκείνους τους έρωτες που δεν περνάνε; Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, που είναι, συνήθως, αυτοί που δεν ολοκληρώθηκαν ή που ολοκληρώθηκαν, εν μέρει, και έδωσαν, μόνο, μια μικρή γεύση από όλα όσα θα μπορούσαν να χαρίσουν;

Είναι οι έρωτες, μέσα στους οποίους, δημιουργώ τον δικό μου, μοναδικό λαβύρινθο. Είναι οι σκηνές, πάνω στις οποίες, «παίζω» και «ξαναπαίζω» το δράμα του τρόπου, που έχω μάθει να σχετίζομαι με τον κόσμο και τον εαυτό μου. Είναι η ευκαιρία μου να αναπαράγω καλά εδραιωμένα μοτίβα, ενδεχομένως δυσλειτουργικά και επίπονα, αλλά σίγουρα εντελώς δικά μου, γνώριμα και άνετα. Και θα τα αναπαράγω, συνέχεια, ολόιδια και αμετάβλητα στο χρόνο, μέχρι να νιώσω την ετοιμότητα να πάω παρακάτω.

Ανεκπλήρωτοι έρωτες: Πώς να τους διαχειριστείς

Ας δούμε όμως, τι είναι αυτό το τόσο γοητευτικό, στους συγκεκριμένους λαβυρίνθους, που καθιστά, πολλές φορές, αδύνατη την έξοδο. 

Είναι τα διπλά μηνύματα. Αυτή η αβεβαιότητα του αν με θέλει ή δεν με θέλει. Αυτά τα ανεπαίσθητα, μικρά δείγματα, που κρατούν την ελπίδα ζωντανή και τις ανάγκες μου τόσο κατάφορα αφρόντιστες. Γιατί οι συναισθηματικές ανάγκες του ανθρώπου δεν καλύπτονται από ένα μόνο βλέμμα, από ένα μήνυμα, μέσα στη νύχτα, από ένα υπονοούμενο ή μια διφορούμενη απάντηση. Καλύπτονται από ξεκάθαρες καταστάσεις, από διάφανα μηνύματα, από αλήθεια, ακόμη και όταν είναι σκληρή. Γιατί, τότε, δημιουργείται ο χώρος, μέσα στον οποίο θα έχω την ευκαιρία και το χρόνο να πενθήσω αυτό που με τόση τρυφερότητα και προσδοκία ύφανα.

Ο θρήνος είναι κλειδί διαφυγής από τον λαβύρινθο. Επιτρέπει σε τεράστια πόσα ενέργειας, που έχουν επενδυθεί στο εν λόγω άτομο, να επενδυθούν από εκείνο και να είναι ξανά διαθέσιμα, για την ανάπτυξη του εαυτού και τη σύνδεση με άλλους ανθρώπους. Έρχεται, τότε, η στιγμή, που επανατοποθετώ, κάπου στην ιστορία μου, την ύπαρξη του ανθρώπου αυτού και μπορώ να μας αφηγηθώ, αντέχοντας τα συναισθήματα μου. Τότε βρίσκομαι σε θέση να επαναπροσδιοριστώ και να συνεχίσω.

Είναι μια εύκολη διαδικασία; Όχι. Όχι, γιατί έχω μάθει, εδώ και πολύ καιρό, να αποφεύγω την επαφή με το θρήνο, με τον αποχαιρετισμό. Κλείνω τα μάτια μου στο πένθος. «Μένω φεύγοντας και φεύγω μένοντας», μια διαδικασία παρόμοια με αυτή της εξάρτησης. Ο δρόμος θα έχει πισωγυρίσματα, λούπες και δύσκολες στροφές, όμως δρόμος υπάρχει και μόνο εσύ έχεις την ευθύνη και τη δυνατότητα να τον ανακαλύψεις.

Προσπάθησε να ενδυναμωθείς, από κάθε δυνατή πηγή υποστήριξης, ώστε να φτάσεις στο σημείο που να αντέχεις να διεκδικήσεις ξεκάθαρες απαντήσεις. Φίλοι, οικογένεια, δουλειά, σπουδές, φλερτ αλλά πάνω από όλα ο εαυτός σου, είναι αυτά που χρειάζεσαι.

Και μην ξεχνάς, πως για να μπει στη ζωή σου ο κατάλληλος άνθρωπος, χρειάζεται να υπάρχει χώρος σε αυτήν, όπως και στην καρδιά σου, το μυαλό σου και την ψυχή σου. Το μόνο που έχεις, είναι να φτιάξει αυτόν τον χώρο. Η έξοδος από το λαβύρινθο των ανεκπλήρωτων ερώτων, είναι μπροστά σου.

Info!

Μαρία Σγούρου

Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, MSc

Εκπ. Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt

Τηλ: 6983942267

Email: s_maria95@yahoo.gr

Facebook

Instagram

LinkedIn

YouTube Channel: Μαρία Σγούρου Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt 

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News

Δες ακόμα:

7 διαφορές στον χωρισμό όταν είσαι 18, 25 και 30 ετών!