«Πώς υφαίνεται ο χρόνος»; Και τι γίνεται όταν το παρελθόν επιστρέφει;

LIKE US ON FACEBOOK

Πώς υφαίνεται ο χρόνος; Τι γίνεται όταν το παρελθόν επιστρέφει για να μας δείξει τα λάθη μας και να μας επισημάνει τα σωστά; Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσεις.

Πώς υφαίνεται ο χρόνος; Με αγώνα, κάματο, γέλιο και κλάμα, όνειρα και εφιάλτες, απελπισία και φόβο, αλλά και με αγάπη και έρωτα, ελπίδα και χαμόγελο, όπως μας αποκάλυψε η συγγραφέας του βιβλίου Σοφία Δημοπούλου, ενώ πρόκειται για το πέμπτο μυθιστόρημά της.

Ποια θέματα θίγονται στο βιβλίο; Η προκατάληψη των αρχών του 19ου αιώνα για τις γυναίκες και την εξέλιξή τους και όχι μόνο! Η γεύση που σου αφήνει ο βιβλίο τελικά είναι αισιοδοξία πως εσύ υφαίνεις τελικά και κινείς τα νήματα της ζωής σου.

Η πλοκή του βιβλίου

Η Νάνα, μια αρχιτεκτόνισσα που πάσχει από κρίσεις πανικού, βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής της, όπου καλείται να πάρει κάποιες σημαντικές αποφάσεις, όπως το να κρατήσει το παιδί που κυοφορεί. Σε μια αναπαλαίωση του αρχοντικού της οικογένειας του Ιωάννη Αντωνόπουλου στην Καλλιθέα, ανακαλύπτει ένα παλιό χειρόγραφο μέσα από το οποίο μαθαίνει πολλά για την ιστορία της οικογένειας, που εντέλει συνδέεται με την ιστορία και της δικής της.

Μέσα από το χειρόγραφο μαθαίνει επίσης και για την ιστορία της Ανθής Γεραμάκη, που λόγω των προκαταλήψεων της κοινωνίας του τέλους του 19ου αιώνα, αναγκάζεται να στερηθεί το βασικό δικαίωμά της ως γυναίκας, τη μητρότητα, και να αλλάξει ακόμα και την ταυτότητά της. Η τέχνη της –είναι πολύ καλή υφάντρα– και το πείσμα της για ζωή θα τη βοηθήσουν να ξαναβρεί τα κομμάτια του εαυτού της. Η Νάνα θα εμπλακεί συναισθηματικά με την ιστορία της Ανθής και αυτή η εμπλοκή θα τη μεταμορφώσει.

Γύρω από τους κεντρικούς ήρωες, τα ιστορικά πρόσωπα –η Ελληνίδα ζωγράφος Σοφία Λασκαρίδου, ο «καταραμένος» ποιητής Περικλής Γιαννόπουλος, ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο Χαρίλαος Τρικούπης– και τα ιστορικά γεγονότα συμπορεύονται με τα φανταστικά και τα καθορίζουν.

Πώς υφαίνεται ο χρόνος; Με λάθη, με πάθη, με αγώνα, με διαψεύσεις, με οράματα, κάποτε με απελπισία, άλλοτε με ελπίδα και πίστη. Κάποιες φορές με αίμα και δάκρυα. Και όλα μαζί υφαίνουν τον κρουστό ιστό της άχρονης ζωής μας.

Αυτό το άχρονο χαλί που υφαίνει η συγγραφέας για τους ήρωές της ‒αυτούς στα τέλη του 19ου αιώνα και τους σύγχρονους‒ μας αποδεικνύει πως όλοι συμμετέχουν σε αυτό με μικρές βελονιές, οι οποίες είναι τα πάθη, τα λάθη, οι ελπίδες, οι ματαιώσεις, οι αγώνες, δηλαδή όλα αυτά τα στοιχεία που συνιστούν την ίδια τη ζωή.

Η Σοφία Δημοπούλου μίλησε στο iPop.gr για το νέο της συγγραφικό δημιούργημα και σας κάνει και δώρο δύο αντίτυπα του βιβλίου «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» απ’ τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Διαβάστε τη συνέντευξη και ανατρέξτε στο τέλος του κειμένου για να δείτε πώς θα πάρετε μέρος στον διαγωνισμό μας!

  1. Εργάζεστε ως μηχανικός στο δημόσιο. Τι σας προσφέρει η συγγραφή στη ζωή σας;
  2. Είμαι εν ενεργεία μηχανικός στον ελεύθερο τομέα, όχι στο δημόσιο, αν και έχω περάσει στο παρελθόν και από εκεί. Οι σπουδές μου και η δουλειά μου παρότι φαινομενικά έρχονται σε αντίθεση με το γράψιμο, στην πραγματικότητα λειτουργούν συμπληρωματικά. Ως πολιτικός μηχανικός δομώ τον κόσμο γύρω μου με ορθολογισμό και μαθηματική ακρίβεια. Ως συγγραφέας τον αποδομώ, τον παρατηρώ και τον αναγνωρίζω. Η ενασχόληση με τη συγγραφή με ισορροπεί και με αποφορτίζει από την ενασχόληση με τους αριθμούς, με βοηθάει να έρχομαι σε επαφή και με τα δικά μου συναισθήματα.
  3. Ποια θέματα θίγονται στο μυθιστόρημα;
  4. Το βασικό θέμα του βιβλίου είναι η προκατάληψη των αρχών του 19ου αιώνα για τις γυναίκες και την εξέλιξή τους, αλλά δεν είναι το μόνο. Γύρω από αυτόν τον άξονα υπάρχει ο έρωτας, η πολιτική, η υποταγή στη γονική θέληση, η μητρότητα, η ελευθερία των επιλογών του ανθρώπου, η ανάγκη για μόρφωση και αυτοδιάθεση. Το μυθιστόρημα είναι μια απεικόνιση των κοινωνικών δεδομένων του τέλους του 19ου αιώνα.
  5. Ποια είναι η θέση της γυναίκας σήμερα και ποια ήταν τον 19ο Αιώνα;
  6. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι γυναίκες ήταν σχεδόν αποκλεισμένες από τη μισθωτή εργασία. Περιορίζονταν σε εργασίες βοηθητικές, πολλές φορές κοπιαστικές και ανθυγιεινές, δίχως δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης. Ήταν το φθηνό εργατικό δυναμικό, ενώ αποθαρρύνονταν και αποκλείονταν από εκείνες τις δουλειές που απαιτούσαν τεχνική κατάρτιση, μόρφωση και υπευθυνότητα. Οι γυναίκες καταξιώνονταν μόνο μέσα από το γάμο τους και τη δημιουργία οικογένειας.Η βιομηχανική επανάσταση άλλαξε τις μεθόδους της παραγωγής κι έτσι άλλαξε και η θέση της γυναίκας. Στα τέλη του 19ου αιώνα εμφανίζονται σιγά-σιγά οι πρώτες δασκάλες, μεταφράστριες, ποιήτριες και συγγραφείς. Η παρουσία τους βέβαια γίνεται αισθητή κυρίως μετά το 1887. Σήμερα οι γυναίκες έχουμε κατακτήσει τα αυτονόητα· εργασιακή και κοινωνική ισότητα, ισονομία και ελευθερία που φάνταζαν θέματα μακρινά για τη γυναίκα του 19ου αιώνα.
  7. Θεωρείτε πως η γυναίκα έχει βρει πλέον τη θέση της στην κοινωνία ή υπάρχουν ακόμη πράγματα που πρέπει να γίνουν;
  8. Οι γυναίκες έχουμε κατακτήσει πολλά κι έχουμε εισχωρήσει σε όλους τους τομείς της ζωής. Οι κυρίαρχες όμως κοινωνικές αντιλήψεις για τους ρόλους, πολλές φορές εμποδίζουν την επίτευξη ουσιαστικής ισότητας ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες.Οι περισσότερες κοινωνίες ακόμα είναι δομημένες ανδροκρατικά και οι γυναίκες πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε φορά πως αξίζουμε. Από τη δική μας πλευρά, οι γυναίκες πρέπει να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, να αποβάλλουμε το φόβο για πράγματα που πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να καταφέρουμε και να απαιτήσουμε τις ίδιες ευκαιρίες.
  9. Τελικά πώς υφαίνεται ο χρόνος;
  10. Ο χρόνος υφαίνεται με τις εμπειρίες και τις ιδέες μας. Με αγώνα, κάματο, γέλιο και κλάμα, όνειρα και εφιάλτες, απελπισία και φόβο, αλλά και με αγάπη και έρωτα, ελπίδα και χαμόγελο. Όλα όσα ορίζουν τα ανθρώπινα. Έτσι υφαίνεται το χαλί της ζωής και πρέπει να έχει πάντα στημόνι την ελπίδα.
  11. Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από το μυθιστόρημα;
  12. Πως όσα έχουμε σήμερα ως γυναίκες και ως άνθρωποι δεν ήταν πάντα αυτονόητα και δεδομένα και πως κάποιες γυναίκες πάλεψαν πολύ γι’ αυτά. Πως αξίζει να πολεμάμε για ό,τι έχει σημασία για μας και πως δεν πρέπει ποτέ να δειλιάζουμε μπροστά σε κάθε τι που εκτρέπει τη ρότα της ζωής μας.
  13. Τι γεύση αφήνει στο τέλος το βιβλίο στον αναγνώστη;
  14. Νομίζω πως η τελική γεύση είναι η αισιοδοξία που πηγάζει από τη διαπίστωση πως είμαστε όλοι δυνατοί, υφάντρες καθένας της δικής του ζωής, πως εμείς κρατάμε τα νήματα και τις σαΐτες στα χέρια μας.
Alert! Διαγωνισμός!

Μπορείτε να διεκδικήσετε δύο αντίτυπα του βιβλίου «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» μέσα απ’ τη σελίδα του iPop.gr στο Facebook και μέσα από το account του iPop στο Instagram.

Οι νικητές θα ανακοινωθούν μέσα απ’ τα social media του iPop.gr.

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved