Ο Αιμιλιανός Σταματάκης είναι ο άνθρωπος που γελά και κάτι θέλει να σου πει!

LIKE US ON FACEBOOK

Είναι ένας αξιόλογος ηθοποιός, μια καλλιτεχνική φλέβα, ένας άνθρωπος με όραμα και σκοπό. Παράλληλα, είναι ένας άνθρωπος οργανωτικός, συγκεντρωμένος, με άποψη, δραστήριος και μ’ ένα low profile που έχει συνειδητά. Μια συνέντευξη με τον Αιμιλιανό Σταματάκη είναι πάντα ενδιαφέρουσα. 

Ο Αιμιλιανός Σταματάκης είναι ένας από τους ηθοποιούς της νέας γενιάς που πρέπει κανείς να δει πάνω στη σκηνή. Πάνω στη σκηνή όπου δίνει το 100% του εαυτού του, μια ήρεμη δύναμη που εκρήγνυνται σε κάθε παράσταση και σε καθηλώνει.

Η συνέντευξη με τον Αιμιλιανό Σταματάκη στο iPop.gr είναι εφ΄όλης της ύλης και ιδιαίτερη. Μας μίλησε για τις θεατρικές του παραστάσεις, για το πώς έφτασε μέχρι εδώ, για την (κακή) σχέση του με τα social media και την προβολή, για τους νέους ηθοποιούς και την υποκριτική τέχνη.

Απολαμβάνουμε τον Αιμιλιανό στο «Ο άνθρωπος που γελά» του Βίκτωρ Ουγκώ. Κι αυτός είναι ο άνθρωπος που γελά!

Όταν τον ρώτησα, λοιπόν, για την παράσταση και το τι πραγματεύεται κατάλαβα γιατί αυτό το έργο πρέπει να το δουν πολλά μάτια καθώς έχει πολλά μηνύματα.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσα να να πω γι’ αυτόν τον χαρακτήρα. Από εκεί αντλήθηκε ο μύθος του Joker. Ένας άνθρωπος του οποίου το πρόσωπο είναι χαραγμένο σε ένα αιώνιο χαμόγελο. Αποτελεί μια ιστορία που έγραψε ο Ουγκώ, μια ιστορία πολύ σκληρή για τα πολιτικά δεδομένα εκείνης της εποχής. Ήταν ένα παιδί ευγενικής οικογένειας, το οποίο -για πολιτικούς λόγους- το απήγαγαν για να το χαράξουν και να μην ξέρει κανείς ποιος είναι και ότι έχει πολιτικά δικαιώματα. Κάποια στιγμή βέβαια, η πλοκή το φέρνει έτσι, ώστε όταν μεγαλώνει να το μάθει. Τι συμβαίνει όταν μαθαίνει ότι δεν είναι ένας φτωχός παλιάτσος, όπως μεγάλωσε αλλά είναι ένας λόρδος, ο οποίος έχει πολιτική δύναμη;

Μουσικό θέατρο ή μιούζικαλ

Όπως μου εξηγεί ο Αιμιαλινός είναι μια ιδιαίτερη παράσταση καθώς ο Θοδωρής Αμπαζής είναι ένας άνθρωπος που βρήκε το θέατρο ως έναν τρόπο να εκφράσει τις μουσικές ανησυχίες, πώς συνυπάρχει ο λόγος, παράλληλα με ένα μουσικό τοπίο το οποίο εκφράζει πράγματα και την ψυχική κατάσταση του ήρωα.

Κι εδώ μου εξηγεί τη διαφορά από το μιούζικαλ!

Το μιούζικαλ είναι είδος θεάτρου. Αυτό που έχουμε στο μυαλό μας είναι οι μεγάλες μιούζικαλ παραστάσεις που έρχονται από το εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, το μουσικό θέατρο δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε μιούζικαλ. Ο τρόπος που δουλεύουμε και τις αρχαίες τραγωδίες μας, με τον χορό δηλαδή, ρυθμός, κίνηση μαζί με τον ρυθμό και λόγος που ενυπάρχει ενδεχομένως μέσα σε ένα έμμετρο λόγο. Το μιούζικαλ τώρα τελευταία έχει έρθει περισσότερο στην Ελλάδα γιατί είναι παραστάσεις που έρχονται από το εξωτερικό

Εκτός απ’ τον άνθρωπο που γελά, θα δούμε τον Αιμιλιανό Σταματάκη και στο «Chicago».

«Είναι καθαρά μιούζικαλ κι από τα πιο γνωστά του είδους του. Είναι από τα έργα που επικεντρώνονται πολύ στο show. Δεν έχω μεγάλη τέτοια εμπειρία σχετικά με το μιούζικαλ και το show, αυτό είναι πιο χαλαρό, πολύ glitter θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι υπάρχει πίσω από αυτό που φωτίζει. Ένας κόσμος που θα μπορούσε να είναι πολύ διεστραμμένος πίσω από τις μάσκες που φορά», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αιμιλιανέ θα έπαιζες σε κωμωδία ή σε κάποια σειρά στην τηλεόραση;

Και καθώς τον έχουμε απολαύσει σε πιο «dark» παραστάσεις, αναρωτήθηκα αν θα τον βλέπαμε σε κάποια κωμωδία ή σε κάποια σειρά στην τηλεόραση.

Όπως λέει και ο ίδιος, η δουλειά σαν ηθοποιός δεν είναι να κάνεις απλά ένα πράγμα αλλά να κάνεις ό,τι έχει οραματιστεί ο σκηνοθέτης κι εφόσον θα μπορούσε να προσφέρει σε αυτό, θα το έκανε.

«Δεν είμαστε όλοι ικανοί σε όλα, έχουμε τις ευκολίες και τις δυσκολίες μας αλλά θα ήθελα και τις δυσκολίες μας να τις ψάξω. Και η κωμωδία είναι πολύ, πολύ δύσκολη», λέει ο ηθοποιός προσθέτοντας πως θα ήταν χαρά του να συμμετέχει σε μια καλή και ποιοτική σειρά στην τηλεόραση, εφόσον είχε κάτι να προσφέρει.

Μπορεί να ζήσει ένας ηθοποιός στην Ελλάδα;

«Αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση σε σχέση με όλο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα», μου λέει προβληματισμένος και αναλύει τη σκέψη του.

Ας το πάρουμε από τα αρχικά στάδια, για το πώς μαθαίνει κάποιος υποκριτική. Κάθε δεύτερος Έλληνας που συναντάς κατά πιθανότητα είναι ηθοποιός ή τραγουδιστής. Κι αυτό μας λέει πως επηρεαζόμαστε από τα trends και αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση. Όταν ένας νέος άνθρωπος βλέπει πολύ εύκολα έναν ηθοποιό να απλώνει τα πόδια στο τραπέζι και να πίνει καφεδιά και αυτό είναι μια σκηνή, λέει ότι «κι εγώ μπορώ να το κάνω κι όταν οι δουλειές είναι του ποδιού, του ποδιού είναι και η αντίληψη του τι είναι η υποκριτική τέχνη. Αυτό κατ’ επέκταση λέει κι εγώ θα ανοίξω δραματική σχολή, κι εγώ θα διδάξω

Κι αυτό με τη σειρά του δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα, καθώς όπως εξηγεί δίνει την ασφάλεια σε ένα παραγωγό να πει «δεν το κάνεις εσύ με ένα Χ ποσό; Θα βρω έναν που το κάνει με πολύ λιγότερα χρήματα γιατί έχει ανάγκη την προβολή».

Όπως λέει ο ίδιος είναι όλα λάθος -το να θέλει δηλαδή, να γίνει κάποιος ηθοποιός για την προβολή του- και τίποτα δεν στηρίζεται στην ουσιαστική σπουδή ενός ηθοποιού.

Ποια είναι η άποψή σου για τη συμμετοχή της Καζαριάν σε έργο του Ίψεν;

Είναι ένα θέμα που μας απασχόλησε αρκετά και δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω ποια είναι η δική του θέση πάνω σε αυτό.

Ο κ. Μπέζος έδωσε μια εκπληκτική απάντηση που είναι η ουσία όλου αυτού που περνάμε σήμερα. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το θέατρο είναι δικαίωμα όλων. Εμείς δεν μπορούμε να το κρίνουμε γιατί δεν ξέρουμε ποια είναι η θέση του σκηνοθέτη. Αν ο σκηνοθέτης θέλει πραγματικά ένα μοντέλο, τότε γιατί να μην πάρει αυτόν τον άνθρωπο να το κάνει; Είναι διαφορετικό όταν ένας σκηνοθέτης κάνει συνειδητά μια επιλογή σε σχέση με το καλλιτεχνικό του όραμα και είναι διαφορετικό να βγαίνει κάποιος που δεν έχει καμία σχέση με αυτό να λέει παίζω με την ψυχούλα μου. Είναι άλλη η οπτική ενός σκηνοθέτη κι άλλο να νομίζει κάποιος, ο οποίος επιλέχθηκε ότι είναι ηθοποιός

Και δεν είναι ανάγκη να το έχεις σπουδάσει; «Δεν νοείται να μιλάς για μια θεατρική παράσταση και να λέει ένας άνθρωπος «δεν είναι ανάγκη να το σπουδάσεις αυτό». Αρχικά είναι ένα κακό παράδειγμα για τις νέες γενιές. Η υποκριτική σπουδή δεν είναι κάτι γενικό, είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο, με τόσα συγκεκριμένα εργαλεία όπως και η αρχιτεκτονική», επισημαίνει ο Αιμιλιανός.

Και ο κόσμος το δέχεται αυτό που συμβαίνει; «Όχι, απλά γελά και το κοροϊδεύει. Είμαστε σε μια κοινωνία που γουστάρει να τρολάρει. Είναι κι αυτό κάτι ωραίο, μας αρέσει να αναπαράγουμε το φαν. Υπάρχουν πράγματα που μπαίνεις στη διαδικασία να τα σχολιάσεις και να αναρωτηθείς κι άλλα όμως που είναι αδιαμφισβήτητα».

Ποια είναι η σχέση σου με τα social media;

Η χειρότερη. Δεν μου αρέσει καθόλου. Έχω συνδέσει τον άνθρωπο που γελά με τα social media. Πιστεύω ότι τα social media είναι η ουσία του ανθρώπου που γελά. Περνάμε πολύ χρόνο στο να φωτογραφίζουμε ένα ψέμα προκειμένου να δείξουμε ότι η ζωή μας είναι όμορφη και χαρούμενη, να κάνουμε ότι γελάμε. Είναι μεγάλη αποξένωση από την πραγματικότητα και δεν τα συμπαθώ πολύ

Τα χρησιμοποιεί μόνο για τη δουλειά του, ό,τι τον συγκινεί και θέλει να το κάνει δημόσιο. Είναι θέμα σκοπού ενώ ο ίδιος ακόμα πιστεύει πως το «στόμα σε στόμα» ακόμη λειτουργεί!

Σε ενοχλεί που ασχολούνται με την προσωπική σου ζωή;

Όταν τον ρώτησα πώς νιώθει που όταν κάποιος googlαρει το όνομά του εμφανίζονται «ειδήσεις» για την προσωπική του ζωή, η απάντησή του ήταν απλή: Εξαρτάται απ’ το τι αναζητά ο καθένας.

Αν οι άνθρωποι που με ακολουθούν τους ενδιαφέρει το κουτσομπολιό, η δουλειά που κάνω δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν θα φτάσει σε εκείνους. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό, ούτε να μην έχω προσωπική ζωή. Αλλά στο θέατρο έρχονται για τη δουλειά μου. Είναι απλό: Αν κάποιος googlαρει για την προσωπική μου ζωή, αυτό θα του βγάλει, αν ψάξει για τη δουλειά μου, θα μάθει

Ο ίδιος είναι προσεκτικός με την προβολή και τις συνεντεύξεις που δίνει. Φαίνεται πως διατηρεί ένα low profile καθώς ενώ δεν ντρέπεται σαν άνθρωπος και δεν έχει συστολή, η κακή προβολή θα ήταν κάτι που θα τον έκανε να ντρέπεται.

Τι κάνει πριν βγει στη σκηνή;

Ο Αιμιλιανός Σταματάκης μπορεί να είναι μόλις 30 ετών αλλά έχει παίξει στην Επίδαυρο. Όπως είπε, δεν έχει νιώσει ποτέ άγχος πάνω στη σκηνή αλλά η Επίδαυρος ήταν η μόνη στιγμή που ένιωσε κάτι να λυγίζει τα γόνατά του από την ενέργεια. «Μια τρομερή εμπειρία καθώς είναι ένα μεγάλο «θέλω» χιλιάδων ανθρώπων που έχουν μαζευτεί και περιμένουν να ανοίξεις το στόμα σου, είναι τελετουργικό και όταν το βιώνεις είναι μαγεία», αναφέρει και τα μάτια του λάμπουν από χαρά, ευγνωμοσύνη, από τα έντονα συναισθήματα!

Πριν βγει στη σκηνή προτιμά να κλείνεται στον εαυτό του, να κάθεται σε μια καρέκλα, να κοιτά το κενό και να συσσωρεύει ενέργεια.

Όσα θέλεις να μάθεις για την παράσταση «Ο άνθρωπος που γελά» θα τα βρεις εδώ. Μην την χάσεις!

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved