Η «Τελευταία Φορά» μας φέρνει αντιμέτωπους με το Αλτσχάιμερ

LIKE US ON FACEBOOK

Έχεις σκεφτεί ποτέ πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που βυθίζεται στη λήθη; Πόσο τρομακτική είναι η σκέψη του να ξεχνάς ποιος είσαι; Να ξεχνάς τον άνθρωπό σου; Να ξεχνάς την ίδια σου την οικογένεια;

Η παράσταση «Τελευταία Φορά» προσεγγίζει το Αλτσχάιμερ από μια διαφορετική οπτική, παρουσιάζοντας τα στάδια της ασθένειας με χιούμορ και παράλληλα ευαισθησία.

Το έργο αναφέρεται στο ζήτημα της απώλειας της μνήμης λόγω εκφυλισμού των εγκεφαλικών κυττάρων από την νευρολογική ασθένεια Αλτσχάιμερ. Μέσα από τέσσερις εικόνες, διαφαίνονται τα στάδια της ασθένειας του Αλτσχάιμερ, η αγωνία, οι μεταπτώσεις και η μεταμόρφωση του χαρακτήρα του ασθενή, καθώς και η αντιμετώπιση της κατάστασης από τη σύζυγο, η οποία έχει αναλάβει τη φροντίδα του.

Στο έργο παρακολουθούμε ένα ζευγάρι, Αυτόν και Αυτήν, καθώς βουλιάζουν σ’ έναν κόσμο λησμοσύνης, χάνοντας σιγά-σιγά την επαφή τους με την πραγματικότητα.

Αυτός, επιστήμων-βροχοποιός, μετατρέπεται σ’ έναν άνθρωπο χωρίς μνήμη και χωρίς ταυτότητα. Δίπλα του Αυτή, τον φροντίζει και τον ακολουθεί στην καταβύθισή του. Ο Γιος, ο Προϊστάμενος, που αναζητά ένα χαμένο επιστημονικό αρχείο μεγάλης σημασίας, ο Γιατρός, και ο κύριος Τάδε, τρόφιμος του Κέντρου Ανοϊκών συμπληρώνουν το μωσαϊκό των χαρακτήρων.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Τελευταία Φορά», Κωνσταντίνος Αθυρίδης, μίλησε στο iPop.gr γι’ αυτό το εξαιρετικό έργο που καταπιάνεται με απόλυτο σεβασμό μ’ ένα πολύ ευαίσθητο ζήτημα.

  1. Στην παράσταση παρακολουθούμε τα στάδια του Αλτσχάιμερ… Πώς καταφέρατε να ισορροπήσετε την ευαισθησία με το χιούμορ σ’ ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;
  2. Η απώλεια της μνήμης είναι κάτι τρομακτικό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος που σταματά να θυμάται, σταματά και να ζει, να νιώθει, να λυπάται ή να γελάει. Το χιούμορ και η χαρά, εξακολουθούν να είναι στη ζωή του. Ένας ανοϊκός, άλλωστε, καθώς αντιλαμβάνεται το οικείο ως ανοίκειο, κάνει τα πιο συνηθισμένα πράγματα να φαίνονται, κάποιες φορές, αστεία.
  3. Η παράσταση επικεντρώνεται περισσότερο στην οπτική του ασθενούς ή των ανθρώπων που τον φροντίζουν;
  4. Στην ιστορία μας ο ήρωας είναι επιστήμων-βροχοποιός στην ακμή της ηλικίας του. Καθώς η μνήμη του χάνεται και το περιβάλλον γίνεται ξένο γι’ αυτόν, γίνεται και ο ίδιος ξένος για το περιβάλλον του. Παρακολουθούμε, λοιπόν, με την ίδια βαρύτητα τη μετάλλαξη της καθημερινότητας και του ψυχισμού της συντρόφου του, αλλά και όλου του περίγυρού του.
  1. Πόσο δύσκολο ήταν το να καταφέρετε να παρουσιάσετε την ασθένεια με ακρίβεια αλλά παράλληλα να μην «ξεχάσετε» ότι πρόκειται για μια παράσταση;
  2. Πρωτίστως μιλάμε για ένα θεατρικό έργο. Υπάρχει μυθοπλασία, πλοκή, δέση και λύση, που θα λέγαμε αν χρησιμοποιούσαμε αριστοτελικούς όρους. Ωστόσο, για το έργο ήταν αναγκαία η έρευνα τόσο σε επιστημονικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο γνωριμίας με πραγματικές περιπτώσεις. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της σκηνοθετικής διδασκαλίας ήταν απαραίτητο να επισκεφτούμε με τους ηθοποιούς το Κέντρο Αλτσχάιμερ.
  3. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για Αυτόν και ποια για Αυτήν;
  4. Γι’ Αυτόν, να περισώσει ό,τι μπορούσε από τη ζωή του σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από τη στιγμή που μαθαίνει για την ασθένειά του και γι’ Αυτήν να ανταπεξέλθει, ζώντας δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που κάποτε αγάπησε και πια δεν αναγνωρίζει…
  1. Ποιους άλλους χαρακτήρες βλέπουμε στην παράσταση;
  2. Τον Γιο, που αρνείται να δεχθεί αυτό που συμβαίνει, τον Γενικό, που επιδιώκει να επωφεληθεί από την κατάσταση του ήρωα, τον Γιατρό και έναν ανοϊκό, που προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του και να γίνουν φίλοι.
  3. Πρόκειται για ένα βραβευμένο έργο το 2017. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η επιτυχία;
  4. Εκείνο που βραβεύτηκε ήταν το κείμενο της Γεωργίας Βεληβασάκη, η οποία προσέγγισε ένα δύσκολο θέμα με ευαισθησία, ρεαλισμό και ποιητικότητα, μέσα από έναν ιδιαίτερο και λιτό θεατρικό λόγο. Θεωρώ, ως σκηνοθέτης, σημαντικό να ξεκινώ έχοντας στα χέρια μου ένα τέτοιο πρωτότυπο και συνάμα εξαιρετικό κείμενο.
  5. Τι θα απαντούσατε σε κάποιον που θα σας έλεγε ότι το έργο είναι πολύ «βαρύ»;
  6. Δεν θέλαμε να παρουσιάσουμε ένα έργο τύπου ντοκιμαντέρ, ούτε να δημιουργήσουμε συγκινησιακές καταστάσεις ακολουθώντας εύκολους δρόμους τύπου cheap thrill. Θεωρώ ότι το έργο μας ισορροπεί χωρίς να γίνεται μελό, προσεγγίζοντας το θέμα με τρυφερότητα και χιούμορ, δίνοντας, παράλληλα, ιδιαίτερο ρόλο στα αισθητικά στοιχεία της παράστασης, τα σκηνικά, τη μουσική και τους φωτισμούς.
  1. Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχετε ακούσει για την παράσταση και σας έχει μείνει στο μυαλό;
  2. Το πιο γνήσιο και αληθινό σχόλιο έρχεται, κάθε φορά, από τα βλέμματα των θεατών καθώς βγαίνουν από την αίθουσα.
Info!

«Τελευταία φορά»

 

Ημέρες παραστάσεων: 1, 2, 3/3

 

Ώρα έναρξης: 21.30

 

Πού; Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» / Μεταμορφώσεως 7, Καλαμαριά

 

Τιμή εισιτηρίου 12 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ για ανέργους, φοιτητές, ΑΜΕΑ, ηθοποιούς (μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τους σκοπούς της Εταιρίας Νόσου Αλτσχάιμερ)

 

Κρατήσεις καθημερινά στο 6942895978/ Κρατήσεις τις μέρες των παραστάσεων στο ταμείο του «Μελίνα Μερκούρη» 2310458591 (10.00-14.00 και 17.00-21.00) / Προπώληση στο viva.gr

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved