Η παράσταση που μιλά για τη βία όπως δεν τολμάει να μιλήσει κανείς…

LIKE US ON FACEBOOK

Το Αίμα είναι ένα έργο επίκαιρο και σοκαριστικό, είναι μια παράσταση καθρέφτης των καιρών μας που θίγει θέματα που μας αφορούν όλους. Μια παράσταση που μιλά για τη βία, ένα έργο που θα σου προκαλέσει ποικίλα συναισθήματα και θα σου αφήσει μια γεύση σουρεαλιστική.

Το Αίμα σε μια πρώτη προσέγγιση είναι κείμενο πολιτικό, παρουσιάζει το θέμα της βίας και της τρομοκρατίας αλλά θίγονται ζητήματα όπως η συλλογική και η ατομική ευθύνη, ο ρόλος της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, η αδιαφορία προς  τον συνάνθρωπο, η ανυπαρξία των ουσιαστικών σχέσεων…

Και τελικά πώς δρα η Κυβέρνηση απέναντι στα φαινόμενα βίας, πώς δρα το κάθε άτομο ξεχωριστά, το «εμείς» επηρεάζει το «εγώ»;

Η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μίλησε στο iPop.gr για την παράσταση και απαντά στα επίκαιρα και καίρια ερωτήματα που αυτή θίγει.

  1. Τι θα περιμένει ο θεατής που θα έρθει να δει την παράσταση το «Αίμα»; Τι θα τον καθηλώσει περισσότερο;
  2. Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο, καθηλώθηκα. «Το Αίμα» ακροβατεί ανάμεσα στο εφιαλτικό χιούμορ και το ρεαλισμό. Μια ιδιόμορφη οικογένεια που δρα στο πλαίσιο μιας μυστηριώδους τρομοκρατικής οργάνωσης, απαγάγει μια καθηγήτρια φιλοσοφίας και σύζυγο ενός βουλευτή ζητώντας λύτρα και απειλώντας να κόβει ένα μέλος του σώματος της κάθε δέκα ώρες. Η παρέμβαση της κυβέρνησης, καθυστερεί την πληρωμή, αυξάνοντας την αγωνία της κοινής γνώμης για την τύχη της απαχθείσας. Σ’ ένα παράλληλο χωροχρόνο, ένας άντρας και μια γυναίκα στο πάρκο, δύο αστυνομικοί και μια κρυφή ερωμένη εμπλέκονται απροσδόκητα στην ιστορία.
    το ΑίμαΟ συγγραφέας παραθέτει μια αλληλουχία καθημερινών και φαινομενικά απλοϊκών στιγμιότυπων, οικείων σε όλους μας, στα οποία αναπάντεχα εισβάλλει η βία διαταράσσοντας το ρου της ιστορίας. Κεντρικός πυρήνας του έργου αυτό που μπορεί να καθηλώσει το θεατή αποτελεί η αιώνια διαπάλη ανάμεσα στο «εγώ» και στο «εμείς», ανάμεσα στη συλλογική και την ατομική ευθύνη, και που γύρω από αυτή αναπτύσσονται τα υπόλοιπα ουσιαστικά θέματα που θίγονται στο έργο, δημιουργώντας ένα σκοτεινό και λυρικό ποίημα για τη σύγχρονη καθημερινότητα.το ΑίμαΜια παράσταση που κρούει τον κώδωνα κινδύνου ως προς την επικαιρότητα γεγονότων, που τις περισσότερες φορές τρέχουν σε υπότιτλους. Μια δυνατή παράσταση που σου κόβει την ανάσα με την υπογραφή του Πέτρου Νάκου, που  συντελεί σε αυτό. Όπως αναφέρει  και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε κριτική της παράστασης, είναι «μια παράσταση καθρέφτης των καιρών μας».
  3. Ποια θέματα θίγονται στο έργο;
  4. Το »Αίμα» του Σέρτζι  Μπελμπέλ είναι ένα έργο επίκαιρο και σοκαριστικό. Σε μια πρώτη προσέγγιση θα λέγαμε πως είναι κείμενο πολιτικό, όπου θίγονται ζητήματα που απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο και κατ΄επέκταση, τις σύγχρονες κοινωνίες. Με αφορμή το φαινόμενο της βίας  και της τρομοκρατίας, ο συγγραφέας, εμβαθύνει σε θέματα περί συλλογικής και ατομικής ευθύνης ακόμα και των απλών πολιτών, απέναντι σε παρόμοιου τύπου γεγονότα. Κάτω από αυτό το πρίσμα όλοι είμαστε συνένοχοι.το ΑίμαΣτην εξέλιξη της δράσης, αντιλαμβανόμαστε πως θίγονται θέματα όπως: οι διαταραγμένοι θεσμοί ενός σύγχρονου μοντέλου οικογένειας, ο ρόλος της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, η αδιαφορία προς  τον συνάνθρωπο, η ανυπαρξία των ουσιαστικών σχέσεων, όπως και η απουσία ή παντελής έλλειψη επικοινωνίας. Η τρομοκρατία αποτελεί «μάστιγα»  για το σύγχρονο κόσμο και ένα από τα βασικά  στοιχεία, που διατρέχει το έργο και απασχολεί τον συγγραφέα.Ο Belbel καταγράφει το γεγονός, πως το να προσποιείσαι βία ή να παίζεις με τη βία, έρχεσαι αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα σε καθημερινό επίπεδο,  που συχνά περνάει απαρατήρητη. Παίρνοντας θέση, καυτηριάζει, καταγγέλλει, διαμαρτύρεται και εξηγεί πώς προκύπτει το πολιτικό στοιχείο στο έργο.

    Το αίμα που κυλάει άφθονο σε όλες τις σκηνές του έργου, αποτελεί, όχι απλά ένα σύμβολο, αλλά το δομικό δραματουργικό στοιχείο της πλοκής που συνδέει την περιθωριακή μειοψηφία των τρομοκρατών με την πλειοψηφία της “κανονικότητας”, μολύνοντας – αλλά και καθορίζοντας – το σύνολο της κοινωνίας μας.

    Η τρομοκρατική βία γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας των πολιτών στην αποκτηνωμένη κοινωνία μας, Οι απλοί, φαινομενικά ανούσιοι και κοινότοποι διάλογοι που αντιπαραβάλλονται στην πλοκή, ενισχύουν δραματουργικά την αίσθηση αυτή…

  5. Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος στην παράσταση;
  6. Η σύζυγος ενός πολιτικού που απάγεται κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες και αιτίες… και έρχεται αντιμέτωπη με τα μέλη μιας οργάνωσης φάντασμα… Μια καθηγήτρια φιλοσοφίας, που εκπροσωπεί το «κατεστημένο»,  υπομένει το τέλος της και επιχειρηματολογεί, αντιδρά, αντιστέκεται, μέχρι τελικής πτώσεως, για όσα πιστεύει ή θεωρητικά πιστεύει…Η ανθρώπινη πλευρά της ύπαρξης, που ακόμα και αν δεν εισακούγεται, προβλέπει με τρόμο το μέλλον, που μέσα από την διαστρευλωμένη πληροφόρηση, γίνεται πραγματικότητα και εξελίσσεται σε διαφορετικά επίπεδα «καταδικασμένα να μην συναντηθούν ποτέ… σαν δύο ευθείες παράλληλες που δεν μπορούμε να δούμε στο άπειρο… γιατί το άπειρο δεν υπάρχει».

    Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στην απαχθείσα και το μικρό κοριτσάκι που τη φυλάει, παραπέμπει στο σύμβολο της δίχως στοργή, ορφανής και τιμωρημένης παιδικής ηλικίας-  που ενδεχομένως καλείται να αναταράξει τα βαλτωμένα νερά μιας «αποκτηνωμένης»  κοινωνίας.

  7. Πόσο γρήγορα δρα η Κυβέρνηση σε τέτοια περιστατικά κατά τη γνώμη σας και πόσο ικανοποιημένος είναι ο κόσμος από το έργο της;
  8. Δε θα μπορούσα να πάρω θέση παρά μόνο μέσω του θεάτρου. Ως ηθοποιός έχω διδαχθεί να εκφράζομαι και να αντιστέκομαι, μέσω της τέχνης μου. Θα χρησιμοποιήσω λοιπόν, το έργο και ορισμένα λόγια του ίδιου του συγγραφέα. Το έργο διαδραματίζεται σε άγνωστο χώρο και χρόνο. Το ίδιο και τα γεγονότα. Ανώνυμες χώρες,  κυβερνήσεις, ανώνυμοι χαρακτήρες. Εν δυνάμει, όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε ή να γίνουμε τα πάντα… και  θύτες… και θύματα..

    «Σήμερα στο θέατρο δεν είναι ανάγκη να κάνεις πολιτική, σχολιάζοντας την τάδε πολιτική προσωπικότητα που βρίσκεται σε ένα αξίωμα αλλά χρησιμοποιώντας ένα πολύ μικρό κύτταρο, όπως είναι η οικογένεια για να σχολιάσεις την κοινωνική και πολιτική συνθήκη. Είναι μια πολύ σύγχρονη πρακτική αυτή- να μπορέσεις να δεις μέσα από την μικρή, την μεγάλη εικόνα. Να δεις από το μικρό προς το μεγαλύτερο κι όχι από πάνω προς τα κάτω», όπως είχε πει ο Sergi Belbel.

  9. Η βοήθεια προς τον συνάνθρωπο υπάρχει;  Ή μένουμε όλοι αδρανείς απέναντι στη βία;
  10. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η εξάπλωση του φαινομένου της τρομοκρατίας «παραλύει» μεγαλουπόλεις, ανατινάζει δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, σκοτώνει αδιάκριτα και μαζικά αθώους πολίτες, επηρεάζοντας άμεσα ή έμμεσα τις ζωές όλων μας… Κι, όμως, παραμένουμε απαθείς και αμέτοχοι, σαν αποχαυνωμένοι, από την λεπτομερή αναμετάδοση των εικόνων βίας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης- ή εξαντλούμε, στην καλύτερη περίπτωση, την κοινωνική μας ευαισθησία αναρτώντας πρόχειρες, συνήθως, και επιφανειακές απόψεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – συμμετέχοντας άθελά μας σε έναν αέναο κύκλο ωμής βίας και τυφλού μίσους. Το φαινόμενο της τρομοκρατίας,  βρίσκει μεγάλο μέρος της κοινωνίας να το αντιμετωπίζει με απάθεια και αδιαφορία.

    Τις περισσότερες φορές, συμμετέχουμε συνήθως ακούσια, σε έναν αέναο κύκλο ωμής βίας και τυφλού μίσους. Η τρομοκρατική βία έχει γίνει, σταδιακά, κομμάτι της καθημερινότητας των πολιτών καθιστώντας μας απλούς παρατηρητές.

  11. Πώς το «εμείς», η ομάδα, επηρεάζει το «εγώ», το άτομο;
  12. Στο έργο αντιπαρατίθεται η έννοια και η σημασία του «Εγώ» και του «Εμείς». Κατά τον Μπελμπέλ δεν υπάρχει το «Εμείς». Ο ρόλος του «Εμείς», αμφισβητείται: «Μα τέλος πάντων, ποιος είναι, πού βρίσκεται, τι είναι αυτό το «εμείς»; Τι πρόσωπο έχει; Πώς αναπνέει; Πώς μιλάει; Πώς κινείται; Τι σκέφτεται; Τι χρώμα έχει το αίμα του; Εμένα αυτή η λέξη μου φαίνεται τελικά παράξενη. Τρομερή. Από αλλού. Από άλλη εποχή».

    #Το_Αιμα του #SergiBelbel. Έρχεται στο #alterapars_theatre #12march #coming_soon #rehearsals #scenarypictures #instapics #instamoments #theatre #theatrenights🎭 #theatrelovers

    Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Altera Pars Theatre (@alterapars_theatre) στις

    Πίσω από το απρόσωπο της  ομάδας και ανωνυμία του συνόλου, το άτομο χάνει την προσωπικότητά του. «Έτσι κι αλλιώς… ποτέ δεν σκοτώνεται κανένας από την ομάδα… και ουσιαστικά κανείς δεν σκοτώνει. Σκοτώνει η ομάδα. Εσείς γνωρίζετε, πως δεν είστε εσείς  που με σκοτώνετε. Εσείς, δεν είναι κανένας, μόνο η ομάδα είναι κάποιος…».

  13. Ποια «γεύση» θα αφήσει η παράσταση στο κοινό;
  14. Στο «Αίμα», η ωμή βία, λεκτική και σωματική –  επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα έργα του Μπελμπέλ στα πρότυπα του «in-yer-face theatre», φτάνει στα άκρα, προκειμένου να προβληματίσει και να αφυπνίσει συνειδήσεις… Ζητούμενο της παράστασης, αποτελεί κυρίως, η ευαισθητοποίηση και η ενεργοποίηση των αντανακλαστικών του συνόλου μιας  κοινωνίας, μέρος της οποίας αποτελούν και οι θεατές. Γίνονται μάρτυρες μιας ζοφερής εγκληματικής – τρομοκρατικής πράξης με ασαφή και απροσδιόριστα πολιτικά κίνητρα αφού, με ειρωνικό τρόπο, αποδομείται κάθε πολιτική σκοπιμότητα.

    Άλλοι, κλονίζονται με την οπτικοποίηση της σκληρής δράσης, ή διασκεδάζουν με τις ανατροπές στην πλοκή του έργου,  ή προβληματίζονται , ή συγκινούνται ή εξοργίζονται, με τα γεγονότα που διαδραματίζονται και που αρκετές φορές περνούν απαρατήρητα…. Οι περισσότεροι, συμπάσχουν…, με ανάμεικτα και ποικίλα συναισθήματα, με  γεύση σουρεαλιστική….

INFO!

Πότε; Κάθε Σάββατο στις 21.00 & Κάθε Κυριακή στις 20.30

Κρατήσεις θέσεων: 2103410011 (18.00-21.00) ή μέσω viva.gr

Πού; Θέατρο Altera Pars

Διεύθυνση: Μεγ. Αλεξάνδρου 123

Τηλέφωνο – κρατήσεις: 210. 341 0011

[email protected]

Στο Facebook: Altera Pars

Στο Instgaram: Altera Pars

Photos: Ελπίδα Μουμουλίδου
Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved