Η Ευδοκία Ρουμελιώτη μας παραδίδει μαθήματα αγάπης, μιλώντας για όλα στο iPop!

LIKE US ON FACEBOOK

Είναι ταλαντούχα, δίνει όλη της την ψυχή σε κάθε παράσταση, έχει χιούμορ και το πιο σημαντικό: Εκπέμπει μια αύρα, μια θετική ενέργεια και σε εμπνέει. Ο λόγος για την Ευδοκία Ρουμελιώτη, την ηθοποιό που γνωρίσαμε μέσα απ’ την τηλεόραση και αγαπήσαμε μέσα απ’το θέατρο.

Σπάνια δίνει συνέντευξη η Ευδοκία Ρουμελιώτη, αλλά όταν το κάνει μιλάει για όλα. Στην κυριολεξία! Φαίνεται χαμηλών τόνων, αλλά μάλλον θα λέγαμε πως είναι δυναμική. Το μόνο σίγουρο είναι πως είναι φτιαγμένη για τα δύσκολα: Δύσκολους ρόλους στο θέατρο, αλλά και στη ζωή.

Τώρα παίζει στην παράσταση Φαρενάιτ 451 στο θέατρο Πόρτα και διανύει την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής της.

Το iPop.gr επικοινώνησε με την Ευδοκία Ρουμελιώτη σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που σίγουρα αξίζει κανείς να διαβάσει. 

  1. Λίγα λόγια για το έργο Φαρενάιτ 451;
  2. Η σκηνοθεσία είναι του Θωμά Μοσχόπουλου. Ήθελα αρκετά χρόνια να δουλέψω μαζί του, όπως φαντάζομαι και όλοι οι ηθοποιοί. Και φέτος είχα τη χαρά να συνεργαστώ μαζί του. Το Φαρενάιτ είναι για μένα ένα προφητικό έργο και έχει γραφτεί πριν από πολλά χρόνια. Αυτό που πραγματεύεται είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι πυροσβέστες αντί να σβήνουν φωτιές, καίνε βιβλία. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου τα βιβλία απαγορεύονται, όπου οι άνθρωποι είναι αποβλακωμένοι, στέκονται μπροστά από μία οθόνη τηλεόρασης, από τηλετοίχους και πιστεύουν ότι συνομιλούν και η ζωή τους είναι μέσα από αυτούς τους τηλετοίχους. Ο κόσμος είναι αποβλακωμένος, έχει αποπροσανατολιστεί τελείως και κάποια στιγμή κάτι συμβαίνει στον «αρχιπυροσβέστη», έρχεται ένα βιβλίο στα χέρια του και καταλαβαίνει ότι ένα βιβλίο μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.

    Το έργο είναι τελείως επίκαιρο και αυτό που με χαροποιεί πολύ είναι ότι έχουμε νέα παιδιά θεατές και αυτό έχει να κάνει με το πόσο επίκαιρο είναι.

  3. Ο δικός σας ρόλος στην παράσταση ποιος είναι;
  4. Εγώ στην ουσία είμαι αυτή που εκπροσωπώ τον κόσμο της αποβλάκωσης. Είμαι μια κοπέλα που παίρνω συνέχεια χάπια για να είμαι ευτυχισμένη γιατί μόνο με αυτά τα χάπια είμαι ευτυχισμένη και καλύπτω τα κενά της ζωής μου. Δεν σκέφτομαι, δεν θέλω και δεν αντέχω να σκέφτομαι. Είμαι μπροστά απ’ αυτούς τους τηλετοίχους, με έχουν χειραγωγήσει απόλυτα. Θέλω να γίνω πρωταγωνίστρια, ζω σε ένα ροζ συννεφάκι που δεν θέλω να με ξεκουνήσει τίποτα από αυτό.
  5. Ποιος είναι ο καλύτερος ρόλος που έχετε παίξει στη μέχρι στιγμής καριέρα σας; Ένας ρόλος που σας έχει στιγματίσει;
  6. Με έχει στιγματίσει το “Μόλλυ Σουήνη” πριν από πέντε περίπου χρόνια στο θέατρο Άνεσις. Με έχει στιγματίσει γιατί ο ρόλος αυτός έγινε κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Είχα χάσει πάνω στις πρόβες τη μητέρα μου, οπότε έγινε κάτω από μια τεράστια αλλαγή του ψυχικού μου κόσμου. Νομίζω ότι με στιγμάτισε γιατί ήταν ένας ρόλος που, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ήταν η πρώτη φορά που δεν είχα αγωνία, αν θα αρέσω, αν θα γραφτούν καλά πράγματα για μένα, αν θα ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του ρόλου και του σκηνοθέτη. Κατάλαβα ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή από αυτά που μας απασχολούν. Οπότε βούτηξα σε αυτόν τον ρόλο και ήταν οι στιγμές της ζωής μου που ένιωθα ότι για λίγο το μυαλό μου μπορεί να φεύγει και να πηγαίνει κάπου αλλού. Μόνο για αυτόν τον λόγο με στιγμάτισε και τον έχω ξεχωρίσει σαν ρόλο.

    Σίγουρα ξεχωρίζω τον πρώτο μου ρόλου, όπου είχα την τύχη να με σκηνοθετήσει πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο ο Μιχάλης Μπακογιάννης. Έκανα την Οφηλία στον Άμλετ, τον Άμλετ τον έκανε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Και φέτος νιώθω πολύ χαρούμενη γιατί ήθελα πάρα πολλά χρόνια να συνεργαστώ με τον Θωμά Μοσχόπουλο. Αισθάνομαι ότι διανύω την καλύτερη φάση της ζωής μου.

  7. Θέατρο ή τηλεόραση;
  8. Σίγουρα θέατρο. Το αγαπούσα, το αγαπάω και θα το αγαπώ για πάντα. Δεν το θυσιάζω με τίποτα το θέατρο. Αγαπώ πολύ και την τηλεόραση, δεν την σνομπάρω, είμαι παιδί της τηλεόρασης. Η τηλεόραση μου έδωσε τη δυνατότητα να κάνω θέατρο και να μπορώ να επιλέγω τις δουλειές που θέλω στο θέατρο. Ωστόσο, η τηλεόραση που ήταν κάποτε έχει πεθάνει. Τώρα ίσως γίνονται κάποια βηματάκια δειλά δειλά να γίνουν λίγο καλύτερες δουλειές αλλά εγώ είμαι πολύ φοβισμένη και νομίζω ότι η τηλεόραση περνάει μεγάλη κρίση.
  9. Τι είναι αυτό που λείπει στην τηλεόραση του 2019;
  10. Καταρχήν λείπουν τα σενάρια, που παλιά θυμάμαι γινόντουσαν σίριαλ, πολλά σίριαλ και οι ηθοποιοί προσευχόμασταν για το αν θα παίξουμε. Γινόντουσαν πολύ καλές δουλειές. Μετά ήρθε όλη αυτή η φτήνια της τηλεόρασης, τα ριάλιτι, τα καθημερινά -που δεν είναι όλα κακά- αλλά το ένα έφερνε το άλλο και ήρθε αυτή η φοβερή κρίση που χτύπησε τη χώρα μας και χτύπησε και την τηλεόραση.
  11. Και τι θα αλλάζατε στην Ελλάδα;
  12. Θα ήθελα να ζω σε μια χώρα όπου δεν θα υπήρχαν πολιτικοί. Είναι φοβερό ότι ζούμε σε μια χώρα που την έχει χτυπήσει η κρίση και ανεξαρτήτως κόμματος και πολιτικών πεποιθήσεων ακούω ραδιόφωνο και αισθάνομαι ότι παρακολουθώ το θέατρο του παραλόγου. Τους πολιτικούς να τσακώνονται σε πράγματα που δεν έχουν καμία ουσία και λες «έχω φτάσει 40 χρονών και το ζω όλο αυτό από τα 18 όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα». Μετά από τόσα χρόνια πάλι είμαστε στον ίδιο παρανομαστή; Δεν έχουμε ανθρώπους ισχυρούς, πολιτικούς να πιστέψουμε σε αυτούς και να νιώσουμε ότι τους ενδιαφέρει πραγματικά ο τόπος τους και οι πολίτες.
  13. Αναφορικά με την τηλεόραση, αν σας πρότειναν έναν ρόλο από μια σειρά με καλογραμμένο σενάριο; Θα θέλατε να είστε μέρος αυτού;
  14. Θα το σκεφτόμουν, θα το ήθελα πολύ αλλά αυτό είναι και λίγο θεωρητικό. Επειδή έχω πολύ μεγάλη οικογένεια, έχω μικρά παιδιά και δεν είμαι πια στη φάση να μπορώ να κάνω 12ωρα γυρίσματα, μετά να κάνω θέατρο… Δεν έχω πια αυτήν την πολυτέλεια, πρέπει να με δει λίγο και η οικογένεια μου. Επομένως, θεωρητικά θα σας έλεγα ότι θα το ήθελα πολύ. Είναι κάτι που θέλει πολλή οργάνωση και πρέπει να είναι πολύ καλό για να αφήσω το θέατρο. Τέτοιες σειρές, όπως το Νησί για παράδειγμα, είναι πολύ σπάνιο να ξαναγίνουν.
  15. Λόγω της απαιτητικής φύσης της δουλειάς σας πώς καταφέρνετε και συνδυάζετε δουλειά, παιδιά και σύζυγο; Σας φτάνουν 24 ώρες;
  16. Δεν μου φτάνουν η αλήθεια είναι. Στο θέατρο, όμως, έχεις αρκετό διάβασμα, το οποίο το κάνω όταν κοιμούνται τα παιδιά, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι 6 ώρες την ημέρα. Από το σπίτι δεν λείπω πολύ γιατί οι πρόβες είναι 5 ώρες, το απόγευμα και διαρκούν τρεις μήνες. Μετά οι παραστάσεις είναι στις 8.30-9 η ώρα το βράδυ που επειδή έχω μωρά κοιμούνται. Οπότε δεν λείπω πολύ και όλη την ημέρα την αφιερώνω στα παιδιά. Το ζόρι είναι οι ελάχιστες ώρες ύπνου.

    Το θέατρο δεν το αφήνω, όχι μόνο επειδή το αγαπώ πολύ, αλλά είναι οι μοναδικές ώρες που δεν ακούω τίποτα. Έρχομαι και δεν ακούω πραγματικά τίποτα στο κεφάλι μου. Με ξεκουράζει πολύ αυτή η δουλειά, την αγαπώ πολύ. Δεν θα το άφηνα γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν, φεύγουν κι αν αφήσεις κάτι που αγαπάς, χάνεις τον εαυτό σου, οπότε προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω την ισορροπία.

  17. Περάσετε αρκετές δυσκολίες και τώρα έχετε βρει το «λιμάνι». Τι κρατάτε από όλα αυτά; Γίνατε πιο δυνατή;
  18. Έμαθα να κάνω υπομονή. Ήμουν ένας τρομερά ανυπόμονος άνθρωπος, έλεγα κάτι ή σκεφτόμουν κάτι και ήθελα να είχε γίνει πριν το σκεφτώ. Όλες αυτές οι δυσκολίες με έκαναν να γίνω υπομονετική. Η υπομονή με βοήθησε και με βοηθά πολύ στη ζωή μου. Τώρα πια στις δυσκολίες ξέρω ότι αν κάνω υπομονή κάποια στιγμή θα περάσουν, αν είμαι υπομονετική σίγουρα τα πράγματα θα καταλαγιάσουν. Οπότε αυτό που κρατάω από τα δύσκολα είναι η υπομονή. Με άλλαξαν σαν άνθρωπο και δε ξέρω αν με άλλαξαν μόνο προς το καλό. Τα πράγματα που μας έκαναν πραγματικά να πονέσουμε και είναι χαραγμένα πάνω μας, μας αλλάζουν. Σαν Ευδοκία έχασα την αυθόρμητη χαρά που είχα, που όταν γελούσα, γελούσα σαν μικρό παιδί με την ψυχή μου. Όταν χάνεις τη μητέρα σου και όταν έχεις μια στενή σχέση σαν αυτή που είχα εγώ, νιώθεις ότι χάνεις τις ρίζες σου και παύεις να είσαι παιδί. Είναι πολύ βίαιο όλο αυτό.
  19. Μία συμβουλή που θα δίνατε στις νέες μαμάδες;
  20. Να έχουν υπομονή με τα παιδιά τους, να μην ονειρεύονται και περιμένουν από τα παιδιά τους αυτά που έχουν εκείνοι στο μυαλό τους. Είναι πολύ σημαντικό να ακούμε τα παιδιά μας και να τα αποδεχτούμε σύμφωνα με αυτό που είναι και αυτό που μπορούν τα ίδια να μας δώσουν. Πολλές φορές κάνουμε λάθος, κάνουμε προβολές στα παιδιά με μια τρομερή αγωνία για αυτό που θα θέλαμε εμείς να κάνουμε ή αυτό που περιμένουμε από τα παιδιά. Δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από εκείνα. Πρέπει να τα αφήσουμε να μας δείξουν ποιον δρόμο αυτά θέλουν να χαράξουν και να είμαστε πάντα δίπλα τους.
  21. Τι θα λέγατε στην μικρή Ευδοκία αν μπορούσε να γυρίσει ο χρόνος πίσω; Θα κάνατε κάτι διαφορετικά;
  22. Το μόνο που θα έκανα -γιατί γενικά δεν μετανιώνω- θα ήθελα να είχα φύγει για μερικά χρόνια στο εξωτερικό, από τα 18 μέχρι τα 23-24 χρόνια να τα ζούσα έξω. Επειδή ήμουν πολύ δεμένη με την οικογένειά μου, δεν έφυγα να σπουδάσω έξω.
  23. Σας επηρεάζει η κακή δημοσιότητα; Όσα μπορεί να γραφτούν για σας ή να ειπωθούν και τις περισσότερες φορές δεν ευσταθούν;
  24. Θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου γιατί είμαι το απόλυτο θύμα. Δεν τα πάω πολύ καλά με τη “δημοσιότητα”. Μου είναι πολύ δύσκολο και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί κάθε φορά λέω θα πάω σε μια παράσταση και στο τέλος όταν έρθουν να μου μιλήσουν δεν θα μιλήσω γιατί έρχομαι σε δύσκολη θέση και λέω πράγματα που μετανιώνω. Πάντα, όμως, με «στριμώχνουν». Και στο τέλος λες κάτι άλλο και παίζει κάτι άλλο. Ήρθαν στην πρεμιέρα του Φαρενάιτ, με ρώτησαν και μίλησα ατελείωτα για την παράσταση και στο τέλος απάντησα μια μικρή ερώτηση σε σχέση με την υιοθεσία του παιδιού… Και τελικά την επόμενη μέρα είδα ότι “βρήκαμε την Ευδοκία Ρουμελιώτη γιατί ήταν καλεσμένη στην πρεμιέρα του Φαρενάιτ “, ούτε καν ότι έπαιζα στην παράσταση. Μια άλλη φορά, είχα σπάσει το πόδι μου γιατί πότιζα μια γλάστρα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και διάβασα ότι έκανα απόπειρα αυτοκτονίας. Επειδή ήμουν πολύ δεμένη με τη μαμά μου, διάβασα ότι αποφάσισα να αυτοκτονήσω. Μου κάνει εντύπωση γιατί γράφουν πράγματα και δεν υπολογίζουν ότι υπάρχει και μια οικογένεια από πίσω. Υπάρχουν και παιδιά και αυτό είναι πολύ κρίμα. Με ενοχλεί και με στεναχωρεί πολύ. Επειδή δεν μπορώ να προστατέψω τον εαυτό μου, δεν πηγαίνω σε συνεντεύξεις γιατί δεν νιώθω άνετα.
  25. Έχετε δηλώσει και δημόσια ότι θέλετε να γίνετε δωρητής οργάνων….
  26. Είναι κάτι που θα το κάνω σίγουρα. Το παράδειγμα μου το έδωσε η μητέρα μου. Πριν την χάσω, συζητούσαμε για αυτό. Η μητέρα μου είχε γίνει και δωρητής οργάνων και σώματος και μας μεγάλωσε με όλο αυτό. Μετά δυστυχώς, το είδα μπροστά μου να συμβαίνει. Είδα ότι μέσα απ’ τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας μου, χάρισε ζωή σε επτά ανθρώπους. Οπότε το θεωρώ κάτι πάρα πολύ σημαντικό και είναι κάτι που θα κάνω και εγώ, και ο αδερφός μου και η οικογένειά μου.
  27. Ποιο είναι το δικό σας μήνυμα για το 2019;
  28. Θα πω το πιο απλό που για μένα είναι το πιο σημαντικό. Να έχουμε υγεία, υγεία, υγεία. Αν έχουμε υγεία μπορούμε να τα κάνουμε όλα. Και όλα γίνονται. Και να βλέπουμε λιγότερη λύπη στα μάτια αθώων παιδιών που είναι μέσα στα νοσοκομεία και πραγματικά δεν έχουν επιλέξει η ζωή τους να είναι έτσι. Να ασχολούμαστε λίγο περισσότερο με τον διπλανό μας και κυρίως με τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον, είναι η ζωή.
Info!

«Φαρενάιτ 451»

  • Πού; Θέατρο Πόρτα, Λεωφ. Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι,Αμπελόκηποι
  • Πότε; Παρασκευή και Σάββατο στις 9.15 μ.μ., Κυριακή στις 7.30 μ.μ.
  • Τιμή εισιτηρίων : € 15, 12, 8.
  • Τηλ : 2107711333
Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved