Δωρεά οργάνων… Κάπου διάβαζα πρόσφατα ότι πρόκειται για μια “άγνωστη” λέξη στην Ελλάδα και δυστυχώς αυτή η φράση δεν θα μπορούσε να εκφράζει περισσότερο την αλήθεια. Η δωρεά οργάνων στη χώρα μας αντιμετωπίζεται με καχυποψία, επιφυλακτικότητα και πολλές φορές θα τολμήσω να πω με “δειλία”.

Ενώ πολλοί από εμάς επικροτούμε τους δότες και τους δωρητές οργάνων, νιώθουμε ανακούφιση όταν διαβάζουμε ότι κάποιος συνάνθρωπός μας σώθηκε χάρη σε κάποια μεταμόσχευση, δεν κάνουμε ένα βήμα παραπέρα.

Δεν ψάχνουμε, δεν ενημερωνόμαστε, δεν εγγραφόμαστε στο Εθνικό Μητρώο Δωρεάς Οργάνων. Μένουμε στην υποστήριξη των ηρώων, αλλά δεν κάνουμε το βήμα οι ίδιοι να γίνουμε εν δυνάμει σωτήρες μιας ζωής.

Η Μαρία Ασλαμάζη, Ελληνίδα γιατρός, υποβλήθηκε στην Αμερική σε 5 μεταμοσχεύσεις οργάνων και στέλνει το δικό της μήνυμα.

Μαρία Ασλαμάζη

ΑΠΕ- ΜΠΕ

Η πολυσπλαχνική μεταμόσχευση στην Αμερική έγινε το 2018, και σήμερα, 2 χρόνια μετά και έχοντας περάσει μια δύσκολη ανάρρωση, κοιτάει το μέλλον με αισιοδοξία κι έχει πάρει πίσω τη ζωή της.

Εύχεται να μπορούν κι άλλοι να ζήσουν αυτό το θαύμα της δεύτερης ευκαιρίας και μέσα απ’ τα λόγια της αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της δωρεάς οργάνων.

Διάβασε τη συνέντευξη της Μαρίας Ασλαμάζη στο iPop.gr για τη δωρεά οργάνων και ξεκίνα να κάνεις τη διαφορά!

  1. Πείτε μας μερικά λόγια για το πώς ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας σας.
  2. Το 1991, σε ηλικία 11 ετών, διαγνώστηκα με καρκίνο, ήταν ένα συνωβιακό σάρκωμα στα μαλακά μόρια της ράχης. Υποβλήθηκα σε ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπείες. Το παλέψαμε, το νικήσαμε και το ξεχάσαμε! Όμως οι ακτινοθεραπείες προκάλεσαν στένωση στα αγγεία της κοιλιάς και το 2012 έπαθα θρόμβωση της άνω μεσεντερίου αρτηρίας, αγγείου που τροφοδοτεί το λεπτό έντερο, χάνοντας έτσι όλο το λεπτό και τμήμα του παχέως εντέρου.
  3. Απ’ τη στιγμή που πάθατε την θρόμβωση της άνω μεσεντερίου αρτηρίας και χάσατε το λεπτό έντερό σας και τμήμα του παχέος εντέρου, ποια ήταν τα βήματα που έπρεπε να ακολουθηθούν και με ποιο τρόπο άλλαξε η ζωή σας;
  4. Αποτέλεσμα ήταν η αδυναμία σίτισης μου από το στόμα και η τοποθέτησή μου σε παρεντερική διατροφή. Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε μικρή εμπειρία σε αυτόν τον τομέα και πολύ σύντομα άρχισα να παρουσιάζω επιπλοκές με σοβαρότερη την ηπατική ανεπάρκεια και χρειαζόμουν άμεσα μεταμόσχευση.
  5. Όταν πλέον καταλάβατε πως η μόνη σας επιλογή είναι η μεταμόσχευση οργάνων, ποιες ήταν οι κινήσεις που κάνατε και ποιες οι σκέψεις σας;
  6. Πριν καν η μεταμόσχευση γίνει η μόνη μου επιλογή, η οικογένειά μου και εγώ είχαμε αποφασίσει ότι θα προχωρήσουμε σε μεταμόσχευση! Δε μπορούσα να φάω, να πιώ, να εργαστώ και ήθελα τη «ζωή» μου πίσω. Έτσι αρχίσαμε, με τη βοήθεια των ιατρών μου, να ψάχνουμε κέντρα που κάνουν μεταμοσχεύσεις εντέρου στην Ευρώπη. Μετά από λίγο καιρό μπήκα σε λίστα αναμονής στη Μπολόνια Ιταλίας, στην οποία παρέμεινα για δύο χρόνια. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο! Ανυπομονούσα να γίνει η μεταμόσχευση, δε φοβόμουν γιατί αν και ιατρός αγνοούσα τη δυσκολία και τους κινδύνους μια τέτοιας επέμβασης. Οι μεταμοσχεύσεις εντέρου έχουν πολλές ιδιαιτερότητες.
  7. Ενώ χρειαζόσασταν άμεσα τα μοσχεύματα, τελικά πέρασαν 5 χρόνια αναμονής. Πώς ήταν η ζωή σας αυτά τα 5 χρόνια;
  8. Τα πρώτα χρόνια είχα κάποια ποιότητα ζωής, όταν όμως απέκτησα ηπατική ανεπάρκεια τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ. Το 2015 έφτασα στην Αμερική ζυγίζοντας 28 κιλά, με συνεχείς αιμορραγίες και ίκτερο. Από εκεί και πέρα περνούσα τον περισσότερο καιρό στο κρεβάτι, δυσκολευόμουν ακόμα και να αυτοεξυπηρετηθώ. Λίγο πριν λάβω το τηλεφώνημα που περίμενα είχα πια αποδεχτεί την ιδέα του θανάτου, καταλάβαινα ότι δεν έχω άλλο χρόνο, ότι είναι αδύνατον να βρεθούν όργανα εγκαίρως.
  9. Όταν λάβατε το τηλεφώνημα, ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη και τα πρώτα συναισθήματα που βιώσατε;
  10. Πανικός! Περίμενα πολλά χρόνια και δυστυχώς είχα χάσει φίλους από διάφορες επιπλοκές, αναρωτιόμουν λοιπόν αν άξιζε να περάσω όλο αυτό και τελικά να χάσω τη μάχη για τη ζωή μου. Αν δεν έκανα τη μεταμόσχευση σύντομα θα κατέληγα…, αλλά ίσως είχα μερικούς μήνες ακόμα και εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν πιο «δελεαστικό» από το θάνατο στο χειρουργικό τραπέζι…. Μέχρι και τη στιγμή που αισθάνθηκα τη ζάλη από τη χορήγηση αναισθητικών φαρμάκων παρακαλούσα να γίνει κάτι και να ακυρωθεί η επέμβαση…. Φυσικά μπορούσα να τους πω να σταματήσουν αλλά ήθελα να έχει κάποιος άλλος την ευθύνη!
  11. Μετά από πόσο καιρό μετά το χειρουργείο μπορέσατε να επιστρέψετε στην κανονική σας ζωή;
  12. Μετά το χειρουργείο νοσηλεύτηκα για τρεις μήνες, έκανα δυο ακόμα επεμβάσεις, και σχεδόν ένα χρόνο αργότερα άρχισα να επιστρέφω στη φυσιολογική μου ζωή. Τώρα υπάρχουν στιγμές που ξεχνάω ότι είμαι μεταμοσχευμένη!
  13. Γνωρίσατε την οικογένεια της γυναίκας η οποία δώρισε τα όργανά της; Είχατε αυτή την ανάγκη;
  14. Όχι δεν τους γνώρισα! Έγραψα γράμμα στην οικογένειά της μέσω του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων της Αμερικής αλλά ποτέ δεν έμαθα αν δέχτηκαν το γράμμα και δεν απάντησαν ή αν δεν το δέχτηκαν καν. Την έχω συνέχεια στο μυαλό μου, την ευγνωμονώ, προσεύχομαι για αυτήν και την οικογένειά της και ελπίζω ότι στο μέλλον θα επικοινωνήσουν αυτοί μαζί μου.
  15. Με βάση την εμπειρία σας, γιατί πιστεύετε ότι οι άνθρωποι, ειδικά στην Ελλάδα, δεν γίνονται δότες και δωρητές οργάνων;
  16. Νομίζω ότι το θέμα είναι πολυδιάστατο. Από τη μία είμαστε λίγο καχύποπτοι, νομίζουμε ότι αν δηλώσουμε ότι είμαστε δότες ο ιατρός δε θα κάνει προσπάθεια να μας σώσει για να μας πάρει τα όργανα, από την άλλη είναι θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, πάντα ελπίζουμε σε ένα θαύμα γιατί δεν κατανοούμε μέχρι το τέλος την έννοια του εγκεφαλικού θανάτου. Δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση! Γίνονται κάποιες προσπάθειες δεν είναι όμως ούτε αρκετές, ούτε συστηματικές.
  17. Πώς θα μπορούσε να αλλάξει αυτή η κατάσταση προς το καλύτερο;
  18. Ενημέρωση, ενημέρωση και πάλι ενημέρωση, ξεκινώντας από τα σχολεία! Πρέπει να κατανοήσουμε γιατί γίνονται μεταμοσχεύσεις και κυρίως ότι δεν κάνουμε κακό στον άνθρωπό μας με τη δωρεά οργάνων, είναι βασικά νεκρός.
  19. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε κάνοντας γνωστή την εμπειρία σας;
  20. Τα όργανα δε χρειάζονται ούτε «εκεί πάνω», ούτε «εκεί κάτω»! Τα χρειαζόμαστε εδώ για σώσουμε ανθρώπινες ζωές!
  21. Σας ευχόμαστε ΥΓΕΙΑ πάνω απ’ όλα και θα θέλαμε να μας πείτε με ποιο μήνυμα θα θέλατε να κλείσετε.
  22. Μας αφορά όλους! Στατιστικά έχουμε έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να χρειαστούμε όργανα από ό,τι να δώσουμε! Δεκαοκτώ άτομα πεθαίνουν καθημερινά στις λίστες αναμονής και κάθε 10 λεπτά ένα άτομο προστίθεται σε αυτές!

Αν μετά τη συνέντευξη με τη Μαρία Ασλαμάζη σου δημιουργήθηκαν απορίες και θέλεις να μάθεις περισσότερα πράγματα για τη δωρεά οργάνων, επισκέψου τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, μάθε τη διαδικασία, διάβασε ιστορίες ζωής και κάνε τη διαφορά.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News