Η πρώτη σχέση μετά το διαζύγιο είναι ένα τεράστιο θέμα! Να γιατρευτούν οι πληγές, να κρατηθούν ισορροπίες, να φροντίσεις την ψυχική υγεία των παιδιών μέχρι να ξαναμπείς σε μια σειρά που να είναι λειτουργική για όλους. Οι δύο καραντίνες που ζήσαμε έφεραν αναταράξεις στις σχέσεις. Όλοι λίγο ή πολύ παιδευτήκαμε με τα δικαιώματα που καθημερινά καταπατούνταν από όλες τις πλευρές. Χωρισμοί πολλοί, ίσως περισσότεροι από όσους θα περιμέναμε αν δεν είχε συμβεί αυτό. Ίσως πάλι και όχι, πάντως η περίοδος αυτή έφερε στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό όλων μας.

Κεφάλαιο διαζύγιο

Τα μισά από τα ζευγάρια που θα πάμε καλεσμένοι στο γάμο τους, δεν θα γιορτάσουν την πέμπτη τους επέτειο. Όσο στενάχωρο και αν ακούγεται αυτό το στατιστικό, η αλήθεια είναι ότι μετά τα 90’s κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί το νούμερο των διαζυγίων στη χώρα μας.

Κοινωνικοοικονομικοί και ένα εκατομμύριο άλλοι λόγοι κρατούσαν ζωντανούς τους μη λειτουργικούς γάμους τις προηγούμενες δεκαετίες ενώ σήμερα μπαίνουν οι τίτλοι τέλους πιο εύκολα. Φυσικά θα φύγεις, αν είσαι σε ένα περιβάλλον κακοποιητικό, μη σεβασμού, χαμένης επικοινωνίας, ζήλειας ανυπόφορης και αδιαφορίας. Πολιτισμένα και όμορφα συζητάτε και λαμβάνετε τις αποφάσεις σας, με σεβασμό στην αγάπη που σας ένωσε και στα παιδιά που μπορεί να έχετε.

Κανείς δεν ξεκινά μια σχέση με σκοπό να χωρίσει, πόσο μάλλον έναν γάμο που για κάποιους ανθρώπους είναι ψηλά στο αξιακό τους σύστημα. Για κάποιους ανθρώπους ο γάμος είναι αιώνια δέσμευση «μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος». Βέβαια επειδή τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή, πόσο μάλλον για κάτι που θέλει τόση δουλειά και μπλέκονται ενδιάμεσα και τόσοι άνθρωποι πώς μπορείς να είσαι σίγουρος;

Παίρνεις λοιπόν μια μέρα των οματιών σου και φεύγεις, με το κεφάλι και την αξιοπρέπεια ψηλά. Ακόμα και αν «πει ο κόσμος», ακόμα και αν στεναχωρηθούν οι γονείς, οι φίλοι και οι γνωστοί. Εσείς ξέρετε καλύτερα τι είναι σοφότερο να κάνετε για τη δική σας ζωή.

επιλέγω τον σύντροφό μου
Pexels

Πώς και γιατί να ανακοινώσω στο περιβάλλον μου τον χωρισμό μου

Η σχέση μετά το διαζύγιο

Θέλει χρόνο! Έτσι όπως το βλέπω απ’ έξω και σαν απλός παρατηρητής. Δεν μπορείς να μπεις γρήγορα σε μια άλλη αγκαλιά μετά από ένα διαζύγιο, αν πρώτα δεν έχεις φροντίσει μόνη σου να γιατρέψεις τις πληγές σου. Δεν κάνει καλό ούτε σε εσένα ούτε στον νέο άνθρωπο που θα μπει στη ζωή σου. Στις περιπτώσεις που θέλουν να μπουν αμέσως σε μια άλλη ιστορία, θα πρέπει να ελέγξεις ποιες είναι πραγματικά οι ανάγκες σου; Ποιες ανάγκες σου παραμένουν ακάλυπτες και τι καταφέρνεις με όποια απόφαση πάρεις;

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική θέση στη ζωή μας, και μπορεί αυτός ο νέος άνθρωπος να ήταν πραγματικά αυτός που είναι γεννημένος για εσένα, αλλά εσύ μέσα από τον πόνο του διαζυγίου να μην μπορέσεις να απολαύσεις αυτή τη σχέση.

Τι γίνεται με τα παιδιά;

Πώς να αισθάνεται άραγε ένα παιδί που νιώθει υπεύθυνο για την ευτυχία των γονιών του ή καλύτερα για τη δυστυχία. Τα περισσότερα παιδιά νιώθουν εκείνα οι φταίχτες που οι γονείς τους χώρισαν. Κρατούν αυτό το βάρος βαθιά μέσα στην καρδιά τους και αυτό δεν είναι ένα βάρος που αντέχεται από μικρές πλατούλες.

Φυσικά, το να γίνεις οσιομάρτυρας «για τα παιδιά» και να καταπατήσεις κάθε δικαίωμα και ανάγκη σου, δεν είναι μέσα το ζητούμενο. Ο νέος άνθρωπος όμως είναι ένα μεγάλο θέμα όταν υπάρχουν παιδιά. Νομίζω ότι αν βάλεις τον εαυτό σου στην θέση των παιδιών σου και πώς θα ήθελες να φερθεί ο δικός σου γονιός, σε σχέση με τον νέο σύντροφο θα δεις ποιο είναι ιδανικό να γίνει ώστε να κρατηθεί η ισορροπία αυτή.

Όταν χωρίζεις, τα παιδιά πηγαίνουν κάποιες μέρες διακοπές στον άλλο γονέα, ή τα Σαββατοκύριακα, αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δώσεις χρόνο και να κάνεις ό,τι θέλεις, να διαθέσεις το χρόνο σου όπως θέλεις και να αφήσεις το χρόνο και το ένστικτό σου να σου πει τι πρέπει να κάνεις.

Φυσικά οι συνεδρίες με ειδικούς κρίνονται παραπάνω από απαραίτητες, ειδικά όταν μιλάμε για παιδικές ψυχούλες.

Η κοινωνία & τι θα πει ο κόσμος

Μεγαλώσαμε με αυτήν την ατάκα εμείς των 80’s. Με γονείς που είχαν αυτήν την καραμέλα από όταν γεννήθηκαν: Τι θα πει ο κόσμος; Δεν με νοιάζει καθόλου τι θα πει ο κόσμος και όσο μεγαλώνουμε πια βλέπω ότι η κουβέντα αυτή παύει να υπάρχει. Γιατί πρέπει να δώσουμε αναφορά στον κόσμο; Γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η άποψη του κόσμου;

Ο καθένας έχει το δικό του αγώνα να δώσει στη ζωή, ακόμα και ο κόσμος που τόσο αγχώνονται οι μεγαλύτεροι για το τι θα πει, αδιαφορεί πραγματικά για το τι κάνει ο καθένας στη ζωή του και αν δεν αδιαφορεί και όντως ασχολείται είναι άξιος της μοίρας του.

Ακόμα και οι σημερινοί εξηντάρηδες+ πάντως πια κουράστηκαν με αυτόν τον έρμο κόσμο που πάντα κάτι είχε να πει για τις ζωές των άλλων…

Αν πήρες την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου, καλή δύναμη στο νέο μονοπάτι που διάλεξες να βαδίσεις.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News