Φοβάμαι να αγαπήσω, φοβάμαι μήπως πληγωθώ, μήπως δεν αγαπηθώ, μήπως με απορρίψεις. Φοβάμαι να το ζήσω. Φοβάμαι να πέσω στη φωτιά γιατί μπορεί να καώ, φοβάμαι να ονειρευτώ, να ζητήσω, να ανοίξω τα χέρια και να δεχθώ ό,τι μου αξίζει. Τότε που πηγαίναμε γυμνάσιο, στα μαθητικά θρανία έβρισκες γραμμένα πολλά στιχάκια με ανεξίτηλο μαρκαδόρο. Ένα όμως έπαιζε πολύ, δανεισμένο από το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει» άρεσε πολύ και το ‘βλεπες παντού γραμμένο… Τότε το γράφαμε αλλά δεν πολυκαταλαβαίναμε τι εννοεί ο ποιητής. Δεν είχαμε καεί από τον έρωτα, δεν είχαμε φανταστεί πώς μπορεί να είναι.

Γιατί φοβάμαι να αγαπήσω και να αγαπηθώ;

Στην εφηβεία που οι ορμόνες κάνουν πάρτι, που αρχίζουν τα πρώτα σκιρτήματα και δεν ξέρεις πώς να διαχειριστείς την έκρηξη των συναισθημάτων, το να γράψεις στο θρανίο ή σε λευκώματα και κασετίνες στιχάκια είναι κάτι. Το ζεις αυτό που διαβάζεις στο 100% ακόμα και αν βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά.

Τότε λοιπόν που χτυπά πρώτη φορά δυνατά η καρδιά, πέφτεις με τα μούτρα στον έρωτα και τρως για πρώτη φορά τα μούτρα σου, καταλαβαίνεις τον πόνο. Πέφτεις και μαθαίνεις να σηκώνεσαι και να προχωράς παρακάτω. Έτσι λειτουργούν τα πράγματα στη ζωή. Μαθαίνεις από τα λάθη σου, από τις κακοτοπιές, από τα Όχι, και όχι από τα Ναι.

Αλίμονο αν με τα ναι μάθαινες. Το θέλουμε και το αποζητάμε το Ναι, σαν κακομαθημένα παιδιά που δεν δέχονται άλλη απάντηση. Δεν θέλουμε να μας χαλάσει κανείς τα γούστα και πόσο μάλλον εσύ ο ένας και μοναδικός έρωτας που θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί σου. Δεν υπάρχει το Όχι ούτε σαν σκέψη. Και για να αποφύγω τον πόνο παύω να ονειρεύομαι, παύω να ζω.

απαγορευμένο έρωτα
Pexels

Γιατί σήμερα

Έχω δύο μέρες που σιγοψυθιρίζω αυτούς τους στίχους από μέσα μου και δεν ήξερα πώς μου ήρθε μετά από τόσα χρόνια και μάλιστα χωρίς καμία αφορμή. Και ύστερα θυμήθηκα ότι ήρθε ο Αύγουστος, ο ερωτικός γεμάτος αλατισμένα φιλιά και χάδια. Ο Αύγουστος ο ξέγνοιαστος, ο Αύγουστος! Και θυμήθηκα πόσοι έρωτες σήμερα που σου γράφω θα βάζουν τα θεμέλιά τους.

Πόσοι άνθρωποι θα γνωριστούν, θα φλερτάρουν σε καράβια και λιμάνια, σε μπαράκια, σε πλατείες και στις πεζούλες των νησιών μας. Ο έρωτας θα κερδίσει για άλλη μια φορά και γύρω μας θα βλέπουμε πρόσωπα χαρούμενα και ξαναμένα από τη σπίθα του έρωτα.

Σκέφτομαι όμως σήμερα και εκείνους που φοβούνται ότι η σπίθα του έρωτα θα τους κάψει και δεν θα δοκιμάσουν καν να βουτήξουν.

Ξημερώνοντας στη μέρα που θα είστε επιτέλους μαζί!

Για το όνειρο ρε φίλε

Αξίζει να δώσεις ζωή σε εκείνο το όνειρο, να του δώσεις ζωή ακόμα, και αν μπορεί η σπίθα να γίνει φλόγα. Ζήσε το! Για όσο κρατήσει. Αυτό το «αν» και το «γιατί», αυτό το «τι θα γινόταν αν τελικά το ζούσαμε» είναι που θα σε καίει περισσότερο.

Η φωτιά που με καίει σήμερα

Στα βιβλία και στις ταινίες δεν έχει πάντα γούστο να είναι στο τέλος μαζί. Το θες το δράμα σου να το ζήσεις και να πονέσεις μαζί με τον πρωταγωνιστή που πονάει. Οι ταινίες και τα βιβλία πήραν ζωή αφού πρώτα γράφτηκαν στο μυαλό καποιου συγγραφέα ή σεναριογράφου. Οι χαρακτήρες είναι ψεύτικοι και όταν κλείσεις το βιβλίο θα σβήσουν και εκείνοι.

Ένα μικρό κειμενάκι αφιερωμένο στον έρωτα, σε εκείνους που ονειρεύονται, σε εκείνους που δεν σταματούν που δοκιμάζουν.

Ένα γράμμα για αυτό το μικρό-τρελό πράγμα που λέγεται αγάπη, χαρισμένο σε εσένα- Εμένα δεν μου χρειάζεται πια

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News