Γιατί η απώλεια ενός διάσημου προσώπου μας στεναχωρεί τόσο πολύ;

LIKE US ON FACEBOOK

Ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου είναι στενάχωρος. Ωστόσο, όταν διαβάζουμε πως κάποιος διάσημος έφυγε από τη ζωή, τότε αυτό μας στεναχωρεί πολύ. Νιώθουμε σαν να χάσαμε ένα σημαντικό πρόσωπό από τη ζωή μας που δεν γνωρίζαμε καν. Γιατί ο θάνατος ενός celebrity μας στεναχωρεί;

Δυστυχώς, το 2020 δεν έχει ξεκινήσει όπως θα περιμέναμε, καθώς οι ειδήσεις για θανάτους διάσημων είναι αρκετές με πιο πρόσφατη την είδηση για την απώλεια της Κικής Δημουλά αλλά και του Kobe Bryant.

Γιατί ο θάνατος ενός celebrity μας στεναχωρεί; Θα έλεγε κανείς πως είναι περίεργο. Στεναχωριόμαστε πραγματικά για ανθρώπους που μπορεί να μην είχαμε συναντήσει ποτέ στη ζωή μας, που μπορεί να μην είχαμε δει ποτέ από κοντά, που αγνοούσαν την ύπαρξη μας. Κι, όμως, στεναχωριόμαστε πολύ.Το σκεφτόμαστε, το συζητάμε με φίλους μας και είναι σαν να χάσαμε ένα  πολύτιμο κομμάτι μας. Σαν να το χάσαμε πια από την καθημερινότητά μας και πρέπει να πούμε “αντίο”.

Γιατί ο θάνατος ενός celebrity μας στεναχωρεί;

Δεν τον γνωρίζαμε αλλά τον γνωρίζαμε!

Μπορεί να μην γνωρίζαμε τον συγκεκριμένο άνθρωπο προσωπικά αλλά κατά κάποιον τρόπο ήταν μέρος της ζωής μας. Μέσα από τις ταινίες, τα shows,τη μουσική, μέσα από οποιαδήποτε μορφή τέχνης ήταν εκεί.

Τον βλέπαμε να μεγαλώνει, να εξελίσσεται και νιώθαμε με έναν περίεργο τρόπο αυτές τις αλλαγές.

Έχουμε επενδύσει στα έργα του, έχουμε περάσει ώρες μελετώντας τον και ήταν σαν να τον γνωρίζαμε.

Είναι μέρος της δικής μας ζωής

Το πρώτο ποίημα που έμαθα απέξω επειδή πραγματικά το ήθελα και χωρίς να με αναγκάσει κανείς ήταν ο “Πληθυντικός Αριθμός” της Κικής Δημουλά.

Ήταν ένα κομμάτι της εφηβείας μου, το οποίο εξελίχθηκε μεγαλώνοντας. Μου θυμίζει τον εαυτό μου εκείνα τα χρόνια αλλά και όλη την πορεία μέχρι σήμερα.

Οι celebrities πολλές φορές παίζουν σημαντικό ρόλο στη δική μας ζωή, στη δική μας ιστορία και το πώς επιλέγουμε να τη γράψουμε. Συνδεόμαστε μαζί τους όχι μόνο επειδή τους αγαπάμε, τους σεβόμαστε και τους εκτιμούμε,  αλλά επειδή μας θυμίζουν εμάς. Κι αυτό μπορεί να γίνει τόσο συγκεκριμένο… όσο μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρελθόν, αλλά και πιο αόριστο όπως το ότι μπορεί να είμαστε στην ίδια ηλικία ή να έχουμε κάτι κοινό.

Συνδεόμαστε με τον τρόπο που πέθανε

Είτε ήταν καρκίνος, είτε ατύχημα, είτε αυτοκτονία είτε οποιοσδήποτε άλλος τρόπος, μας ταράσσει.Κι αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε επειδή είναι ο μεγαλύτερός μας φόβος, είτε επειδή παλεύουμε με κάτι παρόμοιο, είτε επειδή χάσαμε κι εμείς έναν δικό μας άνθρωπο με παρόμοιο τρόπο.

Παράλληλα, όταν η είδηση παίζει παντού, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα social media, άνθρωποι το συζητούν στο δρόμο, στο λεωφορείο, παντού… τότε είναι απλά δύσκολο να ξεφύγεις από αυτό. Σχεδόν αναπόφευκτα γεμίζεις με συναισθήματα.

Δεν θα δημιουργήσουν ξανά κάτι νέο

Αυτό μπορεί να ακούγεται και λιγάκι εγωιστικό αλλά στεναχωριόμαστε όταν γνωρίζουμε πως ήταν το τελευταίο έργο, το τελευταίο βιβλίο, το τελευταίο τραγούδι.

Από τη μια νιώθουμε ευγνώμονες για τα έργα που άφησαν πίσω τους κι από την άλλη, στεναχωριόμαστε καθώς δεν θα διαβάσουμε ξανά κάτι καινούργιο που θα γραφόταν με την πένα τους, δεν θα τους ακούσουμε ξανά live, δεν θα τους δούμε να παίζουν στο παρκέ.

Διαβάστε επίσης:

Η Κική Δημουλά είχε προταθεί για το Νόμπελ Λογοτεχνίας από την υπουργό Πολιτισμού

Photo: Reddit.com

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved