Ακόμα δεν έχουμε μάθει πώς να συμπαραστεκόμαστε σωστά…

LIKE US ON FACEBOOK

Θα μου πεις γατί… υπάρχει σωστή συμπαράσταση; Η συμπαράσταση δεν έρχεται με κανόνες και οδηγίες για το τι να πεις και τι να κάνεις κάθε φορά σε κάθε περίσταση, αλλά εξαρτάται από το άτομο κάθε φορά. 

Η σωστή συμπαράσταση δεν γνωρίζουμε ποια είναι, αφού μιλάμε για διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητες, αλλά αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι υπάρχει ένα λάθος το οποίο όλοι -λίγο πολύ- κάνουμε.

Είναι σημαντικό να μπορείς να κατανοείς τα συναισθήματα του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Μπορείς να στεναχωριέσαι για κάποιον που έχασε τη δουλειά του, αν έχεις χάσει κι εσύ τη δουλειά σου, γιατί η ενσυναίσθηση και η βιωματική εμπειρία έχουν μεγάλη σημασία.

Όσα περισσότερα έχεις κάνει, έχεις δει κι έχεις μάθει, τόσο πιο εύκολα μπορεί να «νιώσεις» κάποιον που έχει ζήσει μια παρόμοια εμπειρία.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπορείς να τον βοηθήσεις με αυτόν τον τρόπο και δεν έγκειται εκεί η σωστή συμπαράσταση στον φίλο σου. Ο εγκέφαλός μας συνδέει τις εμπειρίες που έχουμε με περίπλοκους τρόπους και έτσι ο τρόπος που ερμηνεύουμε και νιώθουμε για κάτι καινούργιο δεν πρόκειται ποτέ να είναι ο τρόπος που κάποιος άλλος ερμηνεύει και αισθάνεται για το ίδιο πράγμα.

Κι αν μεταφέρουμε την εμπειρία μας στο άλλο πρόσωπο για να το «παρηγορήσουμε» ίσως χάνουμε το σημαντικό σημείο και τη σύνδεση του τι πραγματικά σκέφτεται και χρειάζεται. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι δεν απαντάμε καθόλου, δεν βοηθάμε και το χειρότερο σενάριο είναι ότι αποστασιοποιούμαστε με το να κάνουμε κάτι ή να πούμε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το ζήτημα.

Ως παράδειγμα, ας αναφέρουμε κάποιον ο οποίος ήταν πολύ κοντά στον έναν γονέα, κάποιον για τον οποίο ο γονέας πάντα απουσίαζε και κάποιον που είχε βίαιο γονέα. Ας πούμε πως και οι τρεις χάνουν αυτόν τον γονιό καθώς φεύγει από τη ζωή.

Επιφανειακά μπορούμε να θεωρήσουμε πως όλοι βιώνουν το ίδιο και σχετίζονται καθώς έρχονται αντιμέτωποι με την απώλεια. Αλλά λόγω της διαφορετικής σχέσης του κάθε ένα με τον γονέα, η εμπειρία του θανάτου θα είναι τελείως διαφορετική.

Επομένως τι μπορείς να κάνεις; Μην πεις «ξέρω πώς νιώθεις» γιατί μάλλον δεν ξέρεις. Προσπάθησε να ξεκινήσεις τη συζήτηση. Άφησε τον άλλον να σου πει ό,τι του έρχεται στο μυαλό. Κλάψτε ή γελάστε μαζί. Άφησέ τον να σου δώσει τη δική του οπτική χωρίς να υποθέτεις τίποτα. Τότε μπορείς να μοιραστείς και τη δική σου ιστορία ή τα βασικά σημεία της και να βοηθήσεις τον άλλον να καταλάβει τη δική σου οπτική και σε καμία περίπτωση όχι για να συγκρίνεις καταστάσεις.

Το θέμα δεν είναι μέσα από τη συζήτηση και τις εμπειρίες σας να βρείτε τα «σωστά» και τα «λάθη» σας αλλά να έρθετε πιο κοντά και να καταλάβει το πρόσωπο που βρίσκεται σε ευάλωτη θέση πως είσαι κοντά του και τον στηρίζεις. Ακόμη κι όταν δεν έχεις πάντα κάτι να πεις, κάτι να τον συμβουλεύεις, κάτι να του προτείνεις.Αρκεί που είσαι εκεί.

Πάρε το χρόνο σου και κυρίως: Άκου.

Photo: unsplash/Dan Meyers

Copyright © iPop 2012 - 2017 | All rights reserved