Εντάξει! Έχω φάει κόλλημα. Το παραδέχομαι και ζητώ την κατανόηση σας.

Οι τελευταίες δυο εβδομάδες μυρίζουν… ψάρι. Μικρό ψάρι. Τους φωνάζω όλους «Στράτο» και το κόκκινο έχει γίνει το αγαπημένο μου χρώμα! Ευτυχώς που είναι χειμώνας γιατί το χαλί θα το έστρωνα στο σαλόνι ακόμα και Αύγουστο να είχαμε. :-Ρ

Κυκλοφορώ στους φίλους του fb και του Twitter (εντάξει! Και στους φίλους της κανονικής ζωής) μοιράζοντας φωτογραφίες του Μουρίκη και του Οικονομίδη!

Έχω κατεβάσει το app της berlinale και το hashtag #Berlinale2014 μπαίνει αυτομάτως ακόμα κι αν γράφω μήνυμα στην κόρη μου! Έχω πάψει να βλέπω τηλεόραση και παρακολουθώ σε live streaming τις press conferences των ταινιών και το red carpet μέσω του app. Μόνο!

Οι βαλίτσες κατέβηκαν από το πατάρι μόλις μου είπαν στο τηλέφωνο ότι η ταινία προκρίθηκε στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Βερολίνου, δεν μπορεί κανείς να κυκλοφορήσει με ασφάλεια στο σπίτι και τα μόνα e-mail που παρακολουθώ έκτοτε είναι των παραγωγών της Ταινιας!

Σοβαρά τώρα!

Δυο μέρες πριν την πρεμιέρα στο Βερολίνο, διαπιστώνω πόσο συναρπαστική είναι η ζωή. Η απόφασή μου να εκτεθώ σε ένα μικρό ρολάκι, μιας ταινίας μεγάλης προοπτικής, μου χαρίζει εδώ και ένα χρόνο, εμπειρίες που ούτε είχα υποψιαστεί ποτέ, πως θα είχα. Με έκανε κομμάτι ενός κόσμου τόσο διαφορετικού. Μου άνοιξε τον ορίζοντα. Μ έκανε να ανακαλύψω δυνατότητές μου που αγνοούσα. Και μου χάρισε την ευκαιρία να ζήσω στιγμές μοναδικές σε ένα κορυφαίο κινηματογραφικό φεστιβάλ. (Βερολίνο σου “ρχομαι!) Να καρδιοχτυπησω για την τύχη της ταινίας στο διαγωνισμό και να βρεθώ εκεί που κάθε ηθοποιος θέλει να περπατήσει, με την ιδιότητα του συντελεστή και όχι του δημοσιογράφου!

Μια μικρή απόφαση. Μια μεγάλη εμπειρία.

Ένα ρίσκο. Μια νέα διάσταση.

Μια προσπάθεια. Ένας νέος ορίζοντας.

Μια αλλαγή. Ένας καινούριος δρόμος.

Συναρπαστικό!

ΥΓ: stay tuned! Θα σας στέλνω Φωτο και βίντεο από τα… πάντα

ΥΓ2: θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια μου, τον Οικονομίδη για την ευκαιρία που μου έδωσε και να αφιερώσω το βραβείο …. (Καλά! Αστειεύομαι!!!!)