Προβολή κλειστή. Μεσημέρι Κυριακής. Στις άνετες πολυθρόνες του κινηματογράφου Δαναός, με μοναδικό άγχος μην με πιάσει πάλι η ρημάδα η αλλεργία που μ’ έχει τσακίσει και αρχίζω να φτερνίζομαι δίχως τέλος. Ο Γιάννης Οικονομίδης σηκώνεται όρθιος εκεί στη μέση του δεξιού διαδρόμου και με αμηχανία εφήβου καλωσορίζει τους φίλους του στην πρώτη προβολή της ταινίας σε ελληνικό κινηματογράφο. “Πόσο συνεσταλμένος είναι” ακούω να λέει παραδίπλα μια φωνή και αναρωτιέμαι αν η ιδιοκτήτρια της φωνής θα χαρακτηρίζει τον Γιάννη “συνεσταλμένο” και μετά τους τίτλους τέλους της ταινίας. Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα το “Μικρό Ψάρι”. Η πρώτη ήταν πριν καλά καλά τελειώσει η ταινία στο μοντάζ και η δεύτερη σε μια από τις ωραιότερες αίθουσες κινηματογράφου στην Ευρώπη, στη Berlinale στο Sony Center. Θα λεγε κανείς ότι ήξερα απ’ έξω όλους τους διαλόγους της ταινίας! Κι όμως αυτή η προβολή, ήταν από τις πιο απολαυστικές της ζωής μου. Η ταινία ξεδίπλωνε όλα της τα αρώματα σαν κρασί που το αφήνεις να αναπνεύσει. Κάθε πλάνο έβρισκε την πραγματική του διάσταση. Εικόνα και βαθιά ανάσα. Αντιδράσεις από το κοινό. Ανακουφιστικά διαλείμματα κουμπωμένου  γέλιου και βουτιά στη συνείδηση μήπως και ταραχτεί λίγο περισσότερο.

Αυτή η ταινία του Οικονομίδη είναι διαφορετική από τις προηγούμενές του. Και το καταλαβαίνεις όταν βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα έχεις ελπίδα και αίσθηση λύτρωσης.

 

Υ.Γ  Μουρίκης και Τσορτέκης! Αδυναμία…