Δεν το χα πάρει χαμπάρι, μέχρι τη στιγμή που άρχισα να δέχομαι κάποια sms στο κινητό μου. Ήμουν στο ραδιόφωνο, έκανα εκπομπή και όταν έπεσε τραγούδι, διάβασα τα μηνύματα. Περίεργα μηνύματα. Με ρωτούσαν διάφοροι γνωστοί ένα σκέτο νέτο «Είναι αλήθεια;» Δεν κατάλαβα τι εννοούσαν και απάντησα και εγώ με διευκρινιστική ερώτηση.

«Το πρωτοσέλιδο» ήταν η μη διαφωτιστική απάντηση. Γκούγκλαρα και πάγωσα. Με είδα ολόσωμη φωτογραφία με τίτλο «Η Πόπη Τσαπανίδου είναι η δημοσιογράφος που αποπειράθηκε να κακοποιήσει ο τάδε. Πάλεψε με τον «δράκουλα» δίπλα από το δωμάτιο των παιδιών της. Χύμηξε να τη βιάσει. Τον πλάκωσε στο ξύλο.»

Άρχισα να τρέμω! Έχασα τον έλεγχο των χεριών μου, ίδρωσα και η καρδιά μου χτυπούσε ανεξέλεγκτη. Ντράπηκα. Λυπήθηκα.

Ξεκαθαρίζω αμέσως, πως δεν έπεσα ποτέ θύμα απόπειρας βιασμού από τον συγκεκριμένο άνθρωπο που κατονομάζεται μάλιστα στο δημοσίευμα. Ποτέ των ποτών. Φυσικά και τον γνωρίζω, άλλωστε μικρός ο χώρος μας, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κάτι λιγότερο από τυπικός απέναντί μου.

Ταράχτηκα, όμως, και εξακολουθώ να τρέμω καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, γιατί το δημοσίευμα ήταν τόσο περιγραφικό και τόσο χυδαία ψεύτικο που λειτούργησε βίαια στον ψυχισμό μου.

Μπήκα στη θέση των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Αισθάνθηκα την απειλή που τους πάγωσε το αίμα. Την αδυναμία που ένοιωσαν και το αδιέξοδο μπροστά τους. Και λυπήθηκα για όσα πέρασαν. Όλα αυτά που άλλαξαν την πορεία της ζωής τους για πάντα από κει και μετά. Για την αλλιώτικη ζωή που θα μπορούσαν να έχουν και την στερήθηκαν. Για το τραύμα που κουβαλούν συνέχεια στην ψυχή τους. Για τον εαυτό τους που έχασαν.

Για λίγες στιγμές ένιωσα και εγώ βιασμένη. Σαν να παραβιάστηκε η προσωπική μου ζωή. Σαν να προστέθηκαν τραυματικές εμπειρίες στις πολλές υπάρχουσες. Κι ας ήταν φανταστικές. Αποκυήματα φαντασίας ανεύθυνων δημοσιογράφων.

Μέχρι την ώρα που είδα το πρωτοσέλιδο αυτό στο ίντερνετ, κανένας δημοσιογράφος δεν με κάλεσε στο τηλέφωνο να με ρωτήσει εάν ευσταθεί αυτό που άκουσε ως φήμη, πριν το τυπώσει με μελάνι και το αναρτήσει στο διαδίκτυο και στα μανταλάκια στα περίπτερα. Αν και πολύ αμφιβάλλω εάν προ υπήρξε κάποια φήμη. Περισσότερο άκουσε την κοιλιά του ο συντάκτης αυτού του κειμένου. Για να κερδίσει λίγα κλικ, να πουλήσει μερικά έξτρα φύλλα, να κάνει έναν ντόρο, επέλεξε συνειδητά να προσωποποιήσει όσα το τελευταίο διάστημα κυκλοφορούν από δω κι από εκεί. Άλλωστε πάντα είναι πολύ πιο εύπεπτα τα προσωποποιημένα. Ταυτίζεται περισσότερο ο αναγνώστης όταν γνωρίζει την ταυτότητα του θύτη και του θύματος. Προτιμά να ξέρει για να ξεσπάσει τα συναισθήματά του. Της συμπόνοιας και συμπάθειας στο πρόσωπο του θύματος και της οργής, του θυμού, του μίσους για τον θύτη.

Ντρέπομαι για αυτού του είδους την δημοσιογραφία, αυτού του πρωτοσέλιδου. Ντρέπομαι και θλίβομαι. Γιατί κάποιοι, λίγοι, λειτουργώντας μ’ αυτόν τον ανεξέλεγκτο τρόπο, παρασύρουν στη συνείδηση του κοινού, ολόκληρο τον δημοσιογραφικό κλάδο. Και δεν πρέπει. Πόσο μάλλον τώρα. Σε εποχές δηλαδή, που η δημοσιογραφία οφείλει να αποτελεί στήριγμα του πολίτη στην διασφάλιση των δικαιωμάτων του.

Δεν ισχυρίζομαι πως είναι ένας ονειρεμένος κόσμος, “αγγελικά πλασμένος” ο δημοσιογραφικός. Ελπίζω μάλιστα, εάν και όποιες περιπτώσεις κακοποίησης υπάρχουν σ’ αυτόν, να καταγγελθούν. Να βρουν τη δύναμη και να τις πουν όσοι τις έχουν υποστεί.

Δεν γνωρίζω επίσης, εάν ευσταθούν οι καταγγελίες εναντίον του δημοσιογράφου που -πέρα από κάθε δεοντολογία- κατονομάζεται ως θύτης στο πρωτοσέλιδο. Αυτό είναι δουλειά της εισαγγελίας να το ερευνήσει. Μέχρι αυτή τη στιγμή, υπάρχει η καταγγελία -μέσω των κοινωνικών δικτύων- δημοσιογράφου τηλεοπτικού καναλιού, για απόπειρα βιασμού τρίτου προσώπου. Η γυναίκα που φέρεται ότι αποπειράθηκε να βιάσει ο καταγγελλόμενος, μέχρι τώρα δεν έχει επιβεβαιώσει το γεγονός και διατηρεί την ανωνυμία της. Σίγουρα πάντως δεν ήμουν εγώ.

Εγώ είμαι στο πλευρό όλων των γυναικών και των αντρών που έχουν υποστεί κακοποίηση! Σεξουαλική ή ψυχολογική. Είμαι μαζί με τους ευαίσθητους αυτούς ανθρώπους, που τραυματίστηκαν δια βίου, από κάποιους νταήδες ψευτομάγκες που πιστεύουν ότι είναι σπουδαίοι! Ανθρωπάκια δειλά που την χαμηλή τους αυτοεκτίμηση προσπαθούν να την ανακτήσουν επιβάλλοντας τις απόψεις τις ορέξεις και τις αντιλήψεις τους σε όποιον διακρίνουν πως είναι σε φάση αδυναμίας, είτε λόγω ηλικίας, είτε ψυχολογίας, είτε ανάγκης, ανεξαρτήτως φύλου!

Και σε εσένα φίλη ή φίλε που ζεις σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον, σε παρακαλώ προσωπικά: Μίλα. Και φύγε! Ζήτα βοήθεια και φύγε. Δεν αξίζεις να ζεις μέσα στον τρόμο και το αυτομαστίγωμα. Δεν έχεις κάνει τίποτα λάθος. Δεν φταις. Όσο κι αν προσπαθεί να σε βγάλει σκάρτος αυτός/ή που λέει πως σ’ αγαπάει και θέλει το καλό σου. Φύγε να σωθείς. Κάλεσε στο 15900 και ζήτα βοήθεια τώρα. Κάθε μέρα που περνάει είναι μέρα χαμένη.

Δεν έχω κακοποιηθεί στον επαγγελματικό μου χώρο. Έχω όμως υποστεί ψυχολογική βία στην προσωπική μου ζωή. Καταλαβαίνω τι περνάς. Πόσο δύσκολο είναι να φύγεις. Πόσο δύσκολο είναι να δεχτείς πως ο άνθρωπος που εμπιστεύεσαι και αγαπάς, αυτός που λέει πως σε φροντίζει, να σου προκαλεί τόσο πόνο.

Εύχομαι και ελπίζω, ο ασκός του Αιόλου, που άνοιξε με την εξομολόγηση της Μπεκατώρου, να μην είναι μια φούσκα. Να καταγγελθούν επώνυμα και στη δικαιοσύνη, όσοι βίασαν, κακοποίησαν και εκμεταλλεύτηκαν μια άλλη ανθρώπινη ψυχή.

Να ανοίξει ο βόθρος και ας χρειαστεί να κλείσουμε τη μύτη μας από τη μπόχα που θα βγει.

Και ναι, με φοβίζει το γεγονός πως ενδεχομένως μπορεί η μπάλα να πάρει και ανθρώπους που δεν πρέπει. Να κατηγορηθεί το ίδιο το φλερτ. Να δούμε περιπτώσεις που η εκδικητικότητα κάποιου, μπορεί να διασύρει άλλους. Εκεί πρέπει να εμπιστευτούμε τη δικαιοσύνη και τους κανόνες και να προστατεύσουμε τους αθώους.

Γιατί συνήθως όταν βρίσκεσαι στην μία άκρη, πηγαίνεις και στην άλλη πριν ισορροπήσεις στη μέση. Εκεί δηλαδή όπου όλοι, άνδρες γυναίκες, έχουμε τα ίδια δικαιώματα, γιατί είμαστε ίσοι και τα όχι είναι όχι και γίνονται σεβαστά από όλους. Εκεί που τα δικαιώματα, οι υποχρεώσεις και η αξιοπρέπεια είναι κοινές και πρώτες αξίες στην καθημερινότητα και όχι μόνο άρθρο στο Σύνταγμα του κράτους.