Τι δεν χρειάζεται και τι δεν πρέπει να πω στα παιδιά ποτέ. Είναι κάποια πράγματα που γράφουν μέσα στις παιδικές ψυχούλες και σύμφωνα με τους ειδικούς αντιμετώπισης τραυμάτων, αν δεν ακούσουν αυτές τις φράσεις τα παιδιά σου πιθανά αύριο να σε ευγνωμονούν. Το θέμα της διαπαιδαγώγησης και της ανατροφής των παιδιών μας είναι τόσο σύνθετο. Είναι που μπλέκονται οι δικές μας ανάγκες με εκείνων, είναι που κάποιες φορές η κούραση είναι κακός σύμβουλος, είναι τέλος και ο τρόπος που μεγαλώσαμε και οι κουβέντες και οι συμπεριφορές που μας ακολουθούν ακόμα και σήμερα που μεγαλώσαμε και τις θεωρούμε ντεφάκτο σωστές.

Τι δεν πρέπει να πω στα παιδιά

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ενήλικες που κάθονται στις καρέκλες του θεραπευτή θυμούνται ατόφιες τις λέξεις που είχαν χρησιμοποιήσει οι γονείς τους όταν ήταν παιδιά. Λέξεις που μπορεί να μην πίστευαν ή να τους ξέφυγαν πάνω στο θυμό και την κούραση.

Λέξεις που υποδήλωναν απλώς τις απόψεις των γονέων τους και που φορέθηκαν στα παιδιά τους ως ταμπέλες σε όλη τους τη ζωή και τώρα παλεύουν να πετάξουν από πάνω τους σε καρέκλες θεραπευτών. Όσοι φυσικά δεν πάνε σε θεραπευτές, «βασανίζουν» συντρόφους, συναδέλφους, αγνώστους στους δρόμους και πάει λέγοντας, γιατί δεν μπορούν να διακρίνουν ότι έχουν θέματα προς επίλυση, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Μην κλαις

Πότε θα πάψει επιτέλους αυτό; Το να βάζουμε φρένο στα συναισθήματά μας και στον τρόπο έκφρασής τους; Πότε επιτέλους θα μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε τα αρνητικά συναισθήματα, τα δικά μας και των παιδιών μας; Φαντάσου σήμερα, που είσαι σε αυτήν την ηλικία να έρθει κάποιος την ώρα που είσαι λυπημένη ή στεναχωρημένη και να σου πει μην κλαις. Να θυμώσει μαζί σου επειδή εκφράζεις ένα συναίσθημά σου.

Πώς θα ένιωθες εσύ αν σου συνέβαινε αυτό; Μόνο όταν βάλουμε στη θέση μας τον άλλο καταλαβαίνουμε πώς νιώθει.

είδη γονέων
Pexels

Απειλές κάθε είδους

Θα φας ξύλο, δεν θα φας γλυκό, δεν θα φας παγωτό, δεν θα βγεις για παιχνίδι το απόγευμα, δεν θα δεις τηλεόραση, δεν θα παίξεις, θα το πω στη δασκάλα σου, στον πατέρα σου, στη φίλη σου, θα έρθει ο γύφτος να σε πάρει, θα έρθει ο αστυνόμος να σε πάρει, θα βγει ο μπαμπούλας να σε πάρει…. Και ένα σωρό από άσκοπες κουβέντες που τις περισσότερες φορές δεν πραγματοποιείς (ευτυχώς) και φαίνεσαι εντελώς αναξιόπιστη στα μάτια του.

Ποιο το νόημα να δηλώσεις κάτι που δεν θα κάνεις, ή κάτι που θα το φοβήσει και θα του δημιουργήσει κάποιο μεγάλο φόβο; Απλώς και μόνο για να το χειραγωγήσεις, για να το ακινητοποιήσεις, για να του δείξεις «ποιος είναι το αφεντικό».

Κανένα είδους εξουσίας δεν έχουμε πάνω σε κανένα άλλο πλάσμα και αν αυτό πιστεύεις λυπάμαι πολύ. Το ό,τι είσαι ψηλότερη, δυνατότερη, μεγαλύτερη δε σε καθιστά άτομο με εξουσία γιατί μπορείς να επιβληθείς σε μικρά παιδάκια. Αν αισθάνεσαι έτσι, λυπάμαι αλλά σε λίγο θα αλλάξουν τα πράγματα και η σχέση αυτή δεν θα είναι ποτέ ισότιμη.

Σχόλια για το σώμα


Τα μη ρεαλιστικά πρότυπα σώματος της κοινωνίας μας είναι βαθιά ριζωμένα στην καθημερινή ζωή, καθιστώντας εύκολο για ένα παιδί να εσωτερικεύσει τυχόν σχόλια που γίνονται σχετικά με το βάρος του, ως δείκτες αναξιότητας. Ένας γονέας που αποκαλεί ένα παιδί χοντρό, για παράδειγμα, θα μπορούσε να κάνει το παιδί να υποθέσει ότι το να χάσει βάρος ή να είναι αδύνατο θα το έκανε πιο άξιο και είναι κάτι που μπορεί να τραυματίσει ένα άτομο στην ενηλικίωση

Οι ειδικοί προτείνουν την αποφυγή οποιαδήποτε σχολίου σχετικά με το σώμα ενός παιδιού, ακόμα και αυτά που θεωρούνται θετικά, όπως: «φαίνεσαι τόσο αδύνατη». Είναι πολύ πιθανό το χαμηλό βάρος ενός παιδιού, να μην είναι από επιλογή, αλλά στην πραγματικότητα, να είναι απόδειξη διαταραγμένης διατροφής που προκαλείται από το αίσθημα απώλειας ελέγχου σε άλλα μέρη της ζωής του.

Το ίδιο ισχύει και για τα σχόλια σχετικά με το δικό σας σώμα μπροστά στα παιδιά. Με το που πάρω βάρος και αρχίσω να λέω: «Πρέπει να κάνω δίαιτα» ή «πρέπει να χάσω βάρος», αυτό είναι ένα μοτίβο που θα ακολουθήσουν και τα παιδιά αύριο.

Κάποτε πρέπει να τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω

Την εποχή που μεγαλώναμε εμείς φταίγαμε για όλα εμείς. Μεγαλώσαμε με μη και όχι, με ταμπέλες, με συγκρίσεις και όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά στην ανατροφή ενός παιδιού πήγαν όντως στραβά. Δεν αδικώ τη γενιά των γονέων μας. Είμαι πεπεισμένη ότι έκαναν εκείνο που θεωρούσαν εκείνοι σωστό και με όσα δεδομένα είχαν στα χέρια τους κάνανε το καλύτερο για τα παιδιά τους.

Στεναχωριέμαι που βλέπω ανθρώπους που σήμερα έχουν την τιμή να είναι γονείς παιδιών ακόμα να κουβαλάνε πάνω τους τα 80’s και τον δυσλειτουργικό τρόπο που μεγάλωσαν και εκείνοι. Η μόνη μας διαφορά με τους γονείς μας είναι ότι εμείς σήμερα ξέρουμε και έχουμε δει τα αποτελέσματα εκείνης της διαπαιδαγώγησεις ποια είναι.

Τα ξέρουμε από μέσα! Αν με μαθηματική ακρίβεια δεν θες να κουβαλάει το παιδί σου τα δικά σου βάρη και λάθη, διάβασε, ενημερώσου, ζήτα βοήθεια. Έχεις μόνο μια δουλειά να κάνεις και αυτή είναι η σημαντικότερη από όλες τις άλλες.

Τα είδη γονιών που κανείς δεν αντέχει! Πόσο μάλλον τα ίδια τους τα παιδιά

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News