Έχεις παρατηρήσει ποτέ ποιος είναι ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας; Έχεις γίνει ποτέ παρατηρητής ενός διαλόγου με ένα μικρό παιδί; Έτυχε χθες να είμαι σε ένα σούπερ μάρκετ και να ακούσω έντονο διάλογο από τον διπλανό διάδρομο. Χωρίς να δω περί τίνος πρόκειται κατάλαβα ότι ήταν μητέρα με παιδί.

Οι κανόνες σωστής συμπεριφοράς ορίζουν να μην υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας, να μιλάμε με ευγένεια, να σεβόμαστε το συνομιλητή μας. Σπάνια θα συναντήσω ενήλικες να μιλούν με υψηλό τόνο ο ένας στον άλλο. Οι ενήλικες συνήθως έχουν τον τρόπο να χαράξουν τα δικά τους όρια και να δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο επιτρέπουν στους άλλους να μιλούν. Από την άλλη μεριά τα παιδιά το μαθαίνουν σιγά σιγά αυτό, μεγαλώνοντας.

εκρήξεις θυμού των παιδιών

Δεν είμαι εδώ ούτε για να κρίνω ούτε για να δείξω με το δάχτυλο γιατί το έχω κάνει και εγώ κάποιες φορές το να μιλήσω χωρίς υπόμονη στα παιδιά μου, μετά από μια κουραστική ημέρα. Πραγματικά οι τύψεις είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή και αυτό που γράφω σήμερα το γράφω με όλη μου την αγάπη και για εσένα και για εμένα αλλά κυρίως για τα παιδιά μας.

Έχουμε στα χέρια μας το μέλλον

Το μέλλον μας κυριολεκτικά είναι τα παιδιά μας. Δεν είναι άλλη μια φράση κλισέ που έχει χιλιοειπωθεί. Τα παιδιά μας είναι αυτά που θα αφήσουμε στον κόσμο. Η συνέχειά μας.

Πώς μπορούμε να καταλάβουμε τον επικοινωνιακό σκοπό του παιδιού. Τι προσπαθεί να μας επικοινωνήσει με την γκρίνια του, με τη μη συνεργασία του, με τα γινάτια του. Ποια ανάγκη του δεν ικανοποιείται και προσπαθεί να την κάνει να ικανοποιηθεί. Είμαστε εδώ για εκείνα, μέσω της ενεργητικής ακρόασης να γίνουμε ένα αφτί που θα τα ακούσει και θα τα καταλάβει.

Το παιδάκι στο σούπερ μάρκετ ήθελε το τάδε γιαούρτι με τα σοκολατένια μπαλάκια αλλά η μαμά αποφάσισε να το ξεκόψει μια και έξω, δείχνοντας την «εξουσία» της λέγοντας:«Δεν θα ξαναπάρουμε αυτό το γιαούρτι, τέλος» Μπορεί να το έχει εξηγήσει εκατό φορές η μαμά πριν από αυτό το περιστατικό, όμως δεν το εξήγησε άλλη μια φορά, ούτε έδειξε υπομονή, γιατί φαντάζομαι ήξερε τι θα ακολουθούσε και ήθελε να αποφύγει τη σκηνή στο σούπερ μάρκετ.

Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό

Ακόμα και αν το παιδί κάνει σκηνή στο σούπερ μάρκετ, κρατήσου στο ύψος σου. Ας το δουν οι άλλοι πελάτες. Δε μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος ή τι θα σκεφτεί. Το θέμα είναι να είμαστε σταθεροί και να ακούμε το παιδί. Ένα παιδί που είναι έξαλλο δεν μπορεί να ηρεμήσει όταν του φωνάζουμε. Μπορούμε να μην του πούμε τίποτα και απλά να το αγκαλιάσουμε, ή να του πούμε ότι το καταλαβαίνουμε, καταλαβαίνω ότι νιώθεις θυμό αυτή τη στιγμή. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Είναι πάρα πολλά αυτά που έχει να διαχειριστεί το παιδί που για τα περισσότερα δεν είναι ώριμος ακόμα ο εγκέφαλός του να τα εξηγήσει.

Πρόσφατα διάβασα ότι ο εγκέφαλός μας ωριμάζει στην ηλικία των 25 ετών, ώστε να μπορεί να διαχειριστεί κάποια συναισθήματα. Θυμήσου τώρα πώς ήσουν στα 25 σου χρόνια. Θυμήσου τις εμπειρίες που έχεις ζήσει ως τότε και βάλε στη θέση σου το παιδί, που προσπαθεί να εξηγήσει όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα!

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Εμείς δείχνουμε τον δρόμο

Καλώς ή κακώς οι γονείς είμαστε αυτοί που δείχνουμε τον δρόμο στα παιδιά. Ποιο μονοπάτι διαλέγουμε να περπατήσουμε σε κάθε τι που έρχεται στις σελίδες της ζωής μας. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και καθώς μεγαλώνουμε κερδίζουμε την εμπειρία που χρειαζόμαστε για τα επόμενα κεφάλαια. Κάθε άντιδρασή μας όταν είμαστε γονείς έχει θεατές. «Η μαμά μου έτσι αντιδρά στην τάδε περίπτωση», ή «αυτό το έχω ξαναδεί, συνέβη και στον μπαμπά μου». Βλέπουν τη ζωή μέσα από τη δική μας ζωή. Μοίαζουμε τρόπον τινά σαν μια ταινία που χάρη σε αυτή αποκτούν χρήσιμες εικόνες για το μέλλον τους.

Είναι μεγάλο το βάρος και η ευθύνη, το ξέρω άλλα είναι και πολύ εντυπωσιακό.

Την επόμενη φορά που ίσως χάσεις την υπομονή σου, προσπάθησε να θυμηθείς να πάρεις τρείς βαθιές ανάσες. Και να πεις τη μαγική φράση σε καταλαβαίνω. Θα κάνει τα πράγματα πολύ πιο εύκολα. Και αν σήμερα είναι μια δύσκολη μέρα, να θυμάσαι ήταν μόνο μια μέρα, όχι όλη η ζωή.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News