Πώς να μιλήσω στο παιδί για την ομοφοβία; Η 17η ημέρα του Μαΐου είναι αφιερωμένη κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της αμφιφοβίας. Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Οι φορείς που παλεύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν σαν στόχο την διαφύλαξη του σεβασμού, της προστασίας και την προώθηση της πλήρους και ισότιμης άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από λεσβίες, ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους, τρανς και ίντερσεξ άτομα. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά; Πώς μιλάμε γι’αυτό το θέμα στα παιδιά μας και πώς τους καλλιεργούμε τον σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους.

παρέλαση του Athens Pride 2021
pexels/42 North

Μιλάω στο παιδί για την ομοφοβία

Δεν θα μιλήσω ως «ειδικός», άλλωστε δεν είμαι ειδικός, θα μιλήσω σαν μια μαμά και σαν πολίτης αυτού του κόσμου που σχεδόν κάθε μέρα δίνονται οι αφορμές για να αναρωτηθούμε: Τι θα γινόταν αν ξύπναγα ένα πρωί και η ερωτική μου έλξη ήταν για το ίδιο φύλο; Αν ήμουν άντρας και λαχταρούσα να βάλω φόρεμα για να πάω στο γραφείο μου, αν είχα μια άλλη σεξουαλική προτίμηση από αυτήν που έχω σήμερα που για κάποιους θεωρείται φυσιολογική;

Ποιος ορίζει το φυσιολογικό και σύμφωνα με ποιους κανόνες κάποιος δεν είναι φυσιολογικός; Πώς αντέχεις να ζεις σε έναν κόσμο που κάθε μέρα άνθρωποι κρύβουν την πραγματική τους ταυτότητα για να μην τους πάρουν με τις πέτρες οι άλλοι, οι δήθεν φυσιολογικοί;

Παιδιά που μεγαλώνουν σε κλειστές κοινωνίες και μόνο όταν φύγουν απ’ το μέρος αυτό και μη σου πω και από την Ελλάδα, απελευθερώνονται και ανθίζουν και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Γιατί ο κόσμος θα πει. Έχει τον καημό του ο κόσμος να πει ότι είναι «αδερφή» ο γιος του τάδε και τζάμπα το κέρασμα το καφενείο όταν γεννήθηκε. Δεν κοιτά τα όνειρά του που τα έχει και σκονίζονται στα αζήτητα του μυαλού του. Πρέπει να φύγουν τα παιδιά απ’ τα σπίτια τους και να πάνε εκεί που κανείς δεν νοιάζεται ούτε για το τι φοράνε, ούτε για το με ποιον μοιράζονται το κρεβάτι τους.

Ο κόσμος λέει: «Εκπαίδευσε τον γιο σου», «προφύλαξε την κόρη σου»-Τι επιλέγω να λέω εγώ στα παιδιά μου

Μιλώντας στο μέλλον του κόσμου για τον σεβασμό

Αλλά πριν μιλήσεις για τον σεβασμό και τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων στην αξιοπρέπεια και στην αυτοδιάθεση, λυπάμαι αλλά πρέπει να κάνετε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση μαζί. Να μιλήσετε για την έλξη, για τον προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου.

Δεν μπορείς να διδάξεις το παιδί σου και να του μιλήσεις για την ομοφοβία, αν δεν έχεις πιάσει αυτό το θέμα. Γιατί το παιδί δεν ξέρει τι είναι η ομοφοβία. Φτάνουμε, λοιπόν, επί του θέματος και που όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο θα είναι ακόμα δυσκολότερο να αρχίσεις την κουβέντα, γι’αυτο άρχισέ την νωρίς. Θα σου δοθούν ευκαιρίες, μη φοβάσαι.

Το ροζ είναι ένα χρώμα, όπως και το θαλασσί. Τα αυτοκινητάκια και οι κούκλες είναι παιχνίδια, η έλξη είναι έλξη και αν την νιώσεις δεν μπορείς να την πιέσεις για να μην την νιώσεις. Είναι κάτι που το βιώνεις απλά. Δεν ξέρω γιατί αν βάλει ένα αγοράκι μπλούζα ροζ στο σχολείο, θα πρέπει όλα τα άλλα να πέσουν πάνω του να το φάνε και να τον λένε κορίτσι. Ή τα κοριτσάκια που παίζουν ποδόσφαιρο στην ομάδα των αγοριών, γιατί ναι δεν θέλουν όλα τα κορίτσια να παίζουν μπάλα και έτσι δεν γίνεται ποτέ τμήμα κοριτσιών, πρέπει να είναι δακτυλοδεικτούμενα. Δεν της αρέσει το μπαλέτο, της αρέσει η μπάλα και αυτό είναι οκ. Του αρέσει το ροζ και αυτό είναι οκ.

Το μέλλον αυτού του κόσμου σήμερα είναι παιδί. Παίζει, πάει σχολείο, θυμώνει, μαθαίνει, σε βλέπει και ρουφάει σαν σφουγγάρι τις κινήσεις και τις απόψεις σου. Και αν εσύ νιώθεις απέχθεια για τον διπλανό σου που έλκεται από άντρες ενώ είναι άντρας και τον λες αδερφή ή φούστα-μπλούζα, δίνεις αυτό το μήνυμα στο παιδί σου και καλλιεργείς ο ίδιος την ομοφοβία.

Αν κάνεις παρέα με τον άνθρωπο και αφήσεις απ’ έξω για λίγο το με ποιον πηγαίνει στο κρεβάτι του, θα δεις ότι και εκείνος δεν θα χρειάζεται πια να αμυνθεί. Θα είναι επιτέλους αποδεκτός σε έναν κόσμο που πρέπει να έχεις συγκεκριμένες προδιαγραφές για να χωρέσεις. Θα δεις πόση ομορφιά έχει ο άνθρωπος αυτός όταν δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, απλά να ζει τη ζωή του όπως εσύ.

Και αν ψάχνεις να βρεις τρόπο να μιλήσεις στα παιδιά σου και να τα εκπαιδεύσεις για την ομοφοβία, ο καλύτερος τρόπος που μπορείς να το κάνεις, είναι να σέβεσαι τους ανθρώπους γύρω σου, χωρίς προϋποθέσεις, κανονικότητας ή φυσιολογικότητας.

Ίσως τότε να πάψουμε να μιλάμε για τα αυτονόητα, ίσως τότε πάψουμε να βγαίνουμε και μιλάμε για τις προτιμήσεις μας, ίσως τότε πάψουμε να ξεσπιτωνόμαστε και να πηγαίνουμε εκεί που μπορούν να μας δεχτούν όπως είμαστε.

Τροφή για σκέψη: Αν αύριο έρθει το παιδί σου και σου πει ότι νιώθει εγκλωβισμένο στο φύλο που γεννήθηκε, ότι έλκεται από άτομα ίδιου φύλου, ότι θέλει να μοιραστεί τη ζωή του με έναν άνθρωπο ίδιου φύλου τι θα κάνεις; Όταν το σενάριο γίνει λίγο πιο πραγματικό, πώς αντιδράς με την «διαφορετικότητα» και τη «φυσιολογικότητα»;

Εσύ έχεις ρωτήσει το παιδί σου ποια άτομα αποτελούν τον κύκλο ασφάλειάς του;

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News