Οι γονείς θέλουν να φροντίσουν το παιδί τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μερικές φορές, όμως, χάνεται η ισορροπία και η προστασία απ’ τους κινδύνους καταλήγει να είναι μια παρέμβαση χωρίς όριο. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς συνήθως δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Όμως, πώς ξεκινάει εξαρχής αυτή τάση;

Ποιο είναι το σημείο μέχρι το οποίο οι γονείς μπορούν να παρεμβαίνουν, να βοηθούν και να στηρίζουν; Ποια είναι τα όρια της αποδεκτής παρέμβασης και πώς μπορούμε να καταλάβουμε εάν οι παρεμβάσεις προάγουν την ομαλή ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του παιδιού;

Λίγο-πολύ, οι περισσότεροι γονείς καταφέρνουν να βρουν ένα μέτρο ώστε να είναι καλά οι ίδιοι αλλά και το ίδιο το παιδί. Φυσικά, όμως, υπάρχουν υπερπροστατευτικοί γονείς, οι οποίοι καλλιεργούν την εξάρτηση του παιδιού απ’ τους ίδιους.

Αυτό μπορεί να συμβεί είτε από «υπερβάλλοντα ζήλο» να αυτονομηθεί το παιδί τους το γρηγορότερο δυνατόν, είτε εξαιτίας προσωπικών ανασφαλειών και δυσκολιών τους να δουν το παιδί τους να αυτονομείται και να μην τους έχει τόση ανάγκη όση οι ίδιοι.

  • Τι ακριβώς όμως εννοούμε με την λέξη αυτονομία;
  • Τι προϋποθέτει η αυτονόμηση του παιδιού;
  • Ποια είναι τα συνηθέστερα χαρακτηριστικά ενός υπερπροστατευτικού γονέα;
  • Πώς επιδρούν οι υπερπροστατευτικοί γονείς στο παιδί;

Στα παραπάνω ερωτήματα απαντά η Μαρία Γιαννοπούλου– Ιδρυτικό Μέλος allaboutparents.gr | Positive Parenting– Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ειδικευμένη στην Ψυχοθεραπεία Gestalt στο άρθρο της με τίτλο «Οι υπερπροστατευτικοί γονείς: Οταν το «υπέρ» του γονιού γίνεται το «κατά» του παιδιού» στο allaboutparents.gr

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News