Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών μας σήμερα και ποιος ήταν χθες; Εντελώς διαφορετικός. Ίσως και εσύ μεγάλωσες με έναν μπαμπά που δούλευε άπειρες ώρες και τα βάρη της ανατροφής είχαν πέσει εξ ολοκλήρου στη μαμά. Τα πήγαινε έλα στις δραστηριότητες και τα σχολεία. Ένας μπαμπάς που έλειπε πολύ, αλλά από την άλλη ήταν εκεί σαν βράχος σταθερός και κάπου-κάπου αυστηρός, αλλά και πολύ κουρασμένος. Αυτοί οι μπαμπάδες που μεγαλώσαμε εμείς ξαφνικά χάθηκαν και τη θέση τους πήραν οι μπαμπάδες των παιδιών μας, που κατά γενική ομολογία είναι παρόντες. Και κάπου εκεί μπήκε στη μέση ο όρος co-parenting.

Ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών

Η σημαντικότητα του ρόλου του πατέρα είναι αδιαμφισβήτητη και σίγουρα είναι ένας από τους πρωταρχικούς στην ανατροφή του παιδιού και στον άνθρωπο που θα γίνει όταν μεγαλώσει. Και οι δύο γονείς είναι οι πυλώνες για τη συναισθηματική ανάπτυξη και ευημερία του παιδιού. Ο μπαμπάς όμως είναι εκείνος που περισσότερο θα προσφέρει το αίσθημα της ασφάλειας, των κανόνων και το κατά πόσο αυτοί θα γίνουν σωστά.

Θες να κάνεις περήφανο τον πατέρα σου περισσότερο από οποιονδήποτε άνθρωπο. Ειδικά αν ο μπαμπάς σου είναι υποστηρικτικός και πιστεύει σε σένα, γίνεσαι ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση. Οι μπαμπάδες μας και ο τρόπος που μας φέρονται όταν είμαστε παιδιά, θέτουν τον πήχη σε σχέση με το πώς θα είναι οι σχέσεις μας αύριο. Ποιους ανθρώπους θα θέλουμε στη ζωή μας, πώς θέλουμε να είναι ο σύντροφός μας.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι φίλοι μας, οι σύντροφοι και οι σύζυγοι επιλέγονται με βάση το πώς το παιδί αντιλήφθηκε το νόημα της σχέσης με τον πατέρα του. Τα πρότυπα που θέτει ένας πατέρας στις σχέσεις με τα παιδιά του υπαγορεύουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά του σχετίζονται με τους άλλους ανθρώπους αύριο.

Ο μπαμπάς που έχει κόρη: Θέτει το παράδειγμα πώς είναι μια καλή σχέση με έναν άντρα. Από την άλλη ένας μπαμπάς που έχει γιο, έχει την ευθύνη ότι τα αγόρια διαμορφώνουν τον εαυτό τους σύμφωνα με τον χαρακτήρα του πατέρα τους. Τα αγόρια θα ζητήσουν την έγκριση από τους πατεράδες τους από πολύ μικρή ηλικία. Ως άνθρωποι, μεγαλώνουμε μιμούμενοι τη συμπεριφορά των γύρω μας μέσα από την οικογένεια που είναι το πρώτο σημείο που θα βρούμε το παράδειγμα αυτό.

Το co-parenting

Η συν-γονεϊκότητα δηλαδή. Δεν ξέρω αν υπάρχει ο όρος αλλά κάπως έτσι θα το μετέφραζα. Κάνεις λοιπόν ένα παιδί. Το κουβαλάς 9 μήνες, το φέρνεις στον κόσμο και ξαφνικά νομίζεις ότι είναι δικό σου (απευθύνομαι στη μαμά). Το παιδί δεν είναι μόνο δικό σου, είναι και του συντρόφου σου. Δεν ξέρεις μόνο εσύ ποιο είναι το καλό του, δεν το αγαπάς μόνο εσύ και η ανατροφή του δεν είναι μόνο δική σου δουλειά. Χρειάζεται και τους δύο σας το παιδί σας.

Οι νέοι μπαμπάδες είναι πια ενεργά στη ζωή του παιδιού τους. Μεγαλώνουν μαζί με τη σύντροφό τους τα παιδιά τους, είναι ενεργοί οι περισσότεροι όπως και οι μαμάδες και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να είναι δεδομένο.

Δεν χρειάζεται να πούμε μπράβο σ΄ έναν μπαμπά που ανατρέφει τα παιδιά του, όπως δεν χρειάζεται να ακούσει μπράβο και η μαμά. Κάνουν το αναμενόμενο, αυτό που είναι δεδομένο και φυσιολογικό. Το γεγονός ότι μεγαλώσαμε εμείς στα 80’s με μόνο δεδομένο ότι η μαμά έχει όλη την ανατροφή στις πλάτες της, είναι λάθος.

Οι μπαμπάδες που κάνουν το κάτι παραπάνω ακόμα και από τη μαμά

Σπάνιοι, σχεδόν μουσειακά εκθέματα η κατηγορία αυτή, είναι οι μπαμπάδες που από μικρό το παιδί θέλει να είναι με εκείνους περισσότερο. Νιώθει το παιδί περισσότερη ασφάλεια, σύνδεση, δέσιμο, με τον μπαμπά. Όταν ένα παιδί έχει κολλήσει έτσι με τον έναν γονιό, είναι από τη μια όμορφο, αισθάνεσαι ένα αίσθημα κολακίας και σημαντικότητας αλλά παράλληλα έχεις και άλλους ρόλους στη ζωή σου που έχουν πάρει εντελώς την κάτω βόλτα εξαιτίας αυτού.

Όταν είσαι εσύ ο γονιός που ξεχωρίζει το μικρό σου παιδί, γιατί όλοι το ξέρουμε ότι μια μέρα περνά αυτή η φάση, δεν έχεις χρόνο, ενέργεια και διάθεση για τίποτα άλλο. Τα παιδιά έχουν αστείρευτες πηγές ενέργειας ενώ εμείς όχι.

Υπάρχουν μπαμπάδες που είναι πολυεργαλεία, μαγειρεύουν, φροντίζουν τα παιδιά τους, παίζουν μαζί τους, τα μαθαίνουν νέα πράγματα, παράλληλα μπορεί να εργάζονται, είναι σύντροφοι, έχουν και ένα χόμπι για όταν έχουν χρόνο. Νιώθουν όμως ότι οδεύουν στα όρια του burnout . Οι μαμάδες σε αυτές τις περιπτώσεις, κάποιες φορές παραβολεύονται στην κατάσταση και η αλήθεια είναι ότι είναι ωραία όταν ξαλαφρώνει λίγο το ήδη γεμάτο πρόγραμμα.

Εμείς οι μαμάδες

Που νομίζουμε ότι το παιδί είναι μόνο δικό μας, όταν ο μπαμπάς είναι ένας κλασικός μπαμπάς της νέας γενιάς, αν πει μια κουβέντα παραπάνω ο μπαμπάς στο παιδί, θα τρέξουμε να τον διορθώσουμε αμέσως, σάμπως και το δικό μας parenting style είναι αψεγάδιαστο.

Τον ακυρώνουμε τον σύντροφό μας, αλλά ταυτόχρονα είμαστε και βολεμένες που έχεις αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν στο βάρος της ανατροφής. Μόνο που θέλουμε να γίνει με το δικό μας τρόπο, λες και είμαστε ίδιοι άνθρωποι που αντιδρούν όμοια.

Η κοινή γραμμή, το να είμαστε συμμαχία με τον σύντροφο είναι προτεραιότητα. Εμείς οι δύο ήμασταν πρώτα που φτιάξαμε το οικοδόμημα της σχέσης και έπειτα της οικογένειας. Τώρα στην πράξη το ξέρω ότι είναι δύσκολο και από τις συζητήσεις που κάνω με άλλες μαμάδες καταλήγουμε στο ότι το να κάτσουμε λίγο στην άκρη και να μην επέμβουμε είναι το πιο δύσκολο.

Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς και αυτό είναι το μόνο δεδομένο. Το θέμα είναι να μην κάνουμε τόσα λάθη ώστε να δημιουργήσουμε πρόβλημα στο μέλλον του παιδιού μας αύριο με τον τρόπο που τα αναθρέφουμε σήμερα. Γι’αυτό είναι πολύ βοηθητικό το γεγονός ότι πια δεν σε κοιτούν στραβά αν πεις, πήγα και ζήτησα βοήθεια αν κάτι δεν είναι λειτουργικό. Για να βελτιώσουμε τη ζωή μας και των αγαπημένων μας.

Τα 18 καλοκαίρια με τα παιδιά μας: Πώς η ανατροφή τους μπορεί να δείξει πώς θα εξελιχθεί η σχέση σας

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News