Ακόμα και αν θεωρητικά ζούμε σε μία απενοχοποιημένη εποχή, με αρκετές ελευθερίες, η γυναίκα παραμένει δέσμια των κοινωνικών πρέπει! Πώς μπορεί μία γυναίκα να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να διαχειριστεί τo “τι θα πει ο κόσμος”;

Το περιβάλλον της, γίνεται σπάνια υποστηρικτικό όταν πέφτει στο τραπέζι ένα διαζύγιο. Σαν να μοιάζει ανήμπορη στα μάτια τους να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς τη παρουσία του πατέρα στο σπίτι.

Μία γυναίκα, μια μητέρα για την ακρίβεια πλέον πρέπει να σκέφτεται και να πράττει για το σύνολο των μελών που έχει να αναθρέψει, έχοντας προσδοκίες άλλων για το πως θα πρέπει να ορίσει τη ζωή της. Μοιάζει να χρειάζεται να απαρνηθεί την ανθρώπινη φύση της και τις ανάγκες της ως θυσία στον ρόλο της μητρότητας. Για την ακρίβεια, ως θυσία στον ρόλο της διαζευγμένης μητέρας!

  • Θα μπορέσω να ξαναφτιάξω τι ζωή μου; 
  • Πως θα μπορέσω να βρω έναν σύντροφο;
  • Θα είμαι ικανή να αναθρέψω σωστά το παιδί μου;

Πολλά ερωτηματικά για την ίδια, παράλληλα με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που ακολουθούν την δύσκολη απόφαση ενός διαζυγίου! 

«Τι θα πει ο κόσμος;» 

Η φράση αυτή έρχεται σαν μια πολιτισμική κληρονομιά και  μας ακολουθεί σε κάθε επιλογή! Το οικογενειακό περιβάλλον και οι κοινωνικές του προσδοκίες έρχονται να διαμορφώσουν τις συμπεριφορές και την προσωπικότητα μας. Γινόμαστε φοβική στην ανάγκη μας να ανήκουμε και να προστατευόμαστε από την οικογένεια!

Η γνώμη του κόσμου αποτελεί παράγοντα για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις εντός της οικογενείας. 

Όταν λοιπόν, μία μητέρα, καλείται να αντιμετωπίσει το στίγμα ενός διαζυγίου, τα πράγματα μοιάζει να δυσκολεύουν. Σαν να την ακολουθεί μια βαριά κληρονομιά που λανθασμένα θα θεωρήσει η ίδια, πως θα την κρατήσει δέσμια σε ένα παρελθόν, θα την ακολουθεί και θα την χαρακτηρίζει.

Σαν ο ρόλος της ως μητέρα να καταργεί για πάντα τη γυναικεία της φύση.

Ένα διαζύγιο λοιπόν συντελείται από πολλούς παράγοντες. Η ευθύνη μοιράζεται και στους δύο συντρόφους για τις επιλογές τους μέσα στον γάμο και τους λόγους οι οποίοι τους οδήγησαν στην λύση αυτού. Διαφορετικές προσδοκίες, παντοδυναμία, έλλειψη ανοχής σε δύσκολες συνθήκες, έλλειψη εμπιστοσύνης, άσκηση ελέγχου  και φυσικά η έλλειψη επικοινωνίας και η συναισθηματική και σωματική κακοποίηση, είναι μερικοί από αυτούς. Όταν υπάρχει ένα παιδί, δυστυχώς χρειάζεται ωριμότητα και καθαρό μυαλό και από τις δύο πλευρές, ώστε να ληφθούν αποφάσεις και να γίνουν ενέργειες με γνώμονα τη συναισθηματική ηρεμία και την υγιή ανάπτυξη του παιδιού!

Είναι λάθος να γαλουχούμαστε με την εντύπωση, ότι θα πρέπει να μείνουμε, αυτό τιμωρητικά εγκλωβισμένοι στη μοναξιά μας, για χάρη του παιδιού μας! Χρειάζεται χρόνος για να επουλωθεί το τραύμα, και υποστήριξη, όχι κριτική. 

Επίσης ένα παιδί χρειάζεται ευτυχισμένους, ολοκληρωμένους και ήρεμους γονείς για να μπορεί να ζει σε ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον. 

Χρειάζεται λοιπόν χρόνος για να ξαναβρεί μια γυναίκα, τα πατήματα της, την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση της. Να διατηρήσει τον ρόλο της γυναικείας της υπόστασης μέσα στον ρόλο της μητρότητας!

Να μπορέσει να διαχωριστεί από την γνώμη των άλλων και να αποφασίσει η ίδια αν θέλει και αν μπορεί να μπει σε μία νέα σχέση. 

Μία σχέση που θα αγκαλιάσει όλες τις πλευρές της!  Είναι προσωπική της επιλογή αν θα δομήσει ένα νέο μοντέλο οικογένειας με έναν φροντιστικό σύντροφο ή αν θα διαχωρίσει τη προσωπική της ζωή από το σπίτι της. 

Η κυρίαρχη μεταβλητή που έχει να διαχειριστεί είναι η αυτοεικόνα της.

Αν εκείνη φαντασιώνεται πως κανείς δεν θα επιλέξει να συμπορευτεί μαζί της, πως κανείς δεν θα την επιλέξει επειδή έχει ένα παιδί, αυτό θα καθορίσει και τις επιλογές της. Επιλογές μη διαθέσιμων συντρόφων, σαν μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που θα την επιβεβαιώνει κάθε φορά πως δεν είναι ικανή και επαρκής να μπει σε μία νέα, υγιή συντροφική σχέση.

Υπάρχει λοιπόν χώρος για μία γυναίκα μετά τον γάμο και οι επιλογές που θα κάνει αφορούν αποκλειστικά εκείνη και το παιδί της! Το αν είναι έτοιμη και διαθέσιμη να μπει σε μία νέα σχέση, οι προσδοκίες της και οι αντοχές της είναι ζητήματα που πρέπει να θέσει η ίδια πρώτα από όλα στον εαυτό της. Το πως αντέχει η ίδια να υποστηρίξει τον εαυτό της και το παιδί της είναι προσωπικές της επιλογές!

Είναι σημαντικό να παραμένει ενήλικη και ικανή να διερευνήσει τα όρια της και τους στόχους της και να δώσει χρόνο στον εαυτό της να επεξεργαστεί τις αλλαγές που βιώνει και να φαντασιωθεί ένα μέλλον που θα την ικανοποιεί και θα την ολοκληρώνει ως γυναίκα και ως μητέρα! Να βρει τρόπους να βελτιώσει την ενδοψυχικές ποιότητα της ζωής της, μαζί με το παιδί της και να αναγνωρίσει τις ανάγκες της πρώτα από όλα για να μπορεί να είναι υγιής και ψυχικά διαθέσιμη για εκείνο!

Απ’ την ομάδα του www.allaboutparents.gr

Διάβασε ακόμα απ’ την συντακτική ομάδα του All About Parents:

Πώς επηρεάζω το παιδί μου όταν του λέω ψέματα;