«Όταν είχε βροχή και αέρα, δεν μπορούσαμε να κάνουμε μάθημα. Μπαίναμε κάτω από το υπόστεγο, αλλά πάλι βρεχόμασταν. Έτσι, ανοίγαμε τις ομπρέλες σε κύκλο και βάζαμε τα παιδιά στη μέση, για να μην βρέχονται», αφηγείται σε μια κάπως εξωπραγματική για εμάς σκηνή η Nou Kour, μέλος της επιτροπής στήριξης σχολείων σε χωριό της περιοχής Koh Kong, στην Καμπότζη. 

Εξωπραγματικές είναι και οι εικόνες από το παλιό «σχολείο», ένα υπόστεγο φτιαγμένο από ξύλα και τσίγκο. Δεν ήταν, φυσικά, μόνο οι καιρικές συνθήκες που καθιστούσαν τη μάθηση -ευσεβή πόθο σε αυτόν τον χώρο- που σε τίποτα δεν θυμίζει σχολείο. Το εκπαιδευτικό υλικό ανεπαρκές, βιβλία δεν υπήρχαν, ο προαύλιος χώρος ήταν ένα ανοιχτό χωράφι. Σε αυτές τις συνθήκες, οι μαθητές δεν έδειχναν και μεγάλη προθυμία να δηλώνουν το παρών στα μαθήματα. Και φυσικά, όπου δεν υπάρχει εκπαίδευση, δεν υπάρχει και εξέλιξη.

Το παλιό σχολείο ήταν ένα υπόστεγο στο οποίο έκαναν μάθημα οι μαθητές όλων των τάξεων μαζί

«Όταν πρωτοήρθα στην περιοχή ως περιφερειάρχης, ένιωσα απελπισία», δηλώνει ο Hak Leng. «Η κατάσταση ήταν δραματική, ο δρόμος δύσβατος, το προαύλιο του σχολείου γεμάτο άγρια βλάστηση και στο ένα μέρος του είχαν τα χωράφια τους κάτοικοι του χωριού», συμπληρώνει. Το καινούργιο σχολείο ήταν, λοιπόν, το πρώτο πράγμα που είχαν ως αίτημα οι κάτοικοι σε συναντήσεις με οργανώσεις, όπως η ActionAid. Η βελτίωση της εκπαίδευσης αποτελεί βασικό κομμάτι της δουλειάς της, αφού είναι προϋπόθεση για τη βιώσιμη βελτίωση της ζωής των ευάλωτων κοινοτήτων. Οι μαθητές αποκτούν γνώσεις και δεξιότητες, που είναι εφόδια για τον βιοπορισμό τους, αλλά παράλληλα ενημερώνονται για τα δικαιώματά τους και μαθαίνουν πώς να τα διεκδικούν, ώστε να εξαλειφθεί η αδικία που διαιωνίζει τις ανισότητες. 

Το καινούργιο σχολείο περιλαμβάνει 5 αίθουσες και έχει τεράστια διαφορά από το παλιό!

Έτσι, οι μαθητές του δημοτικού σχολείου Ta Meak έχουν πλέον 5 καινούργιες αίθουσες, καθαρό και περιφραγμένο προαύλιο με κήπο και λαχανόκηπο που φροντίζουν οι ίδιοι, τουαλέτες και βρύση, κούνιες, βιβλιοθήκη και βιβλία, παιχνίδια και γήπεδο ποδοσφαίρου. Τεράστια διαφορά στο πριν και το μετά και, όπως είναι αναμενόμενο, είναι όλοι ενθουσιασμένοι και κάθε πρωί δεν βλέπουν την ώρα να πάνε για μάθημα!

Η Nou Kour συμπληρώνει: «Ποιος δεν είναι χαρούμενος με ένα κανονικό σχολείο; Τα παιδιά είναι πολύ χαρούμενα κι εγώ τους λέω, τώρα πρέπει να διαβάζετε πολύ, να μην κάνετε απουσίες, παρά μόνο αν αρρωσταίνετε, είστε μαθητές, αυτή είναι πια η δουλειά σας!».

Ινδία: Η ιστορία δύο γυναικών που είναι αντιμέτωπες με την κρίση

Και η δουλειά η δική μας είναι να φροντίζουμε, πέρα από τις διαφορές στο πριν και το μετά ενός σχολείου, να εντοπίζουμε τις διαφορές που υπάρχουν στις κοινωνίες και είναι συχνά βαθύτερα κρυμμένες. Διαφορές στις ευκαιρίες, στα δικαιώματα, στην αντιμετώπιση, στις παροχές δημιουργούν κοινότητες ανθρώπων που πάντα θα έχουν ανάγκη από μία ομπρέλα και πάλι θα είναι εκτεθειμένοι στο κρύο. Ας παλέψουμε να εξαλειφθούν αυτές οι διαφορές και ας αφήσουμε τις ομπρέλες μόνο για τη βροχή!

Μπορείτε να υποστηρίξετε αντίστοιχες δράσεις της ActionAid μέσω του προγράμματος Αναδοχής.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News