Οι Ιταλοί πήγαν στις κάλπες το προηγούμενο σαββατοκύριακο και τα αποτελέσματα, αν και αναμενόμενα, έχουν «μουδιάσει» ολόκληρη την Ευρώπη. Αδιαμφισβήτητα νικήτρια αυτής της εκλογικής αναμέτρησης δεν είναι άλλη από την Giorgia Meloni και το κόμμα της, Fratelli d’ Ιtalia. Η επόμενη μέρα αυτής της ιστορικής νίκης ωστόσο, βρίσκει την γηραιά Ήπειρο προβληματισμένη για το μέλλον της. Η σκιά των αναμνήσεων ενός τρομαχτικού παρελθόντος φαίνεται να έχει σκεπάσει για μια ακόμα φορά την γειτονική Ιταλία, αλλά κι όλους εμάς.

«Una victoria storica», χαρακτήρισε η  Corriere della Sera, μια από την μεγαλύτερες εφημερίδες της Ιταλίας, την επικράτηση της Meloni και σίγουρα δεν κάνει λάθος σε αυτό. Το κόμμα της Meloni ήταν ο μεγάλος νικητής της δεξιάς. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, «Τα αδέρφια της Ιταλίας» κατόρθωσαν να μετατραπούν από μικρό σε σημαντικό παίχτη της πολιτική αρένα. Μόλις το 2018, του αντιστοιχούσε μόνο το 4,4% των ψήφων της δεξιάς συγκριτικά, τόσο με το 17,4% του Salvini όσο και το 14% του Berlusconi.

Αν κοιτάξουμε την ιταλική πολιτική σκηνή, θα παρατηρήσουμε ότι κυριαρχείται για πάνω από 20 χρόνια από το κεντροδεξιό κόμμα Forza Italia. Για πρώτη φορά, λοιπόν, εδώ και πολύ καιρό θα δούμε να ανεβαίνει στην εξουσία ένα κόμμα της ακροδεξιάς, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Η νίκη του κόμματος της Meloni αντιπροσωπεύει πολλές πρωτιές. Η Ιταλία θα έχει για πρώτη φορά στο τιμόνι της χώρας γυναίκα πρωθυπουργό, ενώ η Δυτική Ευρώπη θα βρεθεί για πρώτη φορά αντιμέτωπη με μια ακροδεξιά πλειοψηφική κυβέρνηση, μετά την πτώση του Μουσολίνι και το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ποια είναι η νέα πρωθυπουργός της Ιταλίας, Giorgia Meloni, και τι πρεσβεύει το κόμμα της;

Ξεκινώντας την δράση της ως μέλος του μεταφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος στη ρωμαϊκή εργατική συνοικία Garbatella, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Meloni αναδείχθηκε σε σημαντικό πολιτικό παράγοντα.

Σαν εκπρόσωπος ακραίων φρονημάτων η Meloni, δεν δίστασε στην αρχή της καριέρας της να προβεί σε μερικές δηλώσεις με άκρως αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Η ίδια εξέφρασε, στην γαλλική τηλεόραση το 1996, την άποψη ότι ο Μουσολίνι ήταν «καλός πολιτικός» και ότι «όσα έκανε είχαν γνώμονα το καλό της Ιταλίας και του λαό της».

Αν και πλέον η Meloni υποστηρίζει ότι το κόμμα της έχει αφήσει πίσω του το φασιστικό στοιχείο, ορισμένα απομεινάρια παραμένουν στο εσωτερικό του. Για παράδειγμα, η φλόγα στο σύμβολο του κόμματος είναι παρμένη από το φασιστικό Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα και υπήρξαν πρόσφατες περιπτώσεις πολιτικών και υποστηρικτών που εκτελούσαν φασιστικούς χαιρετισμούς. Αυτά είναι τα δείγματα μιας κουλτούρας, που είναι βαθιά ριζωμένη και συμπορεύεται με την πολιτική του Fratelli d’ Italia, παρά τις βαρυσήμαντες δηλώσεις της Ιταλίδας, πλέον, πρωθυπουργού.

Ενώ οι περισσότεροι επικεντρώνονται στο τι θα αντιπροσωπεύσει το συγκεκριμένο κόμμα ως κυβέρνηση, προσπερνούν ότι εδώ υπάρχει μια ιστορική αλλαγή. Το πολιτικό εκκρεμές της Ιταλίας έχει μετατοπιστεί από τις κεντροδεξιές λαϊκές κυβερνήσεις του Berlusconi στην φασιστική ακροδεξιά Fratelli d’ Italia. Αυτό είναι ένα γεγονός που εγείρει σημαντικούς προβληματισμούς καθώς χτυπάει και τον κώδωνα του κινδύνου. Οι Ιταλοί έστειλαν ένα ξεκάθαρο αλλά και πολύ επικύνδινο μήνυμα δυσαρέσκειας, το οποίο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει κι η υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο αντίκτυπος των εκλογικών αποτελεσμάτων για την Ιταλία

Μέσα στην γενικότερη επιτυχία της δεξιάς υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Η Meloni βρίσκεται σίγουρα στο βάθρο των νικητών, ενώ Berlusconi και Salvini έχουν δει και καλύτερες μέρες.

Ωστόσο, και για το μεγαλύτερο κόμμα της αριστεράς, Partito Democratico, ο αντίκτυπος του εκλογικού αποτελέσματος δεν είναι θετικός. Η αποτυχία τους να βρουν μια εκστρατεία πέρα ​​από το «σταματήστε την ακροδεξιά» και να δημιουργήσουν έναν ευρύτερο συνασπισμό, υπογράμμισε τη στρατηγική ανικανότητα που έχει υπονομεύσει από καιρό την ιταλική αριστερά.

Κάτι που οπωσδήποτε πρέπει να τονισθεί, είναι η και εκλογική συμπεριφορά των Ιταλών. Για πρώτη φορά από τα μεταπολεμικά χρόνια, τα ποσοστά προσέλευσης στις κάλπες ήταν τραγικά χαμηλά. Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, που μας έρχονται από την γειτονική χώρα, μόνο το 64% ψήφισε. Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον ένας στους 3 Ιταλούς δεν πήγε καν σε κάποιο εκλογικό κέντρο. Με αυτή την απουσία, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ειδικά στον Νότο, θέλησαν να δηλώσουν την απογοήτευσή τους στους πολιτικούς των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Όσον αφορά στην οικονομία και την εξωτερική πολιτική, η Ιταλία ίσως να μην αλλάξει πολλά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το σίγουρο είναι ότι η Meloni θα επικεντρωθεί στο να δείξει στον ιταλικό λαό, αλλά και στα άλλα κράτη, πόσο υπεύθυνη πολιτικός είναι. Οι εγχώριοι παράγοντες, καθώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να μείνουν στο πλευρό της, και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η καινούργια πρωθυπουργός. Γνωρίζει ότι η απομόνωση της Ιταλίας από την διεθνή σκηνή εξαιτίας δικών της παρορμητικών χειρισμών, θα σήμαινε το πρόωρο τέλος της εξουσίας της.

Αλλά πολλά μπορούν να αλλάξουν για τις εσωτερικές μειονότητες της Ιταλίας. Μετανάστες, άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία και σεξουαλικό προσανατολισμό ίσως βρεθούν στην δίνη του νεοφασισμού.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ιταλία έχει αφήσει πολλούς να αναρωτιούνται πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο σε μια χώρα που έχει πάθει και θεωρητικά έχει μάθει από τα λάθη της. Ο φασισμός στην εξουσία ενός δυτικού ευρωπαϊκού κράτους δεν ήταν κάτι που θα περιμέναμε να δούμε μετά από τις πληγές που άφησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το μόνο που ευχόμαστε είναι αυτός ο φασιστικός απόηχος να μην παρασύρει μαζί του κι άλλες δυσαρεστημένες φωνές στην καρδιά της Ευρώπης.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News