Εθνικό πένθος για τον θάνατο του σπουδαιότερου Έλληνα συνθέτη. Όλη η Ελλάδα θρηνεί. Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν ένας σπουδαίος μουσικοσυνθέτης αλλά κι ένας μεγάλος αγωνιστής. Η ζωή του Μίκη Θεοδωράκη χαρακτηρίστηκε απ’ τον αδιάκοπο αγώνα του για την ελευθερία, τη Δημοκρατία και την ειρήνη, αφήνοντας τη σφραγίδα του στην πολιτική ζωή της χώρας.

Η ζωή του Μίκη Θεοδωράκη

Ο Μίκης Θεοδωράκης πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των κατακτητών. Συνελήφθη στην Τρίπολη, στις 25 Μαρτίου 1943 για πρώτη φορά, απ’ τους Ιταλούς και βασανίστηκε. Διέφυγε στην Αθήνα, όπου οργανώθηκε στον ΕΛΑΣ και εκτέλεσε χρέη διαφωτιστή στον Πέμπτο Τομέα της ΕΠΟΝ, ενώ αγωνίστηκε και σαν διμοιρίτης της Μεταξωτής διμοιρίας του 1ου τάγματος της Νέας Σμύρνης κατά τα Δεκεμβριανά.

Μετά τα Δεκεμβριανά, καταδιώχθηκε απ’ τις αστυνομικές αρχές. Ζούσε για ένα διάστημα παράνομα στην Αθήνα και τελικά συνελήφθη στις μαζικές συλλήψεις στις 9/10 Ιουλίου 1947. Τον έστειλαν εξόριστο με σχετική ελευθερία κινήσεων στην Ικαρία όπου έγινε ο κομματικός υπεύθυνος του χωριού εξορίας. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποδράσει με τους άλλους εξόριστους υπό τον Βασίλη Ζάννο.

Με τη γενικευμένη αμνηστία που έδωσε η κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, πέρασε στην παρανομία στην προσπάθεια συμμετοχής σε ένοπλες ομάδες του Δημοκρατικού Στρατού Αθηνών και βρέθηλε στην ομάδα του Παύλου Παπαμερκουρίου.

Συνελήφθη ξανά στο σπίτι του πατέρα του όπου βρήκε καταφύγιο όντας άρρωστος από πλευρίτιδα, αλλά στη συνέχεια εστάλη ξανά εξόριστος στην Ικαρία, αυτή τη φορά σε συνθήκες πειθαρχηµένης διαβίωσης για λίγους μήνες, όπου έγραψε και το έργο «Ελεγείο και θρήνος στον Βασίλη Ζάννο» στη μνήμη του Βασίλη Ζάννου που εκτελέστηκε το 1948. Στη συνέχεια, τον έστειλαν στο στρατόπεδο της Μακρονήσου όπου βασανίστηκε μέχρι παράλυσης.

Μετά από παρέμβαση του πατέρα και του θείου του, ανώτερων κρατικών υπαλλήλων, απολύθηκε ως ανάπηρος.

Μετά τις σπουδές του στο Παρίσι, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1960.

Την 21η Απριλίου του 1967 πέρασε στην παρανομία και απηύθυνε την πρώτη έκκληση για αντίσταση κατά της Δικτατορίας στις 23 Απριλίου. Τον Μάιο του 1967 ίδρυσε μαζί με άλλους την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της Δικτατορίας, το ΠΑΜ και εκλέχθηκε πρόεδρός του.

Συνελήφθη τον Αύγουστο του 1967. Ακολούθησε η φυλάκισή του στην οδό Μπουμπουλίνας, η απομόνωση, οι φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, το νοσοκομείο, η αποφυλάκιση και ο κατ’ οίκον περιορισμός, η εκτόπιση με την οικογένειά του στη Ζάτουνα Αρκαδίας, και τέλος το στρατόπεδο Ωρωπού.

Στον Ωρωπό η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Στο εξωτερικό ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών. Προσωπικότητες, όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Άρθουρ Μίλερ, Λώρενς Ολίβιε, Υβ Μοντάν και άλλοι, δημιούργησαν επιτροπές για την απελευθέρωσή του.Τελικά, υπό την πίεση αυτή αποφυλακίστηκε και ταξίδεψε στο Παρίσι τον Απρίλιο του 1970. Στο εξωτερικό απηύθυνε νέο κάλεσμα για την πτώση της Δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Το 1974 με την πτώση της Δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα. Συμμετείχε στα κοινά είτε ως απλός πολίτης, είτε ως βουλευτής (τις περιόδους 1981-86 και 1989-92) είτε ως υπουργός Επικρατείας (1990-92), θέσεις από τις οποίες τελικά παραιτήθηκε.

Το 1976 ίδρυσε το Κίνημα «Πολιτισμός της Ειρήνης» και έδινε διαλέξεις και συναυλίες σ’ όλη την Ελλάδα. Το 1983 του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.

Το 1989 βρέθηκε στο στόχαστρο της οργάνωσης 17 Νοέμβρη και με κυβερνητική απόφαση, ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν ανάμεσα στους 200 Έλληνες με καθημερινή περιφρούρηση με σκοπό τη προστασία του από πιθανό χτύπημα.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του πάλεψε με κάθε τρόπο για την ειρήνη, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη Δημοκρατία, για την ισότητα…

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News