Ινδία… Μια χώρα που αξίζει να επισκεφτείς και να γνωρίσεις. Μια χώρα πλούσια σε χρώματα, με διαφορετική κουλτούρα και καλοσυνάτους ανθρώπους.

Γράφει η Ιωάννα Γκόλια

Φτάνοντας στην Ινδία, ήμουν έτοιμη να φωτογραφίσω και να γνωρίσω αυτήν την χώρα που πάντα μου προκαλούσε ενδιαφέρον! Τελικά γρήγορα αντιλήφθηκα πως η Ινδία είναι η χώρα των χρωμάτων!

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Δελχί και, μετά από άπειρες ώρες για να συμπληρώσουμε ό,τι χαρτί μπορείς να φανταστείς, βγήκαμε έξω για να πάρουμε το πούλμαν. Το γκρουπ μας μικρό, εγώ η φίλη μου και δύο κυρίες. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο, ένιωσα την ατμόσφαιρα να με πνίγει! Το κλίμα τροπικό, ζέστη και υγρασία ένας συνδυασμός που σε κάνει να νιώθεις μόνιμα ότι κολλάς.

Στο πούλμαν μας περίμενε ένας γλυκός Ινδός οδηγός, όλο χαμόγελο και ενώ μιλούσε αγγλικά, κάναμε μεγάλη προσπάθεια να τον καταλάβουμε. Το πρώτο πράγμα που ρωτήσαμε ήταν πώς λέμε κάποιες λέξεις στα ινδικά και το μάθημά μας άρχισε!

Βγήκαμε στην Εθνική οδό τους, που μόνο αυτοκίνητα δεν υπήρχαν εκεί: Φορτηγά, καμήλες, ελέφαντες, τρίκυκλα, δίκυκλα με τέσσερα άτομα πάνω και ένας μόνιμος ήχος κόρνας να συνοδεύει όλο το ταξίδι μας μέχρι την πρώτη μας στάση την πόλη της Τζαιμπούρ.

Το πιο απρόσμενο στον δρόμο ήταν ένα φορτηγό το οποίο κινούνταν αντίθετα από την κατεύθυνση! Ο τρόμος στο βλέμμα μου ήταν εμφανής, ο οδηγός μας αντίθετα πολύ χαλαρός, κόρναρε, έκανε λίγο δεξιά και προχώρησε, εκεί νομίζω κατάλαβα ότι οι οδηγοί εκεί έχουν τον δικό τους κώδικα κυκλοφορίας.

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, όπου μας περίμεναν με λουλούδια και ένα μείγμα με κόκκινο χρώμα που το χρησιμοποίησαν για να μας κάνουν την χαρακτηριστική τελεία στο μέτωπο. Ενώσαμε τα χέρια, τους ευχαριστήσαμε, με την λέξη που μας είχε μάθει ο οδηγός μας, και πήγαμε στα δωμάτια μας.

Η αγορά της Τζαιμπούρ, που είχε βαφτεί όλη ροζ από παλιά για την άφιξη ενός πρίγκιπα, ήταν τόσο όμορφη με πάρα πολύ κόσμο. Άνθρωποι κουρεύονταν στον δρόμο, έφτιαχναν παπούτσια, πουλούσαν πράγματα, έπαιζαν χαρτιά, περίμεναν το λεωφορείο και φυσικά μας κοίταζαν σαν να έχουμε κατέβει από άλλο κόσμο, ειδικά την φίλη μου που είναι λευκή στο δέρμα και ξανθιά.

Ο κόσμος σταματούσε και μας φωτογράφιζε όλη την ώρα, μας ζητούσε να βγάλουμε μαζί φωτογραφίες. Ήταν κάτι που δεν το είχαμε ξανανιώσει και μας φαινόταν τόσο περίεργο!

Το περιβάλλον με τα χρώματα, τον κόσμο ήταν ιδανικό για φωτογραφίες! Μας άφησαν να ξεναγηθούμε μόνες και μετά αποφασίσαμε να γυρίσουμε με το κλασικό τρίκυκλο που το λένε tuk tuk. Το tuk tuk ήταν μία τρομακτική εμπειρία αλλά πολύ αστεία, αισθανόσουν σαν να είσαι σε τρενάκι του λούνα παρκ ή στα συγκρουόμενα!

Την επόμενη μέρα επισκεφτήκαμε το Amer Fort, όπου εκεί μας περίμενε η βόλτα με τους ελέφαντες. Μπορεί να ακούγεται safe, αλλά μέχρι να συνηθίσεις ότι κρατιέσαι μόνο από ένα κάγκελο τρομάζεις! Όμορφη βόλτα, με βαμμένους και στολισμένους ελέφαντες για γάμους, όπως μας είπαν. Φτάσαμε στο τέρμα και η θέα από ψιλά ήταν πανέμορφη.

Η επόμενη στάση μας ήταν ένα πάρκο με κατασκευές που τις χρησιμοποιούσαν για αστρολογικές προβλέψεις, σύγχρονο και λιτό, καμία σχέση μ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε. Υπήρχαν οικογένειες Ινδών που είχαν έρθει για διακοπές και μας σταματούσαν για να βγάλουμε φωτογραφία. Εμείς και 30 άτομα γύρω μας, μας φαινόταν τόσο περίεργο…

Οι μέρες προχωρούσαν και επιτέλους είχε φτάσει η στιγμή για την επίσκεψή μας στο Τaz Mahal, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, το οποίο βρίσκεται στην Άγκρα, μία άλλη πόλη κοντά στην Τζαιπούρ.

Μπαίνοντας στην είσοδο και αντικρίζοντάς το από μακριά, κατάλαβα ότι όντως είναι ένα υπερθέαμα! Τα λευκά σκαλισμένα μάρμαρα και το ύψος του σε κάνουν να μένεις με το στόμα ανοιχτό σε αντίθεση με  το εσωτερικό του που δεν μ’ ενθουσίασε πολύ.

χώρα των χρωμάτων

Info!

Το Τaz Mahal χτίστηκε από τον τότε αυτοκράτορα (Σαχ Γιαχάν Μογγόλος αυτοκράτορας), λάτρη της αρχιτεκτονικής, σαν τάφο για την γυναικά του, η οποία πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετού. Είχε σκοπό να φτιάξει ένα αντίστοιχο με μαύρο μάρμαρο για τον ίδιο στην απέναντι όχθη του ποταμού, αλλά λόγω του μεγάλου ποσού που δαπάνησε, ο γιος του τον εκθρόνισε και τον έκλεισε σε κατ’ οίκον περιορισμό με μοναδική του θέα το Τaz Mahal.

Με την φίλη μου ξεναγηθήκαμε μόνες στους δρόμους των πόλεων και επισκεφτήκαμε αγορές, μαγαζιά. Ο κόσμος ήταν τόσο καλός και ευγενικός μαζί μας.

Αν μου ‘χει μείνει κάτι έντονα από αυτό το ταξίδι είναι η καλοσύνη των ανθρώπων εκεί. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας κάναμε χένα: Δύο σκαμνάκια σ’ έναν δρόμο μες την μέση και ξεκίνησαν να μας βάφουν. Καλλιτέχνες κανονικοί δημιουργούσαν όμορφα σχέδια πάνω στα χέρια μας!

Τελευταία μας στάση ήταν το Δελχί. Μια πόλη διαφορετική από τις άλλες γιατί συνδυάζει την φτώχεια και τον πλούτο μαζί. Μπορεί στην μία μεριά να βλέπεις σύγχρονα κτίρια, λες και είσαι σε ευρωπαϊκή χώρα, και από την άλλη να βλέπεις παράγκες μέσα σε χώμα. Μια διχασμένη πόλη, όπως θα την χαρακτήριζα, που μας άφησε με μία απορία πώς γίνεται να υπάρχει τέτοια διαφορά.

Η αγορά του Δελχί φημίζεται για το πόσο μεγάλη είναι και πόσα διαφορετικά πράγματα μπορείς να βρεις εκεί- με προσοχή μην χαθούμε την περπατήσαμε. Μπήκαμε σε μαγαζιά με κοσμήματα που ήταν πανέμορφα και πολύ οικονομικά. Σ’ όλη τη διάρκεια της βόλτας μας στους δρόμους του Δελχί, ακούγαμε συνέχεια για προτάσεις γάμων και ανταλλαγή για καμήλες!

Την τελευταία μέρα επισκεφτήκαμε το μουσείο του Gandhi, ένας όμορφος κήπος με το μνημείο στο κέντρο αφιερωμένο στο έργο του και στις θυσίες που έκανε. Πανέμορφη τοποθεσία , πρόκειται για μια επίσκεψη που σε βάζει σε σκέψεις…

Το ταξίδι μου στην Ινδία είναι από τα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει μέχρι τώρα γιατί γνώρισα μία διαφορετική κουλτούρα, με κόσμο χαρούμενο, παρά τις συνθήκες της ζωής τους. Πόλεις με χρώματα, ζωντάνια και κυρίως καλοσύνη. Η Ινδία είναι μια χώρα που αξίζει να επισκεφτείς ξανά και ξανά και εγώ σίγουρα θέλω να ξαναπάω και να δω και άλλες πόλεις!

Δες και αυτό:

Αν έχεις πάει Ολλανδία θα ταυτιστείς, εάν δεν έχεις πάει θα σε πείσουμε να πας! (Photos)

Photos: Ιωάννα Γκόλια