Τι είναι πρόσφυγας; Όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα, μια μέρα γκρεμίζονται και μπορεί μέσα σε μια ζωή 80 ή 100 ετών που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος να βιώσει την προσφυγιά. Κανείς δεν μπορεί να μας διασφαλίζει ότι θα ριζώσουμε εκεί που γεννηθήκαμε.

Πρόσφυγας* ονομάζεται, κάθε άνθρωπος που εγκαταλείπει χωρίς τη θέληση του το κράτος του οποίου είναι πολίτης, εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου ότι εκεί θα υποστεί διωγμούς λόγω της θρησκείας ή του πολέμου ή ακόμα και εξαιτίας της ιδιότητάς του ως μέλος μιας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας ή των πολιτικών του απόψεων (πολιτικός πρόσφυγας), και επιπλέον του είναι αδύνατο να εξασφαλίσει προστασία από τη χώρα του.

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

Η προσφυγιά

Είμαστε μια γενιά που μεγαλώσαμε με την λέξη προσφυγιά. Τα προσφυγικά, οι πρόσφυγες της Μικρασίας, Βενιζέλος, εικοσιδύο, ήταν κάποιες λέξεις που ακούγαμε συχνά. Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια που άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, άνθρωποι νοικοκυραίοι, άφησαν ό,τι είχαν και ήρθαν με ένα μπόγο πράγματα να φτιάξουν μια νέα ζωή από το μηδέν. Μικρασιάτες και Πόντιοι, κυρίως βίωσαν στο πετσί τους τον ξεριζωμό, από τους δεύτερους όσοι δεν πρόλαβαν να φύγουν σφαγιάστηκαν σε μια γενοκτονία από τις μεγαλύτερες που έζησε οι ανθρωπότητα.

Οι πρόσφυγες. Άνθρωποι που φεύγουν από το σπίτι τους, γιατί πια δεν είναι ασφαλής η ζωή εκεί. Το προσφυγικό ζήτημα είναι κάτι που συζητιέται τα τελευταία χρόνια και κατά πόσο είναι έτοιμη η χώρα να υποδεχτεί πρόσφυγες. Είναι όντως Σύρος ο άνθρωπος που έρχεται στην Ελλάδα, μήπως είναι ένας Αφγανός; Τι είσαι; Από που κρατά η σκούφια σου άνθρωπε; Σάμπως και η ταυτότητα, το χρώμα και όλα αυτά που κατά τύχη μας όρισαν να είμαστε, μπορούν να δηλώσουν κάτι για εμάς.

Κανένας δεν βάζει το παιδί του σε μια βάρκα, εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

Πόλεμος στην Ουκρανία: Τι έγινε στην Μπούσα; Διέπραξαν οι Ρώσοι στρατιώτες εγκλήματα πολέμου;

Όταν θα μπω στη θέση σου

Τότε μόνο θα σε καταλάβω. Τότε θα καταλάβω τον πόνο που νιώθεις. Όταν διαβάσω την ιστορία που έζησαν στο πρόσφατο παρελθόν οι προηγούμενες γενιές. Όταν θυμηθώ ότι η γιαγιά ή ή ο παππούς μου κάποτε ξεκίνησαν από τον τόπο τους με μια εικόνα και μια κατσαρόλα από το σπίτι τους. Όταν ακούσω τα τραγούδια τους και προσπαθήσω να καταλάβω τα βιώματά τους. Τα τραγούδια μιλούν από μόνα τους και λένε την ιστορία. «Στα ξένα είμαι Έλληνας Και στην Ελλάδαν ξένος».

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στην Ελλάδα από την 24 η του Φεβρουαρίου, 10 εκατομμύρια πρόσφυγες έφυγαν από την Ουκρανία. Ξυπνάς μια μέρα και οι σειρήνες του πολέμου ηχούν και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προφυλάξεις τη ζωή, τη δική σου και των παιδιών σου. Έχεις μια ώρα να μαζέψεις ό,τι μπορεί να είναι χρήσιμο για τη νέα σας ζωή και να φύγεις. Να δεις για τελευταία φορά το σπίτι που φτιάξατε τα όνειρά σας και να φύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω.

Φεύγεις ξέροντας ότι όταν γυρίσεις, αν γυρίσεις ποτέ, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ούτε η γειτονιά που μεγάλωσες, ούτε το σπίτι, ούτε τίποτα από όσα είχες μάθει τόσα χρόνια. Φεύγεις γιατί η επιβίωση έχει τον πρώτο λόγο και μετά όλα τα άλλα θα γίνουν.

«Να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ΄όσο τον βρήκες». Όταν αδειάζουν τα χέρια, αλλά γεμίζει η καρδιά

Τι είναι πρόσφυγας;

Ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα. Δεν έχει δουλειά, δεν έχει εκπαίδευση για τα παιδιά του, δεν έχει ρούχα, δεν έχει κρεβάτι για να κοιμηθεί, δεν έχει στέγη για να καλυφθεί, δεν έχει πατρίδα, δεν έχει τίποτα από όσα είχε. Γιατί κάποιος άλλος αποφάσισε. Έχει μόνο τις αναμνήσεις του και την ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα έρθει και για εκείνον. Έχει την αγάπη και στήριξη και την αλληλεγγύη από έναν άγνωστο που εκεί που ήταν βυθισμένος στο βαθύτερο σκοτάδι του έδωσε ένα χέρι και τον τράβηξε στο φως.

Είμαστε όλοι εν δυνάμει πρόσφυγες, μη θαρρείς ότι επειδή σήμερα έχεις μια στέγη να προφυλάξεις την οικογένειά σου, δεν θα συμβεί αύριο και σε εσένα αυτό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή και ένα δευτερόλεπτο αρκεί να κάνει συντρίμμια την ζωή που έχεις φτιάξει άνθρωπε με τόσο κόπο.

Η τέχνη

Σε καιρό ειρήνης διαβάζουμε βιβλία που έχουν γραφτεί για το θέμα της προσφυγιάς. Για να μάθουμε, για να μην ξεχάσουμε. «Το Νούμερο  31328» του Ηλία Βενέζη, « Τα ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου και άλλα βιβλία που είναι γροθιά στο στομάχι, δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε την ιστορία ακόμα και αν μέσα από το μύθο σκιαγραφείται η ιστορία με τον καλύτερο τρόπο. Επίκαιρα πιο πολύ από ποτέ. Μας θυμίζουν την αγριότητα και το σκληρό πρόσωπο του πολέμου.

Στο πρώτο και δεύτερο επεισόδιο της σειράς «Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό» βλέπουμε τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Καππαδοκίας και τον αγώνα για την ομαλή εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. Την υποδοχή των Ελλήνων.

Αν αύριο αναγκαζόσουν να αφήσεις το σπίτι σου, τη γλυκιά σου πατρίδα, είτε εκείνη λεγόταν Συρία, είτε Καππαδοκία, είτε Ουκρανία ή Ελλάδα και να πας σε έναν ξένο τόπο, θα προσευχόσουν να σε υποδεχτούν με φροντίδα, με αγάπη, με σεβασμό. Είμαστε όλοι ίδιοι, όλοι ίσοι και ποτέ δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Εύχομαι να μην περνά μέρα που να μην το ξεχνάμε αυτό.

Με την ελπίδα να είμαστε όλοι δυνατοί, να βοηθάμε όπως μπορούμε, να ριζώσουν οι άνθρωποι στους νέους τόπους και να ζούμε όλοι Ειρηνικά.

*Πηγή: Ορισμός από τη Wikipedia

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News