Τι είναι η αυτοπεποίθηση και με ποιον τρόπο μπορώ να τη χτίσω; Χτίζεται η αυτοπεποίθηση λοιπόν, δεν είναι κάτι που είτε το έχεις είτε όχι. Μπορείς να το κάνεις με πολλούς τρόπους, θα βρεις συχνά άρθρα ή βιβλία που μιλούν για το πώς να καταφέρεις να χτίσεις την αυτοπεποίθηση σου, πώς να αποκτήσεις ακλόνητη αυτοπεποίθηση, πώς να πιστέψεις στον εαυτό σου. Σήμερα θα σου μιλήσω για έναν τρόπο που τον έχεις σίγουρα, τον έχουμε όλοι χωρίς εξαίρεση απλώς κάποιοι ίσως δεν έχουμε δώσει σημασία.

Συνηθίζω να ξεκινάω τα άρθρα μου με έναν ορισμό και για την αυτοπεποίθηση έχω βρει έναν πολύ ταιριαστό του Γιώργου Πιντέρη, Ph.D

«Αυτοπεποίθηση είναι ο βαθμός στον οποίο η αίσθηση που έχεις για την αξία σου επαληθεύεται από τα γεγονότα»*

Είναι μια αίσθηση λοιπόν η αυτοπεποίθηση! Υπάρχουν πάρα πολλά εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας. Τον τελευταίο καιρό έκανα μια καταπληκτική διαπίστωση για το θέμα αυτό και είμαι πεπεισμένη ότι αφορά σε όλους τους ανθρώπους ακόμα και σε ‘κείνους που πιστεύουν ότι έχουν ελάχιστα επίπεδα αυτοπεποίθησης.

απόφαση για χωρισμό

Κάθε φορά που πίστευες σε εμένα

Καθώς μεγαλώνουμε η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας αρχίζει να γίνεται πιο καθαρή. Στην πριν από την ενηλικίωσή μας ηλικία, (από βρέφη μέχρι έφηβοι), βασιζόμαστε πολύ σε αυτά που πιστεύουν οι σημαντικοί άλλοι για μας. Γι’αυτό συχνά θα ακούσεις την ατάκα: «Μη βάζεις ταμπέλες στο παιδί» γιατί αυτήν την ταμπέλα τη φοράει σε όλη του τη ζωή και επειδή είσαι σημαντικός άλλος για εκείνο, είτε είσαι γονιός, είτε δάσκαλος, είτε τροφός του, έχει αυτήν την εικόνα για τον εαυτό του για πάρα πολλά χρόνια και ίσως αυτό το καθορίσει.

Κάθε φορά που πίστευες εσύ σε εμένα, σημαντικέ άλλε, μαμά, μπαμπά, δάσκαλε, πίστευα στον εαυτό μου και ότι μπορώ να το κάνω! Και το έκανα

Σήμερα οι άνθρωποι με την ακλόνητη αυτοπεποίθηση είναι τα παιδιά που κάποτε κάποιος πίστεψε σε αυτά. Θεωρώ όμως ότι όλοι οι γονείς πιστεύουν στα παιδιά τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πχ. όταν μαθαίναμε να περπατάμε, μια εικόνα που δεν έχουμε τώρα στο μυαλό μας γιατί δεν έχουμε μνήμες από εκείνη την ηλικία, αλλά ίσως είναι χαραγμένη στο υποσυνείδητο, που όπως λένε οι έρευνες είναι κάτι που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε. Τότε λοιπόν μας έδωσαν ώθηση να σηκωθούμε και να κάνουμε το επόμενο βήμα και μας άφησαν όταν ήξεραν ότι μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας, πίστεψαν σε εμάς! Και εμείς βλέποντάς τους σημαντικούς άλλους τόσο σίγουρους, το κάναμε το επόμενο βήμα και το επόμενο και στο τέλος φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής. Πέσαμε λίγες φορές αλλά μας παρότρυναν να σηκωθούμε! Και σηκωθήκαμε.

Πιστεύοντας λοιπόν ότι μπορούμε το κάνουμε, προχωράμε στο επόμενο βήμα. Και καθώς προχωράμε και δίνουμε το χρόνο και την αξία μας σε αυτό που καταπιανόμαστε γινόμαστε κάθε μέρα και καλύτεροι. Και όλα ίσως ξεκίνησαν επειδή κάποιος πίστεψε σε εμάς. Πίστεψε ότι μπορούμε να το κάνουμε!

Να μπαίνεις σε ένα χώρο σαν να σου ανήκει

«Να μπαίνεις σε ένα χώρο σαν να σου ανήκει όχι σαν να θες να τον αγοράσεις». Η ατάκα αυτή ανήκει στην μαμά του ηθοποιού Μάθιου Μακόναχι και όπως έχει δηλώσει τον έχει βοηθήσει πολύ στη ζωή του ως τώρα.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι ντρέπομαι, ότι δεν μπορώ, ότι είναι δύσκολο, ότι φοβάμαι ότι δε θα τα καταφέρω, θυμάμαι τους ανθρώπους που έχουν πιστέψει κάποτε σε εμένα και τα λόγια της μαμάς του Μάθιου. Και να σου πω, κάθε φορά πιάνει!

* Γιώργος Πιντέρης, Από την ανασφάλεια στην αυτοπεποίθηση, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2020

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News