Σου έχει τύχει ποτέ να αισθάνεσαι μόνος; Και δεν εννοώ να μην έχεις σχέση, οικογένεια που είστε κοντά ή αρκετούς φίλους… Εννοώ εκείνο το συναίσθημα που, εάν το ζωγράφιζες, θα σ’ έκανες εσένα σε μια γωνιά και όλους τους άλλους πιο μακριά. Αυτό το συναίσθημα που τελικά δεν έχει να κάνει με το πόσους ανθρώπους έχεις στον περίγυρό σου, αλλά με το πώς αισθάνεσαι με εσένα τον ίδιο…

Πολλές φορές οι άνθρωποι γύρω μας μας «αποκλείουν» χωρίς να το καταλαβαίνουν και χωρίς να υπάρχει κακή πρόθεση. Μας αποκλείουν άθελά τους από καταστάσεις και συναισθήματα που βιώνουν εκείνοι, επειδή νιώθουν ότι δεν θα μπορούσαμε να τους καταλάβουμε.

Πολύ συχνά, πιο συχνά απ΄ ό,τι το συνειδητοποιούμε, το κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι στους άλλους, με αποτέλεσμα να νιώθουμε μόνοι μας. Να αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε ακριβώς να ενσωματωθούμε σε μια ομάδα, να μην μπορούμε να έχουμε μια σταθερή επαφή με τους φίλους μας και να κρατάμε πολλά πράγματα για τον εαυτό μας. Κάποια χρειάζεται. Όλοι μας έχουμε πράγματα που μοιραζόμαστε μόνο με τον ψυχοθεραπευτή μας ή και με κανέναν, γιατί φοβόμαστε να τα μοιραστούμε αρχικά με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ωστόσο, όταν αυτό γίνεται συνήθεια, αυτός ο φαύλος της μη ουσιαστικής επικοινωνίας καταλήγει σε μοναχικά μονοπάτια, στα οποία εάν περπατήσεις, είναι δύσκολο να βρεις την επιστροφή.

5 μύθοι για τη μοναξιά που ήρθε η ώρα να καταρρίψεις

Κι εκεί έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Είτε επειδή έφτασες στο σημείο να το καταλάβεις μόνος είτε επειδή κάποιος σε βοήθησε να το κάνεις. Μπορεί να είναι ένα αθώο σχόλιο πάνω στην κουβέντα, μπορεί να είναι μια ευθεία συζήτηση γι’ αυτό ή απλά η παρατήρηση του εαυτού σου μέσα στο σύνολο.

Και τότε καλείσαι να αποφασίσεις. Τι έχω πραγματικά ανάγκη; Πώς αισθάνομαι μ’ αυτή την μοναχικότητα; Πώς θα ήταν εάν μπορούσα να κάνω το τέλειο fit σε μια πολυπληθή ομάδα; Θα ήμουν περισσότερο χαρούμενος; Και τελικά…. Θα ήθελα να είμαι ανοιχτό βιβλίο και να είναι πάντα και οι άλλοι έτσι απέναντί μου;

Το να κρατάς «αποστάσεις» και να βιώνεις στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να ενσωματωθείς απόλυτα στο σύνολο, είναι κάτι που σε βασανίζει. Αλλά αυτή είναι η μοναδικότητά σου. Αυτό είναι πιθανώς ένα core χαρακτηριστικό σου, επομένως εάν είναι πραγματική σου επιθυμία να απαλλαχθείς απ’ αυτό, πρέπει να βρεις τον τρόπο να το κάνεις. Τον τρόπο που θα δουλέψει σε σένα. Όμως, πριν ξεκινήσεις αυτή την προσπάθεια, πάρε λίγο χρόνο και αναρωτήσου: Θέλεις πραγματικά να το αλλάξεις; Αισθάνεσαι ότι είναι μια συνειδητή σου απόφαση αυτή η αλλαγή ή μήπως νιώθεις πίεση επειδή δεν ανήκεις στον μέσο όρο;  Ή τουλάχιστον στον μέσο όρο που έχεις εσύ στο μυαλό σου… Μήπως πρέπει να ξεχωρίσεις τι είναι δική σου, βαθιά επιθυμία και τι αισθάνεσαι σαν ανάγκη σου, επειδή με κάποιο τρόπο, άθελά τους, στο επιβάλλουν άλλοι παράγοντες;

Αν απολαμβάνεις τη μοναξιά σου… δες τι σημαίνει αυτό για σένα!

Για εσένα, που νιώθεις ότι συχνά έχεις ένα καβούκι γύρω σου, υψώνεις τις άμυνές σου και δυσκολεύεσαι να μιλήσεις για τον εαυτό σου και τα συναισθήματά σου αφιλτράριστα, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος! Και εάν σε αγαπάς και δεν θέλεις να αλλάξεις, μην το κάνεις για να ανήκεις στον μέσο όρο. Και τελικά… ποιος ορίζει τον μέσο όρο; Υπάρχει ή είναι μια έννοια που έχουμε εφεύρει για ερευνητικούς λόγους και συνηθίζουμε να την χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τους αποκλεισμούς που μπορεί να ενέχει…;

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News