Η ζωή δεν είπε κανείς ότι είναι δίκαιη. Όσο ωραία και αν είναι δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει στην επόμενη σελίδα το βιβλίο της ζωής μας. Βλέποντας το απόσπασμα που μιλούσε για τον πατέρα του, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στη συνέντευξη που έδωσε στην Cosmote, μου γέννησε πολλά συναισθήματα. Σκέφτομαι το θέμα: «Ο πόνος της απώλειας» και πόσο πολύ κάποιες φορές μας καθορίζουν οι απώλειες των σημαντικών άλλων της ζωής μας.

Αντετοκούνμπο γίνεται ταινία

Α ρε Γιάννη

Μόνο αυτό είπα μόλις είδα το απόσπασμα. Ένα μείγμα συναισθημάτων που μπορεί να βιώσει ο θεατής του αποσπάσματος και ανάλογα με τα βιώματα που έχει ζήσει να ταυτιστεί μαζί του και να τον καταλάβει. Σε καταλαβαίνω τόσο πολύ Γιάννη και νιώθω τον πόνο σου.

“Θα γύριζα πίσω στα Σεπόλια να πουλάω CD”: Η ανατριχιαστική δήλωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο για τον πατέρα του

Η Απώλεια γράφεται με Α κεφαλαίο

Δεν είναι κάτι που περιγράφεται με λέξεις. Ο πόνος της απώλειας είναι βαθύς, είναι δύσκολος, είναι πικρός. Το ότι δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και δεν θα γράφει το όνομα του ανθρώπου αυτού που έφυγε πονάει. Το ότι δεν μπορείς να πάρεις εσύ τηλέφωνο όποτε θες και να μιλήσεις με τον άνθρωπό σου, γιατί πια ο αριθμός του ανήκει σε άλλον συνδρομητή πονά.

Σε καταλαβαίνω Γιάννη και κάθε Γιάννη, γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή η πληγή είναι εκεί. Όπως λένε οι ειδικοί κάποτε επουλώνεται το τραύμα, δεν αιμορραγεί, αλλά την πληγή την βλέπεις. Ειδικά όταν μιλάμε για τον γονιό σου, είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτείς ότι αυτή θα είναι η νέα πραγματικότητα της ζωής σου.

«Θα θυσίαζα τα πάντα για να έχω πίσω τον πατέρα μου! Δεν το σκέφτομαι καν! Πάρτε τα όλα! Πάρτε τα όλα πίσω. Θα γύριζα στα Σεπόλια να πουλάω cd για να έχω τον πατέρα μου»

Γιάννης Αντετοκούνμπο

Όταν κάνουμε σχέδια

Λέει μια παροιμία: «όταν κάνουμε σχέδια γελάει ο Θεός». Κάνουμε σχέδια, όλοι μας σκεφτόμαστε το ιδανικό για εμάς, θεωρώντας ως δεδομένο ότι θα έρθει κάτι καλύτερο και όλα όσα έχουμε τώρα δεν θα φύγουν. Αν είναι να φτιάξω κάτι και να μου χαλάσει αυτό που έχω ήδη λυμένο δεν το θέλω.

Έλα όμως που δεν έχουμε επιλογή. Δεν είναι στο χέρι μας. Εκτός από το δικό μας σώμα δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα άλλο.

Γίνε η αγκαλιά και το αυτί για αυτόν που το βιώνει

Δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι ρωτάνε ερωτήσεις σχετικά με το πένθος, δεν ξέρω γιατί ο θάνατος είναι ένα θέμα που αν και δύσκολο για όλους ωστόσο είναι ένα θέμα που ενδιαφέρει να μάθουν την άποψή μας οι άλλοι.

Αν δεν το έχεις βιώσει, δεν έχεις δικαίωμα να μιλήσεις. Δεν έχεις μπει στα παπούτσια του άλλου, δεν ξέρεις σε τι μονοπάτια διαβαίνει κάθε μέρα και πώς συνεχίζει την ζωή του παρόλη την απώλεια αυτού που το βιώνει. Αν δεν σου έχει χτυπήσει την πόρτα, που εύχομαι να μην στη χτυπήσει ποτέ και να μην το βιώσεις, δεν μπορείς να πεις σε καταλαβαίνω, γιατί δεν καταλαβαίνεις.

Μην πεις τη λέξη σε καταλαβαίνω, γίνε ένα αυτί και άκου. Γίνε μια αγκαλιά που μέσα της θα στεγνώσουν δάκρυα. Μια μέρα θα στεγνώσουν και αυτά.

Για όλους εκείνους που έφυγαν…

Ο πόνος της απώλειας μοιάζει σαν ένα αγκάθι μέσα στην καρδιά, είναι εκεί κάθε φορά που γίνεται κάτι καλό ή άσχημο στη ζωή σου, κάθε φορά που κάνεις ένα επίτευγμα ή κάθε φορά που θες παρηγοριά λες «μακάρι να ήταν εδώ και εκείνος να το δει ή να ήταν εδώ να με παρηγορήσει». Όπως και αν έχει, όταν δεν υπάρχει επιλογή, η γλυκιά ανάμνηση του ανθρώπου που έφυγε είναι το μόνο που έχουμε τώρα και οι άνθρωποί μας πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε. Ας είναι όλοι αναπαυμένοι.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News