Η είδηση λέει ότι μια γυναίκα υπέστη βιασμό σε βαγόνι τραίνου και κανείς από τους συνεπιβάτες της δεν την βοήθησε, δεν την έβγαλε από αυτό που ζούσε, δεν την έσωσε. Όλη αυτή η απάθεια μπροστά σε επιθέσεις που υφίστανται συνάνθρωποι μας είναι ένα τεράστιο θέμα προς συζήτηση, είναι ένας λόγος να αναρωτηθούμε γιατί το κάνουμε αυτό ή γιατί δεν παρεμβαίνουμε ώστε να σταματήσει η κάθε είδους κακοποίηση είτε αυτή λέγεται σωματική, είτε σεξουαλική είτε λεκτική και οι τρεις πονάνε.

Πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι

Είναι πολλές φορές που και οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιες ανάγκες υποστηρίζουν τις πράξεις μας. Μην κάνεις αυτό που δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Αυτός είναι ένας κανόνας που θυμάμαι από παιδί και προσπαθώ να το κάνω πράξη όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση της γυναίκας αυτής, αλλά θα ήθελα να ήταν κάποιος εκεί για να με υπερασπιστεί.

τροπολογία περί βιασμού

Το ψυχολογικό πείραμα της συμμόρφωσης του Asch

Όταν σκέφτομαι τέτοιες περιπτώσεις και καταστάσεις που πολλά άτομα μπορεί να βρεθούν σε ένα μέρος και να χρειαστεί να μιλήσουν, θυμάμαι πάντα το ψυχολογικό πείραμα της συμμόρφωσης του Asch. Ένα πασίγνωστο πείραμα που έκανε ο Asch τη δεκαετία του 1950 με κάποιους φοιτητές τους και απέδειξε «την απίστευτη επιρροή που ασκεί η ομαδική πίεση στο άτομο αλλά και την παντοτινή επιθυμία του ανθρώπου να ανήκει στο σύνολο».

Στην ουσία, συμμορφωνόμαστε και πάμε με το ρεύμα, για να είμαστε οι ίδιοι κοινωνικά αρεστοί. Προσωπικά ξέρω λίγους ανθρώπους που θα ύψωναν το ανάστημά τους, θα τολμούσαν να μην είναι είναι αρεστοί γιατί πιστεύουν πολύ στον εαυτό τους μάλλον ή γνωρίζουν την αξία τους και δεν τους νοιάζει καθόλου αν θα γίνουν αρεστοί και αποδεκτοί από τους άλλους.

Σου έχει συμβεί να είσαι παρών μπροστά σε περιστατικό βίας;

Μου έχει συμβεί. Ήταν χειμώνας του 2018 σε ένα βαγόνι του ηλεκτρικού από το κέντρο της Αθήνας προς τα προάστια, απογευματινή ώρα. Το βαγόνι γεμάτο ασφυκτικά. Μπαίνω στο βαγόνι και βλέπω μπροστά μου έναν τύπο γύρω στα 50 με 60 αδύνατο, ψηλό με κοντοκουρεμένο μαλλί που μύριζε φθηνό αλκοόλ. Δεν ήταν μεθυσμένος όμως. Μόλις τον είδα σκέφτηκα από μέσα μου «ωχ, ελπίζω να πάνε όλα καλά στη διαδρομή μου» και έφυγα πιο μακριά, όσο ήταν δυνατόν.

Δυο-τρεις στάσεις πιο μετά μπαίνει μια όμορφη γυναίκα γύρω στα 50, που τα χαρακτηριστικά της μαρτυρούσαν ότι είχε έρθει από κάποιο μέρος των Βαλκανίων. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, της έκανε λεκτική επίθεση του τύπου, «γυρίστε από εκεί που ήρθατε να ξεβρωμίσει ο τόπος» και άλλα παρόμοια ρατσιστικά και μισάνθρωπα σχόλια.

«Τι φορούσες εκείνη την ημέρα;» | Ο βιασμός δεν έχει να κάνει με το τι φοράς (Photos)

Η γυναίκα δεν μίλησε καθόλου, τον αγνόησε κοίταξε έξω από το παράθυρο και κατέβηκε στην επόμενη στάση. Ήταν η πρώτη φορά που ντράπηκα τόσο. Που δεν ύψωσα τη φωνή μου να υπερασπιστώ αυτή τη γυναίκα. Το θεώρησα άδικο όλο αυτό το μίσος απέναντί της. Ένιωσα άσχημα για όλους τους ανθρώπους που ήμασταν εκεί μέσα και που ούτε ένας δεν βρήκε το θάρρος και τη δύναμη να βάλει εκείνον τον άνθρωπο στη θέση του. Ούτε ένας δεν φάνηκε πιο δυνατός ώστε να παρασύρει ένα κύμα υποστήριξης.

Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα έχω αυτήν την πικρή γεύση από εκείνο το περιστατικό στο μυαλό μου. Η απάθεια μπροστά σε επιθέσεις είναι ένα φαινόμενο που το παρατηρώ και με κάνει να απογοητεύομαι από τους ανθρώπους αλλά και από εμένα. Και εγώ λιγοψύχησα όταν βρέθηκα μπροστά σε περιστατικό και εγώ ήθελα να συμμορφωθώ με το σύνολο ξεχνώντας ότι εκεί έξω υπήρχε ένας άνθρωπος που παραβιάστηκε ένα προσωπικό του όριο και ούτε ένας άλλος άνθρωπος δεν τον υποστήριξε.

Με την ευχή κάποτε να αλλάξει αυτός ο κόσμος και να μην μας σταματά τίποτα από το να δίνουμε φωνή και δύναμη στους αδικημένους και να πάψει πραγματικά να μας απασχολεί η κοινωνική συμμόρφωση ώστε όλοι να ζούμε με ασφάλεια και σεβασμό.

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News