Μάθημα από τα πρώτα που μαθαίνουμε στη ζωή μας ως παιδιά και μέχρι τα 5 ξέρουμε πώς γίνεται είναι το πώς να ζητήσω συγγνώμη; Τεράστιο κεφάλαιο για τη ζωή ενός ανθρώπου, σε οποιαδήποτε ηλικία. Δείχνει ωριμότητα να μάθεις να ζητάς συγγνώμη όταν έχεις κάνει λάθος και όχι αδυναμία και αυτό είναι ένα μάθημα που μας μαθαίνουν οι γονείς όλων μας, σε πολύ μικρή ηλικία. Ναι, είναι δύσκολο να τσαλαπατήσεις το εγώ σου να ρίξεις τα μούτρα σου κάτω και να παραδεχτείς ότι έκανες σφάλμα αλλά, η ειλικρινής συγγνώμη πάντα εκτιμάται. Σε εκείνον που έκανες κάποιο λάθος, κάποια αδικία, κάτι που δεν έπρεπε και το γνωρίζεις πολύ καλά ότι είσαι λάθος, πρέπει να ζητήσεις συγνώμη. Ο τρόπος που ζητάς συγγνώμη και που κάνεις ειρήνη με τους ανθρώπους δείχνει την ποιότητα που έχεις ως άνθρωπος.

Πώς να ζητήσω συγγνώμη;

Δεν υπάρχει τίποτα τέλειο σ’ αυτήν τη ζωή και κανείς από εμάς δεν γεννήθηκε με την ικανότητα να μην κάνει ποτέ λάθος. Τα λάθη άλλωστε είναι η απόδειξη ότι προσπαθούμε και δεν μένουμε στάσιμοι. Έτσι, όταν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους, όταν παράγεις έργο, όταν δημιουργείς υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάπου να κάνεις λάθος. Πώς αντιμετωπίζεις εσύ το λάθος στη ζωή σου; Πας και ζητάς αμέσως συγγνώμη ή γυρεύεις μια ωραία δικαιολογία για να αποφύγεις τη συγγνώμη; Κοιτάς γύρω σου να βρεις άλλον φταίχτη για κάτι που έγινε πριν 5 χρόνια και έτσι εσύ θα φανείς λιγότερο λάθος και θα θυμίσουμε στους άλλους περσινά ξινά σταφύλια;

Το να ζητάς συγγνώμη δείχνει δύναμη

συγγνώμη δεν είναι ειλικρινής

Η ευθύνη και η αποφυγή της

Είσαι σε ένα μέρος με 30 άτομα που έχετε ένα κοινό στόχο, μπροστά θα βγουν τα 3-4 από τους 30 και αυτοί θα αναλάβουν όλες τις ευθύνες ενώ οι υπόλοιποι θα σταθούν από κάτω να κρίνουν τι έγινε λάθος από αυτούς τους λίγους, αντί να γυρίσουν να δουν τη δική τους καμπούρα και το γεγονός ότι εκείνοι είτε δεν βοήθησαν, είτε έκαναν λάθος.

Σαν ο διάολος το λιβάνι την φοβούνται την ευθύνη οι άνθρωποι. Γιατί είναι δύσκολο να υπερβείς τα εσκαμμένα, είναι δύσκολο και πονά το να ανεβάζεις τον πήχη ψηλά, αλλά και να τον κρατήσεις εκεί. Είναι δύσκολο και δεν έχουν και όλοι την ικανότητα να πορευτούν με ένα πήχη καρφωμένο στα δύο μέτρα.

H συναισθηματική ωριμότητα είναι ένα από τα πιο ελκυστικά χαρακτηριστικά σε έναν άνθρωπο-6 σημάδια που αποδεικνύουν ότι το έχεις και εσύ!

Η δικαιολογία σου δεν με πείθει

Υποτίθεται ότι εσύ έρχεσαι να ζητήσεις συγγνώμη ύστερα από το λάθος που έκανες. Δεν σε έμαθαν να ζητάς συγγνώμη φωναχτά και κοιτώντας τον άλλο στα μάτια, όταν ήσουν 5 και περιμένουμε σήμερα στα 30, 40, 50+ να ζητήσεις ειλικρινή συγγνώμη και να το βουλώσεις. «Συγγνώμη, έκανα λάθος» και μετά τελεία. Δεν χωρά τίποτα άλλο μετά τη συγγνώμη σου, δεν το καταλαβαίνεις ότι γελοιοποιείσαι και μοιάζεις με παιδί δημοτικού κρίνοντας όλους τους άλλους στη φάση της συγγνώμης σου;

Δεν το καταλαβαίνεις ότι όταν ζητάς συγγνώμη δείχνεις μετάνοια για το λάθος σου, ενώ η χολή που κρατούσες μέσα σου για χρόνια δεν χρειάζεται καθόλου. Η χολή που πετάς, δείχνει την ποιότητα που δεν έχεις και αυτή είναι που δείχνει την υποκρισία, την ανωριμότητα και την απαράδεκτη συμπεριφορά.

Εσύ είσαι οκ με τον εαυτό σου;

Ναι, έκανα λάθος, συγγνώμη, αλλά και εσύ με ξεχώρισες, με στεναχώρησες, δεν είδες τον άλλο και είδες μόνο εμένα. Άρα η λάθος συμπεριφορά σου θες να μας πεις ότι είναι αποτέλεσμα κάποιου άλλο και ότι εσύ είχες όλη την καλή διάθεση να είσαι σωστός αλλά ο άλλος έφταιγε που «σε ανάγκασε» να φερθείς έτσι. Το να πετάμε το μπαλάκι σε εκείνον που έχουμε αδικήσει είναι εξαιρετικά χειριστική συμπεριφορά και δεν έχει θέση σε καμία σχέση της ζωής μας.

Εσύ είσαι οκ με εσένα; Με τον εαυτό σου; Τι λες στον εαυτό σου δηλαδή; Ότι εγώ έκανα λάθος, ζήτησα μια ψευτοσυγγνώμη για τα μάτια αλλά πίστευα μέσα μου ότι δεν ήμουν λάθος και ότι ο τρόπος που φέρθηκα εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το πώς μου φέρθηκαν οι άλλοι.

Είμαστε πια μεγάλοι άνθρωποι, μεγαλώνουμε παιδιά, εγγόνια και αποτελούμε πρότυπα γι αυτούς τους ανθρώπους. Τι θα ήθελες να πει το παιδί σου ή το εγγόνι σου αν σ΄έβλεπε να φέρεσαι έτσι; Τι παράδειγμα του δίνεις για τις σχέσεις που έχει στη ζωή του και πώς θα πρέπει να κάνει ειρήνη και εκείνο στη ζωή του;

Ο δρόμος της ζωής μας

Η ζωή μας μοιάζει με ένα μονοπάτι. Κάποιες φορές η οπτική μας που έχουμε για τα πράγματα ίσως καθορίσει και το μονοπάτι αυτό. Τις σχέσεις με τους συνοδοιπόρους, τα μαθήματα. Όλα είναι εξαρτημένα σε μια σχέση αιτίου-αιτιατού. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του και όλα εξηγούνται και όσο περισσότερο γνωρίζω τους ανθρώπους τόσο περισσότερο καταλαβαίνω τις συμπεριφορές τους που πηγάζουν από ανάγκες θαμμένες εκεί πίσω στα παιδικά χρόνια που κάποιος ή κάποιοι στάθηκαν λίγοι στον ρόλο τους.

Μη λυπάσαι για τις αδικίες που μπορεί να συμβούν στη ζωή σου, να θυμάσαι ότι η αλήθεια βγαίνει πάντα από πάνω, ό,τι και αν γίνει. Αν κάνεις κάπου λάθος έχε τα κότσια να βγεις και να πεις αυτές τις τρεις λέξεις: «Συγγνώμη, έκανα λάθος» και τίποτα άλλο. Ο άλλος όσο θυμωμένος και αν είναι, όταν περάσει ο θυμός θα καταλάβει. Αν πεις τις δικαιολογίες που λες συνήθως, μόνη σου δυσχεραίνεις τη θέση σου ακόμα περισσότερο.

Να γιατί ο Coach σου δεν σε βοήθησε να ζήσεις την ζωή των ονείρων σου

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News