Με πόσους ανθρώπους δεν χαθήκαμε ξαφνικά μια μέρα και δεν τους ξαναείδαμε ποτέ. Όχι γιατί τσακωθήκαμε, αλλά γιατί οι ζωές μας άλλαξαν. Οι προτεραιότητες και οι ανάγκες μας. Να γιατί δεν μ’ αρέσουν οι αποχωρισμοί. Γιατί μέχρι μια στιγμή ο άλλος ήταν η καθημερινότητά σου, ήταν μέσα στη ρουτίνα σου, μέσα σε μια στιγμή αυτός ο άνθρωπος πια δεν είναι στη ζωή σου. Θα μου πεις κανείς δεν σου υποσχέθηκε ότι τα πάντα είναι αιώνια. Εμείς οι ίδιοι άλλωστε είμαστε περαστικοί και περαστικά είναι όλα σήμερα φαίνονται σημαντικά. Το πιο πιθανό είναι ότι πέντε χρόνια μετά δεν θα μας απασχολούν καν.

Γιατί δεν μ’ αρέσουν οι αποχωρισμοί και δεν αρέσουν σε κανέναν

Πας στο δημοτικό και όλος σου ο κόσμος είναι η φίλη σου. Η μια και μοναδική φίλη που την ξεχώρισες και σε ξεχώρισε και αφιερώσατε η μια στην άλλη χρόνο και ενέργεια. Και πιστέψατε ότι αυτό θα είναι για πάντα. Μετά συνέχισες στο γυμνάσιο και η φίλη αυτή πάει σε άλλο σχολείο, γνωρίζεις άλλες φίλες που τις έχεις για πολλά χρόνια στη ζωή σου.

Μεγαλώνεις, πας στη σχολή, γνωρίζεις νέους ανθρώπους που έχετε πιο κοινά από τις φίλες του γυμνασίου και σιγά σιγά αφιερώνεις χρόνο, ενέργεια, εξόδους, διακοπές με εκείνους τους νέους ανθρώπους. Μετά πιάνεις μια δουλειά και λες, σιγά μην πάω στη δουλειά και βρω φίλους. Και όμως και ακόμα και στη δουλειά βρίσκεις ανθρώπους που κουμπώνουν οι ανάγκες, τα θέλω σου και ταιριάζετε και με αυτούς.

Και μια μέρα φεύγουν οι άνθρωποι από τη δουλειά και χάνεσαι για πάντα με αυτόν τον άνθρωπο.

συγκινητικές ταινίες

Η καθημερινότητα φέρνει εξοικείωση

Δηλαδή, οι άνθρωποι που ήταν μέσα στην καθημερινότητά μας όταν ήμασταν στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στη σχολή στη δουλειά, αποτελούσαν το μέρος του μικρόκοσμού μας. Ο Μικρόκοσμος που μπορεί για σένα που το βλέπεις απ’ έξω και έχεις τον δικό σου διαφορετικό μικρόκοσμο να φαίνεται αδιάφορος, όμως για μένα είναι το κέντρο του κόσμου μου σήμερα και για κάθε σήμερα που θα έρθει από δω και ύστερα.

Ο μικρόκοσμος είναι εκεί που διαθέτεις την ενέργεία σου τις 16 ώρες που είσαι ξύπνιος κάθε μέρα. Κάθε μια επιλογή που κάνεις, αποτελεί τον μικρόκοσμό σου. Από τη δουλειά και τους συναδέλφους, τη σχολή, την έξοδο. Οι άνθρωποι που επιλέγεις να περάσεις τον χρόνο σου.

Θα μου πεις στα σχολείο και στις σχολές, δεν επιλέγεις ποιον θα έχεις δίπλα σου. Σίγουρα είναι πολλές άλλες προσωπικότητες σε μια τάξη, ή σε ένα εξάμηνο πανεπιστημίου, όμως δεν ταιριάζουμε με όλους τους ανθρώπους. Υπάρχει και η χημεία στη μέση. Μπορεί μάλιστα με κάποια άτομα να ταιριάζατε αλλά στην πορεία σας να άλλαξαν οι ανάγκες και τα θέλω σας και να χαθήκατε χωρίς να υπάρξει τσακωμός στη μέση.

Με τη δουλειά τι γίνεται;

Ας μη γελιόμαστε, στη δουλειά δεν πάει κανείς για να βρει φίλους ή παρέα. Οι περισσότεροι στα 20+ που πιάνουμε την πρώτη μας δουλειά έχουμε ήδη την παρέα μας, από το σχολείο ή τη σχολή. Εντούτοις, χάρη στην οικειότητα που φέρνει η καθημερινότητα με τους ανθρώπους που περνάμε το 1/3 της ζωής μας, θα αφιερώσουμε ενέργεια, νοιάξιμο, θα ανταλλάξουμε απόψεις, θα συμφωνήσουμε θα διαφωνήσουμε, θα πάμε για ένα κρασί μετά τη δουλειά, ίσως πάμε μια εκδρομή.

Και μια μέρα η δουλειά μπορεί να μην σε καλύπτει πια, μπορεί να βρήκες κάτι καλύτερο, μπορεί να θες να αλλάξεις αντικείμενο, φεύγεις δηλαδή. Με τους ανθρώπους τι γίνεται; Αποχωρίζεσαι ένα κομμάτι του εαυτού σου κλείνοντας την πόρτα εκείνη.

«Να τα λέμε», «Μη χαθούμε..»

Υποσχέθηκαν όλοι στον αποχωρισμό. Τον πρώτο καιρό συναντήθηκαν μια δυο φορές, μέχρι που αραίωσαν οι συναντήσεις και πια αρκεστήκαμε σε ένα τυπικό μήνυμα σε γιορτές και γενέθλια, μέχρι να ξεχαστούν και αυτά. Είναι μικρός θάνατος οι αποχωρισμοί και με κάποιους ανθρώπους πονάνε περισσότερο. Τον πρώτο καιρό πονάει η άδεια θέση στο γραφείο, πονάει όταν τελειώνουν οι σχολές και τα μαθήματα και πια δεν θα είμαστε τόσες ώρες μαζί και άλλοι άνθρωποι θα πάρουν τη θέση σου στην καθημερινότητάς μας.

Κάπως έτσι γίνονται βέβαια οι μεγάλες φιλίες και οι κουμπαριές. Μετά από τις ώρες ατέλειωτες που περάσαμε και ζήσαμε μαζί.

Δεν χάνεσαι με τους ανθρώπους που σήμαιναν κάτι για τη ζωή σου. Ακόμα και με εκείνους που πια έχουν αλλάξει οι ανάγκες σου και οι συνθήκες της καθημερινότητες μένουν πάντα στην καρδιά σου με τον πιο γλυκό και όμορφο τρόπο σαν την πιο γλυκιά ανάμνηση.

Άλλωστε αυτό δεν είναι να ωριμάζεις. Το να μπορείς να αποδεχτείς ό,τι δεν μπορείς να αλλάξεις.

*Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν είναι πια στην καθημερινότητά μας αλλά η απουσία τους όρισε το τέλος μιας εποχής για τη ζωή μας. Το κλείσιμο ενός κεφαλαίου.

Όταν κάνεις τη θλιβερή διαπίστωση ότι όλη σου η ζωή είναι η δουλειά σου

Διάβασε πρώτος όλα τα θέματα του iPop.gr στο Google News